Tρεις δρόμοι διαφορετικοί, τρεις πολιτείες διαφορετικές. Δεν ήταν συμμαθήτριες, δεν ήταν ομότεχνες, δεν ήταν καν του ίδιου χαρακτήρα. Aλλά η ατυχία με τους άντρες τους τις έφερε σε μια κοινή μοίρα. Όταν λοιπόν συναντιούνται, μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται και δοκιμάζεται πολλές φορές. O αμοραλισμός τους ακουμπά σε μια ηθική μ' ένα κεντρί περίεργο. Oι έρωτές τους και τα πάθη τους τις κάνουν να ζουν ακραίες καταστάσεις, που σε πείθουν ότι αυτή είναι η καθημερινή τους ζωή. Xωρίς να το επιδιώξουν, οι δυο αγάπησαν τον ίδιο άντρα, μα η τρίτη που ήξερε δε μιλούσε. Φοβόταν τις εκρήξεις και το ξεγύμνωμα της αλήθειας. Γιατί κι αυτή είχε πολλά να κρύψει. Φωτιά έκαιγε το κορμί της και ριχνόταν στο κρεβάτι με διάφορους, γεμάτη πάθος και ηδονή. H αμαρτία ήταν στο αίμα της. Kι όμως κι οι τρεις θα έκρυβαν ένα φοβερό μυστικό καλά καταχωνιασμένο μέσα τους, δίνοντας όρκο ιερό να το φυλάξουν στα χρόνια που θ' ακολουθούσαν.
H Nτόρα Γιαννακοπούλου (English: Dora Giannakopoulou ) υπήρξε Ελληνίδα συγγραφέας με πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία που ξεκίνησε από το θέατρο, τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Σπούδασε Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμφανίστηκε νωρίς στη σκηνή, ενώ συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ερμήνευσε έργα βασισμένα σε ποίηση και σύγχρονο ελληνικό λόγο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας δραστηριοποιήθηκε στο εξωτερικό με μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Μετά τη μεταπολίτευση αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Από το 1993 εξέδωσε σειρά επιτυχημένων μυθιστορημάτων, αρκετά από τα οποία μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση, καθιερώνοντάς τη ως σημαντική παρουσία στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.
λιγότερο από δύο για την ακρίβεια. διάβασα το συγκεκριμένο δύο ζωές πριν, στην αρχή της φοιτητικής μου ζωής όταν δεν ήξερα και πολλά για το βιβλίο και την μαγεία της ανάγνωσης. Με τα δεδομένα του τότε δεν με είχε χαλάσει μια όταν το ξανάνοιξα μετητερα για να θυμηθώ τι παίζει, με τσάκωσα να αναρωτιέμαι πως στο καλό κατάφερα εγώ να διαβάσω αυτό το βιβλίο. . :) αυτό νομίζω περιλάμβανε την ακριβή κριτική της ιστορίας από μόνο του.
Αδιανόητα κακό βιβλίο, με μηδενική συνοχή και βάθος. Τραγική απόπειρα της συγγραφέως να παρουσιάσει μια θετική φεμινιστική εικόνα με τρεις χήρες που ενθαρρύνουν η μία την άλλη στις δυσκολίες της ζωής. Αλλά πέρα απο την έκδηλη έλλειψη ρεαλισμού (όχι, δεν είναι σκληρός ρεαλισμός) στην αφήγηση, οι γυναίκες χαρακτήρες παρουσιάζουν τον κόσμο τους να περιστρέφεται κυριολεκτικά γύρω απο τους άντρες και η ευτυχία να ταυτίζεται με τον γάμο με ένα καλό παιδί. Αηδιαστικά παλαιομοδίτικο , το βιβλίο επίσης πάσχει απο έλλειψη συνοχής, γραμματικού και λεξιλογειακού επιπέδου, αλλα κυρίως απο έλλειψη σαφής ταυτότητας. Δεν έχω ιδέα με ποιο σκεπτικό εκδίδονταν τέτοια βιβλία.
Αθλιότης. Θα έβαζα δύο αστέρια γιατί για κωμωδία έκανε τη δουλειά του, αλλά υποπτεύομαι ότι η συγγραφέας το έγγραψε στα σοβαρά. Στο αντίτυπό μου είχε και δέκα σελίδες μη τυπωμένες. Παγωτό παρφέ.
Το τι γίνεται σε αυτό το βιβλίο δεν περιγράφεται, αλλά θα προσπαθήσω. Spoiler Alert! Με δυο λέξεις – ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ. Τρεις γυναίκες, άστα να πάνε.
Χήρα πρώτη: Μια αθώα, χαμηλοβλεπούσα η Ανθούλα, παντρεύετε εναν δικηγόρο - όχι πως ήθελε αλλά γιατί έτσι της είπε η μάνα της. Μετά πάει στα καλλιστεία – όχι πωσ ήθελε αλλά γιατί την πίεσε ο άντρας της (Γιατί? Τρέχα γύρευε, αγαπητέ αναγνώστα). Οπότε ερωτεύεται έναν σκηνοθέτη και μένει έγκυος Πάει να χωρίσει τον άνδρα της η αθώα και ηθική παιδούλα και αυτός δεν θελει. Την παρατάει ο γκόμενος όταν μαθαίνει για την εγκυμοσύνη και αυτή πιάνει δουλειά στο θέτρο ως μακιγιέζ γιατί είναι ηθική κοπέλα και ντρέπεται να ανέβει στο σανίδι. Ξέρετε τι θα πει ο κόσμος και τα λοιπά. Ο άντρας της την βρίσκει και την βρίζει αλλά στο δρόμο του γυρισμού τρακάρει και πεθαίνει. Όλα αυτα στις πρώτες 24 σελίδες του βιβλίου
Χήρα δεύτερη Ομορφούλα και πεταχτούλα η Έμιλυ αποφάσισε να γίνει θεατρίνα. Και επειδή δεν έβγαινε, έκανε και τίποτα βύζιτες για να καλύπτεί τα έξοδά της. Ε και μετά παντρεύτηκε έναν τραπεζικό υπάλληλο που πέθανε αλλά αυτή πλέον ήταν φτασμένη θεατρίνα και δεν έκανε βύζιτες πια.
Χήρα Τρίτη Ομορφούλα και πεταχτούλα η Μαριάνθη ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν πεθαμενατζή που της τα φόραγε κανονικότατα και πάρα πολύ συχνά. Μόλις τον φύτεψε απαφάσισε να πάρει το αίμα της πίσω και έγινε και αυτή βυζιτού. Όχι πως είχα ανάγκη, έτσι για το γαμώτο. Τι καλύτερες είναι οι άλλες δηλαδή?
Γνωριστήκανε και γίνανε και γειτόνησες και περάσανε καλά. Μέχρι που η Εμιλυ και η Ανθούλα μαλλιοτραβηχτήκανε για τον ίδιο άντρα – έναν γιατρό που ήταν και αραβωνιασμένος με μια Τρίτη αλλά αυτά τα περνάμε στα ψηλά. Και στο τελευταίο κεφάλαιο κάναν και έναν φόνο. Απλές καθημερινές ιστορίες δηλαδή.
Το ερωτημα είναι να το διαβάσεις αγαπητέ αναγνώστα ναί ή ού??? Και η απάντηση δεν είναι τόσο ευκολη. Οι αμερικάνοι έχουν μια έκφραση: ‘so bad that it’s good’. Ε, κάπως έτσι είναι κι αυτό το βιβλίο. Η ιστορία τρέχει με χίλια και είναι λίγο σαν ατύχημα, δεν σου αρέσει αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις κιόλας. Πολλά ‘δραματικά σημεία’ βγάζουν γέλιο αν και δεν νομίζω πως αυτό ήταν η πρόθεση της συγγραφέως. Του βάζω 3