دهانم بوی مریم می‌دهد

by کیوان مهرگان

113 pages, Paperback

First published January 1, 2011

Reviews

[Maryam Samiei · Rating 2 out of 5]

دوسش داشتم. اما اکثر شعرهاش مضامینی تکراری داش. فقط چن تاش بود که ایده اش تازه بود.
مثل جایی که می گف:
آتش راز دار بود
ما به خاکستر اعتماد کردیم؛
نسیمی وزید
***
رختخوابش را
زیر باران پهن می کند
مردی که
خواب دریا نمی بیند
***
از تفنگ خالی
دو نفر می ترسند
از قلب شکسته همه
***
وقتی نام تو را می شنوم
سرم را برمی گردانم
رفتگری
پاییز را جارو می کند
***
هر بار که تو را صدا می زنم
دهانم
بوی مریم می گیرد
***
چوپان دروغ گفت
گرگ اما
گله را خورد
***
آنگاه که انتظارت پایان می یابد
نرو؛
وفا از اینجا آغاز می شود

[R · Rating 4 out of 5]

اين چه هوايی است
تا ياد تو می افتم
برگ ريزان می شود