Aitona zaharra zen. Zahar-zaharra. Eta udan hondartzara eramaten zuen Glòria. Eta kremaz igurzten zion bizkarra. Eta ortzi mugan nabigatzen zuten itsasontziak zenbatzen zituzten. Eta arrainek bezala igeri egiten zuten. Eta abestiak kantatzen zituzten. Eta hareazko gaztelu ederrak egiten zituzten. Baina egun batean... KATAKRAK! Aitonak indarrak galdu zituen, eta pixkanaka-pixkanaka gauza gehiago galtzen joan zen. Baina galtzen zuen gauza bakoitzeko aurkikuntza berri bat egiten zuten, eta aitonak honela esaten «Datorrena datorrela, ez galdu sekula irribarrea. Inoiz ez!». Orduan irribarre zabala erakusten zuen eta, soilik lau hortz zituenez, denak barrez jartzen zituen.
Preciosa historia sobre cómo poco a poco, las personas que más queremos comienzan a perder cosas, primero la flexibilidad, luego el oído, después la memoria. Pierden tanto que se desvanecen. Pero nunca hay que perder la sonrisa. Así se puede enfrentar la pérdida con entereza y con los buenos recuerdos. Recomendado para infancias que pierden a sus abuelos, para ayudarles a entender su tristeza y a sobrellevar el dolor.