Hanne Luyten heeft drie kinderen. Drie zelfgemaakte, relatief goed gelukte exemplaren. En bij drie stopt het ook. Het nest is vol, haar hart en de semiverplichte monovolume ook. (Dit in schril contrast met de bankrekening en de ijskast.) Hanne neemt het moederschap zoals het komt, en gaat daarbij meer dan eens roemloos ten onder. Het ouderschap blijkt een geweldig ingewikkeld vraagstuk te zijn, met maar één iedereen doet maar wat. Al blijken sommige ouders daar al wat beter in te zijn dan andere. Moet je nog aan opvoeden beginnen? Spoiler het slaagpercentage lijkt omgekeerd evenredig te zijn met het aantal kinders dat je krijgt. Of toch zo bij de auteur van dit boek. Hanne beschrijft haar flaters doodeerlijk. De meeste toch. De rest wil ze echt liever #nietaankindengezinverklappen.
Wat een heeeerlijk boek! Ik heb meerdere keren luidop (maar ook weer niet te luid, want, ya know, slapende baby...) moeten lachen met dit boek en het einde gelezen met vochtige oogskes (en deze keer eens niet omdat diezelfde baby daar schaamteloos in geniesd had). Ik houd mijn hart vast voor wat mijn moedertoekomst brengt, maar na het lezen van dit boek kan ik al niet wachten op wat er nog zal volgen (maar toch ook weer wel, want die dochter van mij blijft voor altijd mijn kleine baby, dat hebben we zo afgesproken).
Leuk boek, ook voor mensen zonder kinderen is het leuk om te lezen. Maar als je kinderen wilt of al kleine kinderen hebt is het een realistische schouderklopje. Het niet allemaal rozengeur en manen schijn, en dat is helemaal prima! Iedereen doet zijn best.
Elke kersverse moeder zou dit boek cadeau moeten krijgen. Zo herkenbaar! Ik heb verschillende keren luidop moeten lachen. Het boek was op minder dan een uur uitgelezen. Een echte aanrader!