Het leven van Isabelle Hubar-Harteveld staat bol van tegenstellingen. Ze is getrouwd met een man van wie ze niet houdt. Ze speelt luchtgitaar, iets wat alleen aan jongens is voorbehouden, slikt stiekem de pil om niet zwanger te worden en droomt van een grootse en meeslepende liefde. Als ze erachter komt dat haar man vreemdgaat, heeft ze eindelijk een goede reden om hem te verlaten. En daar zit ze dan, in haar nieuwe huis in Amsterdam Oud-Zuid, met haar nieuwe leven. Om haar angst voor het alleen-zijn en het grote onbekende te beteugelen bedenkt ze een nieuwe manier van leven. Ze neemt haar toevlucht tot The Secret en andere hedendaagse wondermiddelen. Ze besluit alleen nog in het nú te gaan leven, als een eendagsvlieg. En warempel, het werkt. In de wasserette op de hoek komt ze de liefde van haar leven tegen. Ze storten zich in een onstuimig liefdesavontuur. Zal haar 'ik-geniet-van-het-moment'-filosofie standhouden?
Marian wordt geboren in Rotterdam – Overschie, een betondorp dat in de jaren vijftig tijdens de wederopbouw uit de grond is gestampt. Een normaal, traditioneel arbeidersgezin waarin de toekomst voor een meisje vast lag: secretaresse. Op de mededeling dat ze fotomodel wil worden reageerde haar vader op bijzondere wijze. Hij kocht het boek: 'Fotomodel...voor mij hoeft het niet’ voor haar. Op de mededeling dat ze actrice wilde worden reageerde hij met: 'doe maar gewoon dan doe je gek genoeg'. Dus werd ze secretaresse.
Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont is, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket. Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.
In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming- en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.
Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt. In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.
Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar. Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.
Marian, je bent een geweldige actrice. Maar, alsjeblieft, stop met schrijven. Dit boek is doordrenkt met ouwe wijven problematiek en loze verwijzingen naar liedjes en films die je tijdens het schrijven tegenkwam. Het verhaal is compleet over de top met semi literaire beschrijvingen. Of het ligt aan mij en begrijp ik het gewoon niet omdat ik me nog ver beneden de veertig bevind..
Extreem slecht geschreven boek. Es bijvoorbeeld, is een boomsoort of bij elkaar liggende akkers. Het is in geschreven taal nooit een vorm van ‘eens’. Niet in een quote en zeker niet in lopende tekst.
Soms heb je gewoon zin in een luchtig boek wat lekker weg leest. Dit is zo’n boek. Ik vind sommige reviews erg negatief. Het boek is in mijn optiek hilarisch geschreven en heb meermaals hardop gelachen. Laat je dus niet afschrikken van het negatieve commentaar.
Met een manlief die al jaren fan is van Baantjer, daardoor alle dvd's heeft en ik daardoor alle afleveringen al minstens 10 keer heb gezien weet ik natuurlijk heel goed wie Marian Mudder is. Wat ik niet van haar wist is dat ze 2 boeken heeft geschreven. Als eerste het boek Geluksblind. Wat een heerlijk boek en wat een geweldige schrijfster. Helemaal geschreven in deze tijd met veel humor, soms weleens herkenbare dingen en lekker vlot geschreven. Het leest heerlijk weg en vond ik het jammer dat ik het boek al zo snel uit had.