Whichwood Quotes

Rate this book
Clear rating
Whichwood (Furthermore, #2) Whichwood by Tahereh Mafi
4,749 ratings, 3.97 average rating, 1,050 reviews
Open Preview
Whichwood Quotes Showing 1-13 of 13
“It is, after all, a simple and tragic thing that on occasion our unkindness to others is actually a desperate effort to be kind to ourselves.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“But one day, she swore, she'd breathe light and color back into the dimness that had diminished her life.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“How very important and infuriating it is to have to remind a smart person not to be so stupid as to give up on themselves.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Maybe it was not naiveté, but suffering, that inspired kindness. Maybe, she thought, it was pain that inspired compassion.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Because somehow, even with the encumbrance of such an unfortunate and isolating occupation, she walked through darkness with elegance, navigating the corridors of life and death with a confidence he'd always secretly longed for.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“In the end, it was the weight of a single truth that finally broke her: Reader, she had been ungrateful.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Als het erop aankomt, is voor iemand die pijn lijdt het geschenk van je tijd - en je liefde - het kostbaarst.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Alice had a heart of silk and a spine of steel;”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Madarjoon was reminding Oliver how to set a table, while Benyamin and Alice carried steaming dishes into the dining room in preparation for their dinner. The air was thick with the aroma of saffron and fresh turmeric, cinnamon and salted olive oil; fresh bread was cooling on the kitchen counter beside large plates of fluffy rice, sautéed raisins, heaps of barberries, and sliced almonds. Feta cheese was stacked beside a small mountain of fresh walnuts—still soft and damp—and handfuls of basil, mint, scallions, and radishes. There were spiced green beans, ears of grilled corn, dense soups, bowls of olives, and tricolored salads. There was so much food, in fact, I simply cannot describe it all. But”
Tahereh Mafi, Whichwood
“She did not allow the opinions of others to dictate who she was.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Zelfs de sterken, wijzen en ouden wankelen echter bij gebrek aan medeleven en gezelschap, en terwijl baba zijn gekte had en maman haar onzin, had Laylee in hun afwezigheid de eenzaamheid de hand geschud. Duisternis had duisternis gevoed totdat al het licht verdwenen was. Ze kon zich niet langer herinneren hoe het was om zonder gebroken hart te leven.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Het was niet zozeer de dood die ze vreesde, maar het doodgaan. Dit, deze machteloosheid in het zicht van haar sterfelijkheid, schroefde al haar moed los van de plek waar die thuishoorde.”
Tahereh Mafi, Whichwood
“Want hoewel de magische chemie die twee harten aan elkaar vastklinkt nou eenmaal onkenbaar is, kon Olivier Vanoever niet ontkennen dat er iets met hem was gebeurd toen hij Laylee Layla Fenjoon voor het allereerst zag. Hij was op dat moment geraakt door een onzichtbare vorm van magie, en zijn emoties bleken niet meer te ontwarren. En dit is het gekke met gevoelens: Soms worden ze langzaam opgebouwd, baksteen voor baksteen zorgvuldig op elkaar gestapeld tijdens jaren van toegewijd hard werken. Eenmaal neergezet zijn dergelijke fundamenten onwrikbaar. Soms worden ze echter ook roekeloos neergekwakt, allemaal tegelijk, boven op je, met stapels stenen op je hart en je longen zodat je er zo nodig zelfs levend onder wordt begraven.”
Tahereh Mafi, Whichwood