ο «Χρονικό των τριών ημερών» γράφτηκε όσο γινόταν πιο «πιστά» και αληθινά από έναν ευαίσθητο και ευάλωτο «θεατή» που προσπάθησε να συνδυάσει την προσωπική οδυνηρή εντύπωση από τα γεγονότα με την αντικειμενικότητα της αλήθειας σ’ αυτά τα ίδια τα γεγονότα. (. . .) «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλάει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εμείς οι ελεύθεροι Έλληνες φοιτητές, που για τρίτη σήμερα μέρα εξακολουθούμε τον αγώνα μας δηλώνουμε ότι είμαστε άοπλοι. Βρισκόμαστε άοπλοι απέναντι στα τάνκς. Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. . .». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Ένα μικρό χρονικό, γροθιά στο στομάχι, μοιρολόι για τα χαμένα νιάτα, απάντηση αποστομωτική για όσους απαξιώνουν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Πόσες αριθμητικές και στατιστικές υπάρχουν; Πόσοι ήταν τελικά οι νεκροί, οι αγνοούμενοι, οι τραυματίες, οι επιζήσαντες; Δεν υπάρχει μια απάντηση, οι θύμισες όμως και οι απώλειες είναι ακόμα ζωντανές, ακόμα μιλάνε οι τοίχοι, οι αίθουσες, ο περίβολος για όσα συνέβησαν. Διαβάστε το με δική σας ευθύνη, δεν θα σας φτιάξει τη διάθεση. Θα σας κάνει όμως να πεισμώσετε, να αναλογιστείτε και να σέβεστε.