Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.
• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen • 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen • 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname • 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol • 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Dimitri Verhulst bewijst met ieder boek weer meer een groot taalkunstenaar te zijn. Zijn taal leeft, zijn zinnen zijn regelmatig prachtige kleine gedichtjes die je proeft, herleest en hardop voorleest, al is het maar aan jezelf.
Het boek bestaat uit korte hoofdstukken, die ieder op zich te lezen zijn als kleine verhalen met een kop en een staart. Door het gehele boek loopt de rode draad van de hoofdpersoon, die opzoek is naar zijn ´Miserlou´, een mooie vrouw die je ziet maar niet ontmoet en zonder haar te kennen een karakter en een leven voor haar invult in je hoofd: "de liefde voor een vrouw die ik hooguit één onnozel uurtje in mijn leven heb gezien. Een toevallige ontmoeting; en wij weten dat de wereld een agenda heeft en dat wij daarom het toeval belangrijk vinden. (...) Miserlou is een personage dat melomanen wellicht kennen van de klezmermuziek. Zij is de bezongen woestijnprinses. (...) Haar één seconde zien volstaat om haar beeltenis nooit te vergeten."
De 'zoektocht' is wel de rode draad van het boek, maar is meer op de achtergrond aanwezig als een kader om korte verhalen te vertellen.
Inhoudelijk is dit boek minder interessant dan andere werken, maar alleen al voor de stijl, humor en het taalgebruik is het boek het lezen absoluut waard.
Citaat : Miserlou is een personage dat melomanen wellicht kennen via de klezmermuziek. Zij is de bezongen woestijnprinses. Een mooie woestijnprinses. Haar schoonheid ontneemt de asem, slaat je de tanden uit de smoel. Zo schoon dus. Haar één seconde zien volstaat om haar beeltenis nooit te vergeten.
Review : Dimitri Verhulst beschikt over een zéér speciaal gevoel voor humor dat hem woorden, uitdrukkingen en zinnen laat verzinnen (!) die zijn proza een kruidig aroma geven. En die bijzondere gave heeft hij nog uitgebouwd in Niets, niemand en redelijk stil. Zijn ironie, die van elke pagina druipt, is verpakt in een poëtisch taalgebruik en zo bereidt hij als een Don Quichote der letteren een ode aan zijn ‘miserlou’. Het is een vrouw die je slechts enkele seconden hoeft te zien om er voor altijd verliefd op te worden en te blijven.
Dimitri Verhulst heeft zijn ‘miserlou’ ontmoet op een terrasje in Barcelona. Slechts een uur zat zij tegenover hem keek hem slechts één keer in de ogen, wisselde geen woord met hem en verdween toen voorgoed uit zijn leven. Dat is voor hem echter voldoende om haar in elke stad in elke vrouw te zoeken. Uiteraard gaat deze zoektocht gepaard met heel veel pathetische, hilarische en ook wel haast morbide actie. In deze verhalen, die een soort roman op zich vormen, worden we geconfronteerd met heel veel humor, van zwarte humor tot zelfspot, burleske komedie, tragiek, erotiek en satire. Dimitri Verhulst gaat heel ver in zijn satire. Hij blijft slechts een millimetertje beschaafder dan Herman Brusselmans. Maar hij heeft wel heel wat meer gratie dan zijn illustere collega. De zoektocht naar ‘miserlou’ doet hem reizen van Barcelona naar Havana waar hij euforisch (Barcelona) of depressief wordt. Ook roept ‘miserlou’ herinneringen op aan een jeugdvriendinnetje uit een zigeunerfamilie die hem de beperktheid van geboortedorp deed inzien en onbewust een zwerversbestaan in hem aanmoedigde.
Dimitri Verhulst is wel een taalgevoelig maar geen fijngevoelig schrijver. Net als in zijn debuut weet hij waarschijnlijk heel wat gevoelige zieltjes te raken. Maar echte literatuurliefhebbers zullen deze auteur graag nemen zoals hij is, want het blijft tenslotte een genot om zijn geraffineerd proza te lezen.
I really enjoyed this book but I'm not sure how to describe it. Anyway, I rarely read books of Belgian and/or Dutch authors so I was suprised to enjoy it as much as I did :).