Patria mía (Marginales)

by Ezra Pound

Ezra Pound envió Patria mía en 1913 a su amigo y editor, Ralph Fletcher Seymour, quien empezó en seguida a preparar la edición del libro. Debido a una reorganización interna en el despacho del editor, se extravió el manuscrito. Se revolvió en vano todo lo que podía revolverse en un despacho de editor. Pero el manuscrito no resucitó de entre viejos papeles hasta 1950 cuando, por fin, pudo publicarse. Patria mía es un comentario intuitivo sobre el estancamiento cultural de Norteamérica en la primera mitad de siglo. El europeo que se sobrepuso siempre al norteamericano Pound es el que se detiene examinar su patria de origen y, más que su patria, Nueva York. Nueva York, que levanta sus edificios como Florencia levantara sus torres, símbolo de poder ; Nueva York, donde ya la velocidad, la técnica, la improvisación, el dinero dominan ; Nueva York, donde aún el arte es cosa de locos, poco rentable, Nueva York, muy fogosa y aún muy inculta, Nueva York, que comienza a hacer de Norteamérica una nación, « for no nation can be considered historically as such until it has achieved with itself a city to wich all roads lead, and from with there goes out an authority». Puede uno divergir de Pound, pero nadie puede evitar encontrar en él al poeta-adivino que, en 1913, sugiere lo que hoy podemos ver. No hay que olvidar que en esta época Pound vivía ya hace tiempo en Inglaterra, donde, al trabajar con W. B. Yeats en un antología de poetas «novísimos», descubrió a James Joyce. Estaba sumergido en el renacimiento de las artes en Europa, ese viejo continente de hoy. A Pound, el contraste brutal entre el avance técnico y el desprecio por las artes en los USA de entonces le pareció un escándalo peligroso, cosa que le condujo seguramente a escribir más tarde Guide to Kulchur , que ocasiona ahora estragos entre aquellos europeos que creen que citar muchos autores y muchas frases célebres es cultura.

97 pages, Paperback

First published January 1, 1950

About the author

Ezra Weston Loomis Pound was an American expatriate poet, critic and intellectual who was a major figure of the Modernist movement in early-to-mid 20th century poetry.

Pound's The Cantos contains music and bears a title that could be translated as The Songs—although it never is. Pound's ear was tuned to the motz et sons of troubadour poetry where, as musicologist John Stevens has noted, "melody and poem existed in a state of the closest symbiosis, obeying the same laws and striving in their different media for the same sound-ideal - armonia."

In his essays, Pound wrote of rhythm as "the hardest quality of a man's style to counterfeit." He challenged young poets to train their ear with translation work to learn how the choice of words and the movement of the words combined. But having translated texts from 10 different languages into English, Pound found that translation did not always serve the poetry: "The grand bogies for young men who want really to learn strophe writing are Catullus and François Villon. I personally have been reduced to setting them to music as I cannot translate them." While he habitually wrote out verse rhythms as musical lines, Pound did not set his own poetry to music.

Reviews

[Hristos Dagres · Rating 3 out of 5]

Ένα άνισο δοκίμιο (όπως αναφέρει και ο πρόλογος των μεταφραστών) που πραγματεύεται τα περί τέχνης στις ΗΠΑ - στάλθηκε στον εκδότη το 1913. Μοιάζει σαν να απουσιάζει κάποιος βασικός σκέλετος και το δοκίμιο κινείται σαν να αποτελείται από σημειώσεις του Πάουντ με σκέψεις του γύρω από την τέχνη και τι αντιπροσωπεύει στην κοινωνία από την οποία προέρχεται. Κάποιες ιδέες είναι ενδιαφέρουσες, όπως η σύγκριση αγγλικής-αμερικάνικης κοινωνίας, αλλά συχνά μένουν ξεκρέμαστες. Μοιάζει σα να θέλει να καταλήξει στο τέλος στην προτροπή προς τους αμερικάνους επίδοξους μαικήνες να επενδύσουν περισσότερα στην τέχνη (ειδικά σε νέους καλλιτέχνες), είτε μυθιστόρημα και ποίηση, είτε μουσική, είτε ζωγραφική και γλυπτική.

Το δοκίμιο δεν έχει μεταφραστεί στο σύνολο του, υπάρχουν κομμάτια που λείπουν (όπως γράφεται στον πρόλογο).

Κρατώ δύο φράσεις με πολιτική χροιά:
"Μοιάζει πολύ πιθανό ότι δεν ξεφεύγουμε από τις τυρρανίες παρά απλώς από μια πιο προφανή τυραννία για να πέσουμε σε μία άλλη τυραννία ευφυέστερου είδους", η οποία μοιάζει πολύ κοντά με τις απόψεις του Παρέτο για τις επαναστάσεις και την αλλαγή μίας ελίτ από κάποια άλλη (το οποίο επιβεβαιώθηκε μετά την Οκτωβριανή "Επανάσταση", κατ' άλλους "Δικτατορία", και την τυραννία της ιντελιγκέντσιας). Όπως επίσης επιβεβαιώνει τον σοφτ ολοκληρωτισμό της λίμπεραλ πολιτικορθίλας και της τυραννίας που έχει επιβάλει.

και:
"Μπορούμε να πιστεύουμε ότι ο εκατομμυριούχος δεν είναι ένα δεινό που θα κρατήσει περισσότερο από όσο κράτησε ο φεουδαρχικός χωροδεσπότης. Μπορούμε να πιστεύουμε ότι η δική του κυριαρχία ίσως να είναι συντομότερη." Οι φράσεις αυτές φαίνεται να αντανακλούν περισσότερο μια γενική πεποίθηση της εποχής (1913) παρά τον ίδιο τον ποιητή, ο οποίος όμως δεν δείχνει και να διαφωνεί. Η πραγματικότητα είναι ότι έναν αιώνα αργότερα, η πίστη ότι η εποχή του εκατομμυριούχου θα παρέλθει διαψεύστηκε καθώς σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι ανισότητες οξύνονται.

[Alysyn Reinhardt]

Reading Pound while keeping in context the capital F, Fascism, ass kissery to Il Duce, & anti-semitism...the dude was intensely passionate about NYC architecture.