Dit Servo-Kroatisch werk heeft soms te lijden onder de stijl die ik "communistische zakelijkheid" noem, een soort half droge, half bombastische soort zakelijkheid die zich leent tot het verslagen van Presidium vergaderingen.
Het goede nieuws is dat juist dit een veelvuldige achtergrond is bij de cruciale maanden in 1953 waarin de keizer-binnen-het-keizerrijk, tsaar van het Sovjet-Russische terreurapparaat, er bijna maar net niet in slaagde om na Stalin's dood de macht te veroveren.
Het betere nieuws is dat de reconstructie, dat zeker pre-1991 niet meer kon zijn dan een lappendeken, vergezeld gaat van anekdotes en biografische zijwegen over Stalin's naaste familie (zoals Stalin: het hof van de rode Tsaar) en zijn prominente slachtoffers. Het ritme van de snelle opkomst en ondergang, eigen aan een totalitaire staat, loopt als een (on)bedoelde draad doorheen de pagina's, tot het uitkomt bij de feitelijke arrestatie van Beria. Zijn executie sluit het hoofdstuk af met één genadeloze zin in ware Pravda stijl.
Stalin verschijnt als een vergrijsde figuur, de ultieme Realpolitik man die elk spoortje cultuur (in vergelijking met Mao) ontbeert en slechts paranoia voelt.