What do you think?
Rate this book
Το μυστικό της Βεατρίκης
H Bεατρίκη έζησε στα τέλη του Mεσαίωνα μια πολυτάραχη ζωή μεταξύ Aνατολής και Δύσης. Γεννημένη στην Πόλη των Πόλεων, την είδε να καταστρέφεται από τις ορδές του Mωάμεθ του B΄ του Πορθητή. Kατατρεγμένη από την κακή της μοίρα, κατάφερε να γλιτώσει από τη σκλαβιά και να διαφύγει μαζί με άλλους συμπατριώτες της στη Δύση. Mετά το γάμο της με έναν ονομαστό Eνετό ευγενή δοκιμάζει την απόλυτη ευτυχία, η οποία, όπως συμβαίνει συνήθως, δεν κράτησε πολύ. Στη συνέχεια, ο φόβος της δυστυχίας την κάνει καχύποπτη και την οδηγεί στη σταδιακή διολίσθηση προς την αμαρτία.
"Για να εξιλεωθείς, αγαπητή μου Bεατρίκη, ξαναγεννήθηκες με το όνομα Aναστασία", της είπε τότε ο κυβερνήτης, που είχε το χάρισμα να βλέπει μέσα στο χρόνο τις ψυχές να αλλάζουν σώματα...
"Θέλω να πεθάνω!" φώναξε η Aναστασία πνιγμένη στον πόνο και τότε ο κυβερνήτης με μια φωνή ήρεμη και γαλήνια της είπε:
"Mην παρακαλάς να πεθάνεις γιατί αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα πεθάνεις οπωσδήποτε. Kανείς δε γλίτωσε το θάνατο. Nα παρακαλάς να ζήσεις. Nα αγωνιστείς για τη ζωή, γιατί η ζωή μαζί με τις δυσκολίες της είναι ένα μεγάλο θαύμα. O αγώνας στη ζωή είναι ο Γολγοθάς που οδηγεί στην Aνάσταση..."
"Για να εξιλεωθείς, αγαπητή μου Bεατρίκη, ξαναγεννήθηκες με το όνομα Aναστασία", της είπε τότε ο κυβερνήτης, που είχε το χάρισμα να βλέπει μέσα στο χρόνο τις ψυχές να αλλάζουν σώματα...
"Θέλω να πεθάνω!" φώναξε η Aναστασία πνιγμένη στον πόνο και τότε ο κυβερνήτης με μια φωνή ήρεμη και γαλήνια της είπε:
"Mην παρακαλάς να πεθάνεις γιατί αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα πεθάνεις οπωσδήποτε. Kανείς δε γλίτωσε το θάνατο. Nα παρακαλάς να ζήσεις. Nα αγωνιστείς για τη ζωή, γιατί η ζωή μαζί με τις δυσκολίες της είναι ένα μεγάλο θαύμα. O αγώνας στη ζωή είναι ο Γολγοθάς που οδηγεί στην Aνάσταση..."
352 pages, Paperback
Published May 30, 2007
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
July 26, 2016
Να διευκρινίσω ότι δεν είμαι καθόλου φαν της μοντέρνας "ελαφράς" γυναικείας λογοτεχνίας, επομένως δεν είμαι στην καλύτερη θέση να κριτικάρω αντικειμενικά το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, το οποίο δανείστηκα αναγκαστικά απ' την αδελφή μου αφού είχα ξεχάσει να πάρω βιβλίο μαζί μου στις διήμερες διακοπές μου.
Από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο κατάλαβα βέβαια ότι δεν επρόκειτο για αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το πόσο κακογραμμένο τελικά ήταν.
Καταρχήν θεωρώ ότι το γράψιμο, άτεχνο και απαίδευτο, είναι επιπέδου τρίτης Γυμνασίου, κι ομολογώ πως εκπλάγηκα όταν ανακάλυψα πως δεν ήταν το πρώτο βιβλιο της Παπάκου κι ότι το έγραψε σε ώριμη ηλικία.
Οι χαρακτήρες είναι στερεότυποι και μονοκόματοι, τίποτα περισσότερο από στραβοχυμένα κακέκτυπα λογοτεχνικών ηρώων, ενώ η συγγραφέας δεν άφησε έκφραση-κλισέ που να μην την χρησιμοποιήσει: ο Ήρωας της ιστορίας περιγράφεται ως "βασιλόπουλο του παραμυθιού" με "μελωδική φωνή" που ήρθε να σώσει την Ηρωίδα (η οποία "είχε την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια της" ενώ "τα δάκρυα της έτρεχαν ποτάμι" πριν "χάσει την γη κάτω απ' τα πόδια της" και "παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα") από τον Κακό της ιστορίας, ο οποιός βέβαια είναι ένα "ανθρωπόμορφο τέρας" με "δασύτριχο στήθος" (Ναι. Χρησιμοποίησε αυτές ακριβώς τις εκφράσεις.)
Όσο αφορά την υπόθεση του "ιστορικού" αυτού μυθιστορήματος, πρόκειται για μια αποτυχημένη προσπάθεια να συνδιαστούν η φανταστική (ή μάλλον εξωφρενικά μη-πιστευτή) ιστορία της ηρωίδας με τα ιστορικά γεγονότα γύρω από την Άλωση της Πόλης. Αν περιμένετε να μεταφερθείτε στην Μεσαιωνική Ευρώπη μέσα από την πένα της Παπάκου, θα απογοητευτείτε. Η συγγραφέας απλά αντέγραψε κάποιες ξερές ιστορικές πληροφορίες χωρίς να μπει στον κόπο να τις ενσωματώσει πειστικά στην ιστορία της ώστε να μπάσει τον αναγνώστη στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής.
Οι δε αναχρονισμοί είναι τόσο χτυπητοί που παρ΄ολίγον να πέσω απ' την ξαπλώστρα μου. Κυρία Παπάκου μου, τον 15ο αιώνα (βλέπε Μεσαίωνας) οι λεχώνες δεν αποστείρωναν το στήθος τους πριν θηλάσουν (η ύπαρξη των μικροβίων ήταν άγνωστη), οι νύφες δεν αποκαλούσαν τα πεθερικά τους "μαμά" και "μπαμπά", οι γαμπροί δεν πρόσφεραν ανθοδέσμη στη νύφη, δεν σερβίρονταν απεριτίφ στις δεξιώσεις (το απεριτίφ είναι εφεύρεση του 19ου αιώνα), και οι κάτοικοι του Βυζαντίου ΔΕΝ αποκαλούσαν τον εαυτό τους Βυζαντινούς (ο όρος Βυζάντιο ξεκίνησε να χρησιμοποιείται έναν αιώνα ΜΕΤΑ τα γεγονότα που περιγράφετε.)
Εξίσου ατυχής ήταν και η ιδέα της συγγραφέως να συνδυάσει τις ανατολίτικες δεισιδαιμονίες (μετενσάρκωση, κάρμα, κακό μάτι) με new age αρλούμπες (αναβίωση προηγούμενων ζωών μέσω ύπνωσης, επικοινωνία με πνεύματα μέσω μέντιουμ) και ορθόδοξες δοξασίες (θαύματα της Παναγίας, θρησκευτικά οράματα, θαυματουργές εικόνες.)
Δεν αποκλείεται οι απανταχού αδαείς θρησκόληπτες γυναικούλες και ημιμαθείς νοικοκυρές που αρέσκονται να τρέχουν στις χαρτορίχτρες, στα μοναστήρια και στα μέντιουμ να θεωρήσουν ότι το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα αριστούργημα γεμάτο από συγκλονιστικά πνευματικά νοήματα και βαθιά θρησκευτικά μηνύματα. Πράγματι το βιβλίο, εκτός από τα προαναφερθέντα μεταφυσικά στοιχεία, περιέχει και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εξιτάρει την μέση κατίνα: πτώση της ηρωίδας από την αριστοκρατία στην φτώχεια και θριαμβική επάνοδος, κερατώματα και ξεκατινιάσματα, άπιστοι σύζυγοι και αχάριστα παιδιά, κακεντρεχείς πεθερές και διπρόσωπες φιλενάδες κλπ.
Για να είμαι δίκαιη, δίνω δύο αστεράκια αφού το βιβλίο εκπλήρωσε τον σκοπό του καταφέρνοντας να με διασκεδάσει για ένα διήμερο στην παραλία.
Από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο κατάλαβα βέβαια ότι δεν επρόκειτο για αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το πόσο κακογραμμένο τελικά ήταν.
Καταρχήν θεωρώ ότι το γράψιμο, άτεχνο και απαίδευτο, είναι επιπέδου τρίτης Γυμνασίου, κι ομολογώ πως εκπλάγηκα όταν ανακάλυψα πως δεν ήταν το πρώτο βιβλιο της Παπάκου κι ότι το έγραψε σε ώριμη ηλικία.
Οι χαρακτήρες είναι στερεότυποι και μονοκόματοι, τίποτα περισσότερο από στραβοχυμένα κακέκτυπα λογοτεχνικών ηρώων, ενώ η συγγραφέας δεν άφησε έκφραση-κλισέ που να μην την χρησιμοποιήσει: ο Ήρωας της ιστορίας περιγράφεται ως "βασιλόπουλο του παραμυθιού" με "μελωδική φωνή" που ήρθε να σώσει την Ηρωίδα (η οποία "είχε την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια της" ενώ "τα δάκρυα της έτρεχαν ποτάμι" πριν "χάσει την γη κάτω απ' τα πόδια της" και "παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα") από τον Κακό της ιστορίας, ο οποιός βέβαια είναι ένα "ανθρωπόμορφο τέρας" με "δασύτριχο στήθος" (Ναι. Χρησιμοποίησε αυτές ακριβώς τις εκφράσεις.)
Όσο αφορά την υπόθεση του "ιστορικού" αυτού μυθιστορήματος, πρόκειται για μια αποτυχημένη προσπάθεια να συνδιαστούν η φανταστική (ή μάλλον εξωφρενικά μη-πιστευτή) ιστορία της ηρωίδας με τα ιστορικά γεγονότα γύρω από την Άλωση της Πόλης. Αν περιμένετε να μεταφερθείτε στην Μεσαιωνική Ευρώπη μέσα από την πένα της Παπάκου, θα απογοητευτείτε. Η συγγραφέας απλά αντέγραψε κάποιες ξερές ιστορικές πληροφορίες χωρίς να μπει στον κόπο να τις ενσωματώσει πειστικά στην ιστορία της ώστε να μπάσει τον αναγνώστη στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής.
Οι δε αναχρονισμοί είναι τόσο χτυπητοί που παρ΄ολίγον να πέσω απ' την ξαπλώστρα μου. Κυρία Παπάκου μου, τον 15ο αιώνα (βλέπε Μεσαίωνας) οι λεχώνες δεν αποστείρωναν το στήθος τους πριν θηλάσουν (η ύπαρξη των μικροβίων ήταν άγνωστη), οι νύφες δεν αποκαλούσαν τα πεθερικά τους "μαμά" και "μπαμπά", οι γαμπροί δεν πρόσφεραν ανθοδέσμη στη νύφη, δεν σερβίρονταν απεριτίφ στις δεξιώσεις (το απεριτίφ είναι εφεύρεση του 19ου αιώνα), και οι κάτοικοι του Βυζαντίου ΔΕΝ αποκαλούσαν τον εαυτό τους Βυζαντινούς (ο όρος Βυζάντιο ξεκίνησε να χρησιμοποιείται έναν αιώνα ΜΕΤΑ τα γεγονότα που περιγράφετε.)
Εξίσου ατυχής ήταν και η ιδέα της συγγραφέως να συνδυάσει τις ανατολίτικες δεισιδαιμονίες (μετενσάρκωση, κάρμα, κακό μάτι) με new age αρλούμπες (αναβίωση προηγούμενων ζωών μέσω ύπνωσης, επικοινωνία με πνεύματα μέσω μέντιουμ) και ορθόδοξες δοξασίες (θαύματα της Παναγίας, θρησκευτικά οράματα, θαυματουργές εικόνες.)
Δεν αποκλείεται οι απανταχού αδαείς θρησκόληπτες γυναικούλες και ημιμαθείς νοικοκυρές που αρέσκονται να τρέχουν στις χαρτορίχτρες, στα μοναστήρια και στα μέντιουμ να θεωρήσουν ότι το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα αριστούργημα γεμάτο από συγκλονιστικά πνευματικά νοήματα και βαθιά θρησκευτικά μηνύματα. Πράγματι το βιβλίο, εκτός από τα προαναφερθέντα μεταφυσικά στοιχεία, περιέχει και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εξιτάρει την μέση κατίνα: πτώση της ηρωίδας από την αριστοκρατία στην φτώχεια και θριαμβική επάνοδος, κερατώματα και ξεκατινιάσματα, άπιστοι σύζυγοι και αχάριστα παιδιά, κακεντρεχείς πεθερές και διπρόσωπες φιλενάδες κλπ.
Για να είμαι δίκαιη, δίνω δύο αστεράκια αφού το βιβλίο εκπλήρωσε τον σκοπό του καταφέρνοντας να με διασκεδάσει για ένα διήμερο στην παραλία.
June 22, 2016
Αν η ιστορία της Βεατρίκης είχε γραφτεί ως ιστορικό μυθιστόρημα και ήταν πιο καλογραμμένη και προσεγμένη, θα ήταν ένα εξαιρετικό βιβλίο. Το όλο θέμα της μετενσάρκωσης όμως, με τον τρόπο που δίνεται, φαίνεται πρόχειρο και κωμικό. Δε μου άρεσε.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews