Katia N
717 ratings (3.85 avg)
431 reviews

#41 best reviewers

Katia N

Add friend
Sign in to Goodreads to learn more about Katia.

http://www.ekaterina-nosenko.com

Real Life
Katia N is currently reading
bookshelves: currently-reading
Rate this book
Clear rating

 
The Third Policeman
Katia N is currently reading
bookshelves: currently-reading
Rate this book
Clear rating

 
The Great Philoso...
Rate this book
Clear rating

 
See all 7 books that Katia is reading…
Loading...
Javier Marías
“The truth is that we never know from whom we originally get the ideas and beliefs that shape us, those that make a deep impression on us and which we adopt as a guide, those we retain without intending to and make our own.

From a great-grandparent, a grandparent, a parent, not necessarily ours? From a distant teacher we never knew and who taught the one we did know? From a mother, from a nursemaid who looked after her as a child? From the ex-husband of our beloved, from a ġe-bryd-guma we never met? From a few books we never read and from an age through which we never lived? Yes, it's incredible how much people say, how much they discuss and recount and write down, this is a wearisome world of ceaseless transmission, and thus we are born with the work already far advanced but condemned to the knowledge that nothing is ever entirely finished, and thus we carry-like a faint booming in our heads-the exhausting accumulated voices of the countless centuries, believing naively that some of those thoughts and stories are new, never before heard or read, but how could that be, when ever since they acquired the gift of speech people have never stopped endlessly telling stories and, sooner or later, everything is told, the interesting and the trivial, the private and the public, the intimate and the superfluous, what should remain hidden and what will one day inevitably be broadcast, sorrows and joys and resentments, certainties and conjectures, the imagined and the factual, persuasions and suspicions, grievances and flattery and plans for revenge, great feats and humiliations, what fills us with pride and what shames us utterly, what appeared to be a secret and what begged to remain so, the normal and the unconfessable and the horrific and the obvious, the substantial-falling in love-and the insignificant-falling in love. Without even giving it a second thought, we go and we tell.”
Javier Marías, Poison, Shadow, and Farewell

Helen Macdonald
“We so often think of the past as a something like a nature reserve: a discrete, bounded place we can visit in our imaginations to make us feel better. I wonder how we could learn to recognise that the past is always working on us and through us, and that diversity in all its forms, human and natural, is strength.”
Helen Macdonald

Shlomo Sand
“All historical writing that is not aware that the actions and plots related do not coincide with past reality is potentially the bearer of a mythological dimension. It may well be a serious narrative full of references and quotations, distinguished by its “exactness” and abstaining from any polemic, yet it remains nonetheless that that belief of the author, whether naive or not, associates him or her with many propagators of myth history who continue to swell the tanks of discipline today.

A living myth is not a lie; it is a story about the past or the future whose veracity cannot be established in a rational manner, yet that no-one can imagine rejecting. It remains valid, in the eyes of believers, until heretics succeed in refuting it. Even in this case, however, the belief is not necessary shaken; myths in fact tend to preserve themselves as long as they are needed, or else until other myths come along to replace them. In history all societies need myths to ensure their coherence and preserve their collective identity, in particular, that of elites that revolve around the sovereign power.”
Shlomo Sand, Twilight of History

Nino Haratischwili
“...ქართული კორუფცია, ქართული სიხარბე იმდენად შორს იყო წასული, რომ ამაზე თვალს ვერ დახუჭავდა. ვერ ამჩნევდა, როგორ მყუდროდ გრძნობდა თავს ქართული ელიტა - მათ შორის ინტელიგენციაც - თავის პატარა სამოთხეში ბოლშევიზმის ბატონობის ათწლეულების განმავლობაში. როგორ დაეუფლა თვალის ახვევის ხელოვნებას, როგორ მოერგო რუსების მიერ დაზარალებულის მდგომარეობას. რა იოლია ცხოვრება, როცა ყველაფერს ჩრდილოელ მჩაგვრელს აბრალებ. რუსეთში სწამდათ მთავრობის ძალაუფლების, სულ ამ ძალაუფლების შიშით ცხოვრობდნენ. საქართველოში კი მხოლოდ სიმულირებდნენ ამ შიშს; აქ იმას ენიჭებოდა პრინციპული მნიშვნელობა, რომ ძლიერნი ამა ქვეყნისა მატყუარები და მექრთამეები იყვნენ. ამიტომ თავიდანვე მათ გასაცურებლად, გასაბრიყვებლად ან მოსაქრთამად იყვნენ მომართულნი. არც სისტემის სჯეროდათ და არც რამე იდეოლოგია ჰქონდათ, გარდა საკუთარი ჰედონიზმისა. თავდაპირველი აღშფოთების შემდეგ მიხვდნენ, რომ ჩრდილოელი მეზობლის წყალობით არცთუ ცუდი პოზიცია ერგოთ. და ამის გამოუყენებლობა დიდი შეცდომა იქნებოდა. კულტურით დაინტერესებულ, შემოქმედებით, მუსიკალურ, მოქეიფე, თუნდაც ცოტა ანარქიულ, კი ბატონო, ოღონდ სულ ოდნავ, ლამაზ და მჭერმეტყველ, ზარმაც და ტემპერამენტიან ხალხს მშვენივრად შეეძლო ასეთ პირობებში ცხოვრება. რით იყო ეს ცუდი? ბოლოს და ბოლოს, ეს ის თვისებები იყო, რასაც ეროვნულ იდენტობას მიაწერდნენ და რითაც ფრიად ამაყობდნენ კიდეც. ან იქნებ, რუსული ოცნება შევისისხლხორცეთისე, რომ ჩვენად ვიგულეთ. მერე რა? რა იყო ამაში არასწორი? უარესადაც შეიძლებოდა წაგვსვლოდა საქმე. მთელი ის უზარმაზარი სახელმწიფო შურით უყურებდა ამ პაწაწინა, მზიურ სამოთხეს! რამდენი საბჭოთა რესპუბლიკა, რამდენი ავტონომიური ოლქი, რამდენი დაძმობილებული ხალხი გაგვიცვლიდა ადგილს, დაჩაგრულ, გადასახლებულ უმცირესობებზე რომ აღარაფერი ვთქვათ! რადგან, სანამ დიდი თანამემამულის, გენერალისიმუსის ლანდი გვფარავდა, ქართველებს ვერაფერს დაგვიშავებდნენ. იმას ვერავინ აუვლიდა გვერდს. ვერც რუსეთი და ვერც დანარჩენი მსოფლიო.
მართლა ძალიან ჭკვიანურად განსაჯა მამიკო რუსეთმა, ბრილკა, როცა თავის პატარა, თავნება, ცოტა არ იყოს, თავაშვებულ შვილიკო საქართველოს ყველა სისუსტე წააქეზა და სიძლიერედ შერაცხა, რადგან შვილმა შეიფერა, დაიჯერა , რომ მამას აჯობა ეშმაკობით, მის ძალაუფლებას დაუსხლტა, და ვერც კი შეამჩნია - ისე ცდილობდა, მამის სიყვარული და შექება დაემსახურებინა - როგორ იქცა ნამდვილ მეძავად.”
Nino Haratischwili, Das achte Leben

Lydia Davis
“Read the best writers from all different periods; keep your reading of contemporaries in proportion - you do not want a steady diet of contemporary literature. You already belong to your time.”
Lydia Davis, Essays One

186163 The Mookse and the Gripes — 858 members — last activity 0 minutes ago
Forum for spirited and convivial discussion of fiction from around the world, with particular though not exclusive focus on 20th and 21st century fict ...more
2083 NYRB Classics — 933 members — last activity May 30, 2020 08:34PM
For friends of NYRB Classics
year in books
Ellison
941 books | 43 friends

Greta
161 books | 699 friends

Gumble'...
1,391 books | 720 friends

dianne
1,968 books | 292 friends

Théodore
135 books | 62 friends

Violet ...
1,085 books | 2,144 friends

Ian "Ma...
5,311 books | 914 friends

Kalliope
4,027 books | 464 friends

More friends…



Polls voted on by Katia

Lists liked by Katia