Wittgenstein, Ethics, and Aesthetics: The View from Eternity

by Benjamin R. Tilghman

As early as 1916, Wittgenstein states that ethics and aesthetics are one, that only through aesthetics and art can what is truly important in human life be shown. This is the first book to clarify Wittgenstein's ideas about ethics and aesthetics, and to illustrate how those ideas apply to art history and criticism. Tilghman shows how a study of Wittgenstein illuminates not only the relationship between ethics and aesthetics, but also the relationship between art and our lives. The result is that we can better understand the human importance of abstract as well as traditional art. Chapter 1 surveys the development of the philosophy of art that has dominated aesthetics since mid-century. Chapter 2 provides a brief history of some of the ways that the relationship between ethics and aesthetics has been considered in the philosophy of art. Chapters 3 and 4 discuss Wittgenstein's views on ethics and aesthetics at the time he wrote Tractatus, and chapter 5 examines the question of what it is to discern the humanity in a person, as reflected in Wittgenstein's later viewpoints found in Philosophical Investigations. Chapters 6 and 7 investigate what it is to discern the art in a work of art, and what it is to discern the humanity in a work of art. These investigations, in turn, lead to some conclusions about the importance of art in people's lives and the failure of much recent aesthetic theory to accommodate art's human importance.

Genres: Philosophy

193 pages, Hardcover

First published July 1, 1991

Reviews

[Mohammad Ranjbari · Rating 4 out of 5]

آشنایی و ارتباط با ویتگنشتاین و فلسفۀ او به ویژه در باب زیبایی شناسی و بلاغت و تاویل، اغلب اوقات برای بسیاری از مخاطبان کار سخت و طاقت فرسایی ست. تجربه به من نشان داده، برای خواندن این فیلسوف، سوای هر نوع تخصص، باید حوصله و علاقه داشت. در خوانش کتاب «پژوهش های فلسفی» وی شکست خوردم، چون آن حوصله و دقت را نداشتم. اما در این کتاب، و به واسطۀ ساده سازی و توضیح روشن نویسنده از آراء این فیلسوف، با حوصلۀ بیشتری به مطالعۀ کتاب پرداختم. مشکلی که در سراسر کتاب برای من بغرنج بود، تعریف از زیبایی شناسی و هنر به نوعی «اخلاق» بود. هر قدر نیز از نقل قول های بسیار مشوش و مبهم ویتگنشتاین در این باره ارجاع داده شده، برعکس؛ شک من به این تصور نویسنده بیشتر گردید. فیلسوفی که ذهنی ریاضی وار و مشکل پسند و ماده و حجم گرا دارد، هرگز نمی تواند زیبایی شناسیِ مورد مطالعه اش را به اخلاق پیوند دهد. شاید نوعی «اومانیسم محض و خردگرایانه» را که از کانت نشات گرفته، بتوان در اندیشه های ویتگنشتاین مشاهده کرد. اما تسلط اخلاق بر زیبایی شناختی وی امری بسیار نسبی و قابل شک کردن است. حتی اگر این اخلاق نه در سرشت، که در کارکرد شعر باشد:

مسالۀ مورد اختلاف در بارۀ رابطۀ بین شعر و اخلاق، هرگز تاثیر اخلاقی شعر بر مخاطب نبود، بلکه نقشی بود که شعر می توانست در معرفی ارزش های اخلاقی و الگوهای فرهنگ ایفا کند تا آن ارزش ها و الگوها در احکام اخلاقی مورد استفاده قرار گیرند. ص 83

اندیشۀ نخ نمای افلاطونی که در عین جهانی بودن افلاطون، هرگز نمی توان اهمیت زیادی به گاه وی به هنر و ادبیات قائل شد، در این برداشت ها از مکتب ویتگنشتاین مشهود است. متاسفانه، در بررسی اندیشمندان برجسته، مخاطب اجازۀ تامل زیادی به خود نمی دهد! وگرنه بدیهی ست که تاثیر آرای افلاطون در کتاب جمهور، به جای کاتارسیسِ مورد نظر وی، به نوعی ستیز با هنر منجر گردید. هنر هلنی با این آرا در هم کوبیده شد. در قرن نوزده، دوباره گرایش دیگری به چنین تشتت و آنارشی، این بار در حوزۀ زیبایی شناسی مطرح گردید. بسیاری از نویسندگان دوست دارند چهره هایی چون کیرکگارد، شوپنهاور (در وجه رادیکالش)، شارل بودلر، و ویتگنشتاین را زمینه سازان چنین تصوراتی معرفی کنند. اما مسلم هست که راه به جایی نخواهد برد.
اخلاق باید در هنر و ادبیات (و زیبایی شناسی) باید غایب باشد، زیرا دیرگاهی ست انسان ظهور کرده است!

پ.ن: {من به نوعی اخلاق را از انسان منفک کرده و سپس تعریف کرده ام، آیا دچار خبط و خطا هستم؟!}