Het zusje van de bruid

by Joris van Casteren

Het zusje van de bruid is het geanonimiseerde verslag van een krankzinnige periode uit het leven van schrijver Joris van Casteren, waarin hij getuige was van de grondige zelfvernietiging van de jonge vrouw met wie hij samenwoonde. In zijn eigenzinnige, alom bejubelde mengvorm van reportage, autobiografie en geschiedschrijving reconstrueert Van Casteren de huiveringwekkende relatie tussen twee jonge mensen die elkaar nooit zullen weten te bereiken. Het is een fascinerend portret van een gedoemde liefde aan het begin van de eenentwintigste eeuw.

224 pages, Paperback

First published February 1, 2011

About the author

Joris van Casteren (1976) publiceerde In de schaduw van de Parnassus, gesprekken met vergeten dichters (2002) en Zeg mijn lezers dat ik doorschrijf, portretten van vergeten schrijvers (2006). In 2003 verscheen de reportagebundel De man die 2½ jaar dood lag, berichten uit het nieuwe Nederland, in 2007 de reportagebundel Requiem voor een pitbull. Hij is samensteller van de bloemlezing Een vreselijk land, de mooiste journalistieke verhalen van Nederland (2005) en schreef de dichtbundel Grote atomen (2001). Aan het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS) te Wassenaar was hij in 2007 journalist-in-residence. In september 2008 verscheen Lelystad. In 2011 Het zusje van de bruid, een ophefmakend verslag van zijn relatie met een steenrijke borderliner. In zijn laatste, veelgeprezen boek, Het been in de IJssel (2013), gaat hij op zoek naar de eigenaar van een onderbeen dat in 2005 door een visser werd gevonden.

Reviews

[Rutger · Rating 3 out of 5]

Eerlijk en pijnlijk boek, erg moedig van de schrijver om dit uit te geven. Ik zou het boek zeker aanraden aan mensen, m.n. mannen, die te maken hebben of hadden met een mentaal instabiele (ex-)vriendin. Het boek gaat vooral over het effect daarvan op de naaste omgeving.

Het "zusje" is overduidelijk een borderliner (of iets dergelijks) en zoals veel mensen met dergelijke mentale problemen denkt en handelt ze dus erg egocentrisch. Niet egoïstisch, maar egocentrisch; haar problemen staan gewoon niet toe om met andermans gevoelens rekening te kunnen houden.

Ik zou Van Casteren aansporen om een artikel te schrijven waarin hij nu, jaren later, terugblikt en aangeeft hoe hij het destijds zo lang vol heeft kunnen houden. Dat is erg nuttige informatie voor mensen, die nu in zo'n situatie zitten.

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Van Casteren gedijt vooral als hij over anderen schrijft. Dat doet hij goed in een eigen, herkenbare stijl. Ik noem het wat oneerbiedig strontvliegerig. Een prachtig diertje dat je vooral in een onfrisse omgeving tegenkomt. In dit boek gaat het niet alleen over een dergelijke omgeving, maar ook over Van Casteren zelf. En dan weet ik niet of ik hem wel zo sympathiek vind. Althans, ik kan niet goed inschatten wat zijn rol in het drama van de rijke, alcoholische junk/borderliner Luna is geweest. Wat mij betreft had hij wel wat meedeelzamer en kritischer over zichzelf mogen zijn.

[Tjibbe Wubbels · Rating 3 out of 5]

Een pittige liefdesgeschiedenis in klare taal die soms wat veel aan onderzoeksjournalistiek doet denken. Feitelijke beschrijvingen zijn er genoeg, de emotie moet je tussen de regels door lezen. Wat mij betreft was hij daar liever nog wat verder ingedoken.

[Janneke van den Berg · Rating 4 out of 5]

Gelezen tijdens een weekendje weg naar Maastricht.
Bijzonder goed boek over een verwarrende relatie met Luna - een verslaafde maar wel 'coole' vrouw.
Erg van genoten!

[RuudK · Rating 5 out of 5]

Indrukwekkend verslag in onnavolgbare Van Casteren stijl.

[Hanke van Hout - Amels · Rating 4 out of 5]

Getipt door Erik Dijkstra in de podcast ‘Blok en Dijkstra lezen nog boeken’.

Ik hou van Joris van Casteren en zijn stijl. Ik vond het een mooi boek. Kan er verder niet veel over zeggen.

[Chris · Rating 3 out of 5]

3,5

[Elszwa · Rating 3 out of 5]

Ondanks zuinige kritieken heb ik het boek tot mijn genoegen gelezen. Kale stijl, de ikpersoon staat erbij en beziet de teloorgang van zijn geliefde, een mooi en slim meisje, dat niet tegen het leven opgewassen is en zich verliest in drank en drugs.
Ze is de dochter van 'de Shelldirecteur' die er alles aandoet, samen met zijn vrouw, om haar te behouden. De ikfiguur is dan redacteur bij De Groene, waardoor je ook een inkijkje krijgt in het journalistieke werk.

[Timo · Rating 3 out of 5]

Het duurde bij mij even voordat ik gewend was zijn stijl van korte zinnen zonder opsmuk. Het verhaal is akelig en de moeite waard. Die vierde ster is voor de hardnekkige historische onderzoekjes die hier en daar door het verhaal heen zijn gestrooid.

[Deirdre]

Het is even wennen aan de schrijfstijl..maar daarna leest het lekker weg. Het is een verhaal zonder opsmuk, zonder mooimakerij. Mij pakte het.

[Ceren · Rating 1 out of 5]

hoe geef ik dit nul sterren