Auf der Spur des Lebenstraums, eine moderne Fabel voller Weisheit und Wärme Das Nashorn Yofi ist wütend. Auf den Mond, der ihm zu hell ins Gesicht scheint, auf den Wind, die Wolken, die Sonne und all die Tiere um ihn herum. Ganz besonders auf Antros. Früher waren Antros und Yofi unzertrennlich, bis sie sich einen erbitterten Kampf darum lieferten, wer den Hohen Berg als Erster besteigen darf. Seitdem lebt Yofi mürrisch und griesgrämig in seinem Revier und ärgert sich über seinen Nachbarn, den ehemaligen Freund. Eines Tages schlägt ihm sein Großvater vor, gemeinsam ans Meer zu wandern, und damit Yofis alten Lebenstraum wahr zu machen. Die Reise an den Ozean wird zu einer Reise zu sich selbst. Mithilfe des Großvaters gelingt es Yofi, sich dem Groll zu stellen, mit dem er sich und anderen seit langem das Lebenschwer macht. Er lernt, wie er Antros verzeihen und dadurch sein eigenes Herz heilen kann. Ein ideales Geschenkbuch für alle, die sich selbst wieder nahe kommen und in Frieden mit sich und anderen leben wollen.
"Hemen hemen bütün gergedanlar,günün birinde hoşlarına giden şeylerden vazgeçerler.Tuhaf bir biçimde olgunlaşmanın ifadesi sayarlar bunu" "Yüreğin,senin için neyin doğru olduğunu hemen bilir.Beyinden çok daha çabuk.Hayatımın en büyük talihsizlikleri başıma hep, yüreğimi göz ardı ettiğimde gelmiştir." Kişisel gelişim kitaplarında bahsi geçen pek çok öğreti bu güzel hikayenin satır aralarına gizlenmiş.Çocuk kitabı gibi değil,her yaştan okuyucu için hayat dersi.keyifle okudum.
Divna knjiga o samopoznaji, o tome kako covek da pronadje nacin ponovo da uziva u zivotu i ostvari svoju veliku zelju na koju je tokom odrastanja zaboravio, ali koja nikad zapravo nije iscilela. Cela je napisana iz perspektive jednog nosoroga, odnosno u alegoriji. Steta sto je ovako nepopularna.
Öfkeliyim. Yaşadıklarıma, yaşatılanlara... Bazen bir taşa bazen bir şarkıya. O masum köpeğe, zamanında canım olanlara... Sanırım sakinleşmem gerektiğini artık öfkeme sınırlar çizip yüreğimi hafifletmem gerektiğini hatırlamam gerekiyormuş yeniden ki araştırmadan sepete atıp sonra da bekletmeden okudum kitabı. Evren istedi... Ben de uydum... 💕 Güzel zamanlamaydı. Tavsiyesine uyduğum için mutluyum Tülinciğimin 😊 Çocuk kitabı gözüyle bakmayın. Her birimizin içinde nasılsa hala bir çocuk var büyümeyen. Arada onunla konuşup eğitimine devam etmek lazım-mış...
In the same genre of 'wisdom fable' as The Alchemist and The Little Prince.
Kofi is likeable and I totally saw myself and my occasional rage-fest echoed in his story, and might think twice about embracing the anger next time. Gotta keep it zen like Granddad Meru!
"Zaman zaman onu avutan gizliden gizliye bir umudu vardı en azından: Bir gün her şey daha iyi olacaktı. Ne zaman, onu bilmiyordu işte."
"O zaman hiçbir şey hissetmemektense nefret etmeyi yeğledim. Ayrıca yarayı da böyle iyileştirmek istiyordum."
------
masallar çocuklar uyusun diye, yetişkinler de uyansın diye yazılırmış... ne kadar doğru.
aslında hep bildiğimiz, kendimize söylediğimiz şeyleri kitaplardan okumak beni çok etkiliyor. bu masala BA-YIL-DIM!
herkes okuduğu kitaptan kendi çıkarımlarını yapar, ben de bu kitaptan çıkarımımı fazlasıyla yaptım ve yine 100 sayfalık kitabı rengarenk post-itlerle donattım. Kıssadan hisse;
İnsan değiştirmeyeceği şeyler için çabalamamalı, kendini değiştirmelidir. Nehirdeki bir su damlası nehrin başka bir yöne akmasını değiştiremez fakat, su damlası kendi yönünü değiştirebilir...
„Зар је ствар која ти падне на памет увек и она права?, упита Јофи увече. Најчешће јесте. Зашто? Јер долази из срца. И? Твоје срце одмах зна шта је најбоље за тебе. Много пре него глава. Највеће несреће су ме у животу сналазиле управо онда када сам хтео да преварим свој срце.“
Bir çocuk kitabından çok daha fazlası.. Nefrete, öfkeye, hayallere ve bağışlamaya dair bilgece bir bakış açısı sunuyor. Dili abartısız, metaforları güçlü..
Es ist tatsächlich ein sehr nettes Buch mit einer süßen Grundidee: das Problem alteingessener Wut und Feindschaft wird anhand des Nashornschicksals Yofis erklärt. Es sind auch sehr liebenswerte Passagen darin zu finden, allerdings hat mich gestört, dass es doch ziemlich abzusehen ist, worauf es hinaus läuft. Eigentlich schade, da es ein guter GRundgedanke war - mir persönlich aber ein wenig zu vorbildlich pädagogisch. ;)