Η Γιώτα, μια όμορφη αλλά μάλλον συνηθισμένη κοπέλα, προέρχεται από μια μεσοαστική οικογένεια και δουλεύει ως υπάλληλος για να βγάζει τα προς το ζην. Την ημέρα των τριακοστών γενεθλίων της αποφασίζει να κάνει μερικές σημαντικές αλλαγές στη ζωή της: να χάσει πέντε κιλά, να κάνει ξανθές ανταύγειες και να δώσει τα παπούτσια στο χέρι στον αγαπημένο της, τον Θωμά, γιατί τον έχει σκυλοβαρεθεί. Όνειρο της είναι να βρει έναν έρωτα δυνατό και παθιασμένο σαν και αυτούς που περιγράφουν τα ρομαντικά μυθιστορήματα.
Η Μιράντα, μια εκτυφλωτική καλλονή, είναι πάμπλουτη και κατέχει υψηλό πόστο στην οικογενειακή επιχείρηση. Προσπαθεί να πνίξει τη ζήλια της για τον Στέφανο, τον γοητευτικό σύντροφό της, και να αγνοήσει τις ορδές των γυναικών που τον φλερτάρουν μπροστά στα μάτια της. Ταυτόχρονα, κάνει τα πάντα για να συμφιλιώσει τους διαζευγμένους γονείς της που μισιούνται θανάσιμα και βρίσκονται μονίμως σε κόντρα.
Η Γιώτα και η Μιράντα, που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους, θα συναντηθούν, θα γίνουν φίλες, θα αγαπήσουν η μια την άλλη και θα ανακαλύψουν ότι στην πραγματικότητα τις συνδέουν πολλά…
Μια ιστορία για την αγάπη, τη φιλία και τη χαρά που κρύβεται στα πιο απλά πράγματα.
Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΕΜΙΡΗ γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και εργάστηκε για πολλά χρόνια στα ΜΜΕ, στον τομέα της επικοινωνίας. Συγκεκριμένα, ήταν για έξι χρόνια στέλεχος στο Γραφείο Τύπου του STAR CHANNEL και στη συνέχεια για έξι χρόνια υπεύθυνη Τύπου του Ομίλου ΑΝΤ1. Επίσης, συνεργάστηκε με την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ και τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΓΑΜΠΡΟΣ, ΠΕΣ ΤΟ ΨΕΜΑΤΑ!, ΚΑΠΟΥ ΣΕ ΞΕΡΩ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑ και Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΙΑ.
Τώρα τελευταία έχω πέσει με τα μούτρα στα βιβλία της Δεμιρη γιατί ανάλαφρα και διασκεδάστικα, και δεν χρειάζονται πολύ σκέψη. Ο,τι πρέπει για μένα αυτή την εποχή! Βέβαια το μυθιστόρημα αυτό μου φάνηκε πολύ βαρετό. Για να μπεις στο θέμα έπρεπε να διαβάσεις 300 σελίδες! Και δεν υπήρχε και ιδιαίτερη πλοκή! Ουσιαστικά παρατηρούσαμε την καθημερινότητα των δύο ηρωίδων!! Δυστυχώς δεν θα το πρότεινα!
Με το που το ξεκίνησα είπα "όπα όπα, θα γελάσουμε." Και όντως άρχισα να διασκεδάζω γιατί η ιστορία αυτή είναι γραμμένη με χιούμορ. Πρώτη φορά πρωταγωνίστρια τα έφτιαχνε με Αρκούδα. Τόσα χρόνια που ζω στο δάσος δεν έχω δει Αρκούδα να ερωτεύεται, ούτε φυσικά μία τριαντάχρονη κοπέλα να τα φτιάχνει με Αρκούδα. Και όχι με οποιασδήποτε Αρκούδα. Αυτή η Αρκούδα ήταν δίμετρη, μαλλιαρή με γένια, οδοντίατρος στο επάγγελμα και το όνομα αυτής Θωμάς. Φιλούσε υπέροχα και ήταν θερμός, όλο εκπλήξεις εραστής. Τι άλλο θέλει μία γυναίκα; Βέβαια θέλει έναν άνδρα που να μην τον αποκαλεί η μάνα της "Άνθρωπο των Σπηλαίων, που δεν μιλά παρά μόνο μουγκρίζει και που τρώει σαν μοσχάρι και πίνει σαν σφουγγάρι". Αλλά μπορεί και η μαμά αν έκανε σεξ με μία Αρκούδα να της άρεσε, δεν το ξέρει.
Όταν ξεκίνησε η ιστορία της δεύτερη πρωταγωνίστριας ξενέρωσα λίγο. Και αυτό γιατί μου άρεσε η Γιώτα ως τύπος και δεν κατάλαβα στην αρχή γιατί σώνει και καλά έπρεπε να μάθω την ιστορία της Μιράντας αφήνοντάς με να περιμένω να μάθω τη συνέχεια της ιστορίας της Γιώτας. Όταν όμως κατάλαβα τη σχέση που είχαν αυτές οι δύο ιστορίες, ο χαβαλές συνεχίστηκε.
Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο. Συμπάθησα όλους τους ήρωες. Ακόμα και οι σκηνές "κορώνες γέλιου" αυτές δηλαδή που γράφτηκαν επίτηδες ως ανέκδοτα ήταν χαριτωμένες. Δεν γίνονταν υπερβολικές έτσι ώστε να χάσω το χαμόγελό μου.
Αρκετές φορές με άκουσε όλο το δάσος γιατί έβαζα τα γέλια δυνατά από αυτά που διάβαζα. Ο συγγραφέας εραστής είχε απίστευτο γέλιο, όπως και αργότερα η αντίδραση της Γιώτας βλέποντας κάτι που δεν θυμόταν ότι ήταν τόσο μικρό.
Ήταν πολύ καλό... πραγματικά δεν περίμενα να το ευχαριστηθώ τόσο πολύ. Η Γιώτα, η Μιράντα η Λυγερή, ο Νυχτερίδας, η Ιόλη, ο Θάνος, ο Στέφανος, ο Φώντας, η Υβόννη, η Μαμά Αγγέλα, ο Μπαμπάς Γιώργος, ο Φιλώτας ακόμα και ο Δαρείως χαρακτήρες τόσο αληθινοί, με τις ανασφάλειες και τους προβληματισμούς τους κάναν την ιστορία μια αξέχαστη εμπειρία.
Όμορφη ιστορία η οποία δεν αποκαλύπτεται μέχρι αργότερα στο βιβλίο. Αρκετές δόσεις γέλιου μιας και η γραφή της είναι αρκετα ευθύς και κυνική. Οπως και το πρώτο βιβλίο της που διάβασα είναι αρκετά ελαφρύ και διασκεδαστικό.
Πρώτη φορά διαβάζω Δεμίρη και χιουμοριστικό (δεν είναι της προτίμησής μου) αλλά μου άφησε ένα ευχάριστο συναίσθημα και ένα χαμόγελο στο τέλος.Όμορφη ιστορία,ρεαλιστική και γλυκειά,όχι βέβαια πρωτότυπη,αλλά με τον τρόπο γραφής και το ύφος της το καθιστά ευχάριστο.Και μόνο που ξεφεύγεις λίγο από την καθημερινότητα και αφήνεσαι είναι αρκετό.Βιβλίο που νομίζω για το είδος του είναι απολαυστικό και καλογραμμένο και σίγουρα στους χαρακτήρες των ηρώων θα βρείτε αρκετούς από τους ανθρώπους που σας περιστοιχίζουν και ίσως και τον ίδιο σας τον εαυτό.Σειρά έχει τώρα το Περυσινή Αρραβωνιαστικιά που είναι στο ράφι της βιβλιοθήκης μου εδώ και πολύ καιρό.
Δεν το περίμενα τόσο καλό, ευχάριστη έκπληξη. Μου άρεσε που είχε σκηνές από την καθημερινότητα των 2 ηρωίδων και άνετα θα διάβαζα κι άλλο σχετικά με αυτό. Η 'αποκάλυψη' 'ηταν αναμενόμενη από ένα σημείο και μετά αλλά δε με εμπόδισε να το απολαύσω.