"Το πεπρωμένο της ρωμιοσύνης είναι η διασπορά της. Εμείς απλώς βουτάμε στη θάλασσα και ξεριζώνουμε τις ρίζες του βυθού". Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μετά τη στρατιωτική θητεία του στην Κύπρο, ο Παντελής παίρνει μια βαλίτσα από κοντραπλακέ και ταξιδεύει σαν τουρίστας στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Αμέσως πιάνει δουλειά στο εργοστάσιο της Bosch, γνωρίζει εφήμερους έρωτες, αλλά και την Κατερίνα. Η Κατερίνα είναι μία από τις εκατοντάδες Ελληνίδες μετανάστριες που έχουν κατακλύσει τη Στουτγάρδη στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Στη βαλίτσα του Παντελή χωρούν οι ιστορίες των παιδιών δεύτερης γενιάς μεταναστών· γι' αυτό όταν την ανοίγει με τον κωδικό της ξεπηδούν "σαν κλαδιά από συρματόπλεγμα" οι ρίζες του βυθού: οικογενειακές αφηγήσεις για τον διωγμό από τη Μικρά Ασία, τη γερμανική και τη βουλγαρική Κατοχή, τον Εμφύλιο και τη χούντα συνυφαίνονται με τη ζωή της κόρης με τα πολλά ονόματα του Παντελή και της Κατερίνας, που μεγαλώνει σε μια κωμόπολη της πολυπολιτισμικής Στουτγάρδης. Και δεν είναι μόνο αυτά· πολλά τα άλυτα μυστήρια στο βιβλίο: Πώς ένας γύπας βλέπει μέσα από ματογυάλια τον κοινωνικό αποκλεισμό στη Γερμανία και τη δύσκολη ανασαιμιά της παλιννόστησης στην Ελλάδα; Ποιος είναι ο πονηρός Αστυάνακτας που αναγκάζει την κόρη με τα πολλά ονόματα να βλέπει την πραγματικότητα μέσα από τον αριστερό οφθαλμό ενός παιδιού που θυμάται και μέσα από τον δεξιό ενός ενήλικα που ωριμάζει με τροφό τη Μνημοσύνη; Ένα μυθιστόρημα για την ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μετανάστευσης, τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την κοινή ευρωπαϊκή μνήμη.
Είναι εκπληκτικό το πως διαλέγει ο κάθε άνθρωπος να διαχειριστεί το τραύμα του, να εξωτερικεύει την ανάγκη που έχει να επικοινωνεί όλα όσα τον ταλαιπωρούν κατά την παιδική και την μετέπειτα ηλικία του.
Είναι μια σπάνια μαρτυρία για μια εποχή και μια ομάδα ανθρώπων για την οποία έχω ακούσει πολλά πράγματα αλλά ποτέ κάτι σε βάθος. Ποτέ δεν μοιράστηκαν μαζί μου οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωναν ως παιδιά ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία. Οι δε ομοιότητες στα συναισθήματα, στις χαρές μα κυρίως στις λύπες ενός παιδιού που του λένε πάντα ότι είναι διαφορετικό, είναι ξένο, είναι τρομακτικά όμοιες με τις δικές μου.
Είμαι πολύ ευγνώμων που υπάρχει η μεταναστευτική λογοτεχνία πλέον και στην Ελλάδα. Θα ήθελα να διαβάσω πολλά παρόμοια σαν αυτο βιβλία!
Η αφήγηση στο τρίτο πρόσωπο για την ζωή της συγγραφέως ήταν ένα εγχείρημα που του αξίζουν πολλοί έπαινοι! Το διάβασα με μια ανάσα το βιβλίο αυτό, με έναν κόμπο σταθερά στο στομάχι και μια λαχτάρα να μην τελειώσουν οι μικρές ιστορίες ζωής του!