کتابی مونوگراف از آل احمد که متأسفانه به اشتباه به عنوان سفرنامه از آن یاد می شود.
این کتاب به بررسی و توصیف ویژگی ها، موقعیت و زندگی مردمان دو روستای تات زبان سگزآباد و ابراهیم آباد -که همچون جزیره هایی در میان روستاهای ترک زبان منطقه ی بلوک زهرا جا گرفته اند- می پردازد.
به نظر در این کتاب مونوگراف و تک نگارانه، آل احمد بالاخره در بهترین قالب نوشتاری برای بیان حرف ها و نظراتش قرار گرفته است، و وی این را نیز .
به خوبی متوجه شده است (چرا که درباره ی مناطق دیگر نیز این تجربه را تکرار کرده است).
در جای جای کتاب می توان سراغی از اظهار نظرات مثل همیشه صریح وی گرفت:
مثلا جایی که از ورود رسم و رسومات شهری به روستای ابراهیم آباد انتقاد می کند. یا در صفحه 40 «لابد دود ماشین و صدای آن را نمی توان به کلاه نمدی عادی دهاتی ها تحمل کرد، باید کلاه لبه ای داشته باشد...».
در صفحه 43 می آورد «دهات همه جا خلوت شده است. هجوم به شهرها. بلای دیگر ماشین».