Verhalenbundel door beroepsmopperaar Hans Dorrestijn. De bundel bevat de verhalen Goede Kennissen, De Donkere Kamer, Het Imperium van de Hulpconciërge, Overige Bestemmingen en Chloromyia Formosa.
Vijf uiterst verschillende korte verhalen, die eigenlijk alle een open einde hebben, wat de indruk versterkt dat dit meer probeersels zijn dan 'echte' verhalen. Sommige zijn te vergezocht (De donkere kamer, waarbij je je begint af te vragen waar het conflict eigenlijk over gaat), te flauw (goeie kennissen), te verzonnen (Het imperium van de hulpconciërge), zodat er eigenlijk maar twee overblijven die een beetje body hebben. Waarbij het verhaal over Willem Wilmink schattig is. Drie sterren is eigenlijk te veel.
Omdat Dorrestijn deze week bekend maakte zijn pen voorgoed aan de wilgen te hangen, besloot ik wat van hem te lezen en las ik dit boek voor een tweede keer, zonder dat ik het door had. Indertijd vond ik hem grappig, nu nog allerminst. Het hoofdverhaal , "de donkere kamer van Dorrestijn" bezorgde me vooral ergernis door de 'slachtofferige' teneur van de hoofdpersoon. De onmacht druipt er vanaf. Het portret van Willem Wilmink was lieflijk. Al met al en boekje om snel te vergeten.