Toen Lucia het klooster intrad, heeft ze de armoedegelofte afgelegd. Maar wanneer haar moeder overlijdt, laat die haar een groen emaillen trommeltje na. Lucia kan het niet over haar hart verkrijgen het trommeltje weg te doen, ook al overtreedt ze daarmee de armoederegel. Wat is er met dit trommeltje, en waarom heeft haar moeder er nooit over gesproken? Lucia wordt door haar kloosterorde overgeplaatst naar Amsterdam en gaat in de onbekende stad op zoek naar wie ze eigenlijk is ze besluit de weg te gaan volgen die het trommeltje in de oorlog afgelegd heeft. Zo ontmoet ze mensen die zoveel jaren na de bevrijding nog steeds lijden onder de oorlog. Ze hoort verhalen over verraad, over verzet en opoffering en over de kracht van een belofte. En...ze doet bijzondere ontdekkingen over haar eigen afkomst.
De schrijfstijl is om sommige plekken wat moeizaam. Zinnen zijn soms vrij kort en voelen kinderlijk. Veel dingen die personages doen worden beschreven, in plaats van geleefd. Uiteindelijk wel een mooi boek.
’Oorlogsgeweld woedt ver over de grens van de vrede heen.' p. 5
Lucia groeit op in België. Op een bepaald moment gaat ze het klooster in waarbij ze de gelofte aflegt van armoede. Ze mocht niets in haar bezit hebben. Een aantal jaren na haar toetreding wordt haar moeder zwaar ziek en ligt ze op sterven. Lucia gaat naar haar moeder en die geeft haar een emaille broodtrommeltje. Dit brengt Lucia in verwarring en breekt ze haar belofte. Ze houdt het trommeltje bij zich. Als ze uitgezonden wordt naar Amsterdam neemt ze het trommeltje mee. Daar ontdekt ze meer over het trommeltje en wordt ze verscheurd tussen haar gelofte en nieuwsgierigheid. Een verhaal is mooi geschreven en leest lekker weg. Het vertelt het verhaal van kinderen die alles hebben verloren in de oorlog of juist veel terug vinden na de oorlog. Ik ben van mening dat dit wel laat zien wat er na de oorlog kan zijn gebeurd.
Wat een heel interessant verhaal had kunnen worden, viel me erg tegen. Het verhaal, of eigenlijk meer het onderwerp is erg vernieuwend. Het gaat over de oorlog, maar dit keer niet over de concentratiekampen, maar over de nasleep van de oorlog. De oorlogswezen, joodse kinderen die na het onderduiken op zoek gaan naar hun ouders. Of juist bij pleegouders weg worden gehaald om terug naar familie te gaan. Vaak waren deze kinderen met een heel ander geloof opgevoed om maar niet op te vallen. Het verhaal gaat dus over aanpassen, met vallen en op staan. Zo ook Lucia.
De schrijfstijl leest ontzettend snel weg, maar komt erg kinderlijk op me over. Het verhaal had wat anders beschreven mogen worden van mij. Al heel snel weet je als lezer naar wie Lucia op zoek is en het duurt lang voordat ze daar aan komt. Een verhaal van een oorlogswees wordt zelfs niet verhelderd, erg jammer. Goed zo kan het natuurlijk zijn, maar in een boek hoop ik toch op een 'goede afloop'. Daarnaast wordt het verhaal in dagboekvorm of eigenlijk meer als verslag verteld. Per dag/jaar en plaats wordt vermeld hoe het verhaal zich ontwikkeld in plaats van een doorlopend verhaal. Het was het allemaal net niet voor mij.