Elisabeth's Reviews > Zo, nu ben je wees

Zo, nu ben je wees by Jojanneke van den Bosch
Rate this book
Clear rating

by
9671259
's review
Mar 13, 2013

really liked it

Nu je het zegt …. Eigenlijk ken ik geen weeskinderen. Nouja, Jojanneke dan, maar van haar wist ik tot voor kort ook niet dat zij weeskind was (of is). Dat is niet zo heel gek. Ook al volg ik haar al jaren op Twitter en sinds kort ook op Facebook.

Al lezende kwam ik tot de conclusie dat (jonge) weeskinderen, in Nederland, welhaast ‘onzichtbaar’ moeten zijn. Want de cijfers (dertigduizend minderjarige weeskinderen in Nederland) liegen er niet om.

Met stijgende verbazing heb ik Jojannekes verhaal gelezen. De zaken waar je mee geconfronteerd wordt als je er alleen voor komt te staan kan je nog wel bedenken, maar dat mensen in de naaste omgeving van een weeskind van 14 nagenoeg niets doen om het kind te begeleiden is ronduit schokkend te noemen. Ik heb de neiging om voorbeelden te noemen maar dan geef ik te veel weg, ben ik bang.

Het boek leest ‘makkelijk’ weg, voor zover je van makkelijk kan spreken bij een zo beladen onderwerp en verhaal. En het roept vragen op.

Ik moest ineens ook weer denken aan mijn jeugd en hoe ik op een dag van mijn ouders vernam dat buurjongetjes een paar huizen verderop weeskinderen waren geworden nadat hun ouders bij een auto ongeluk om het leven waren gekomen. Ik weet nog goed dat we ons allemaal zorgen maakten om wat er met ze zou gebeuren. Ik kan het gevoel nog oproepen dat ik had bij het idee dat ze misschien wel bij ons konden wonen. Dat kwam ter sprake, ja, hoewel het denk ik meer was vanuit de vraag: “waar?” (Nou, bij ons, mam?). Als ik eerlijk ben heb ik het idee altijd geromantiseerd. Het gebeurde ‘natuurlijk’ niet want dan had ik dit stuk niet kunnen beginnen zoals ik dat gedaan heb.

Wat er wel met de jongetjes gebeurd is? Geen idee. Ik ga dat toch nog weer eens vragen. Niet dat het nu nog iets uit maakt. Ik was zes jaar toen dit speelde en de jongetjes zullen van dezelfde leeftijd (één in ieder geval) geweest zijn. Thommie heette het jongetje waar ik thee mee dronk op het balkon. De foto heb ik nog.

Het is lang geleden. Thommie zal, net als ik, inmiddels ergens tussen de 40 en 50 jaar zijn. Me zorgen om hem maken met terugwerkende kracht zou vals sentiment zijn. Nadat Thommie en zijn broertje wees zijn geworden geloof ik niet dat ik ze nog (vaak) gezien heb.

Het boek heb ik uit. En nu? Nu is er het gevoel dat ik iets moet doen. Maar wat? Want hoe help je een kind dat zo verloren is? En hoe pak je dat aan als je zelf moeite hebt met het afbakenen van je eigen grenzen? En ‘mag’ je die wel hebben? Kan je een weeskind helpen op tijdstippen dat het jou uit komt? Want als er dan een band ontstaat, beschadig je zo’n kind dan niet nóg meer als je eens geen tijd hebt? Want zo’n involvement, dat kan je niet half doen, denk ik, vind ik. Maar ik zou ook niet klaar zijn om dusdanig onbaatzuchtig en onvoorwaardelijk een kind te steunen dat het mijn leven te veel ‘anders’ maakt. Is het raar, als ik dat zeg?

Het mooiste vond ik wat Jojanneke er mee gedaan heeft, uiteindelijk. En hoe ze social media inzet om weeskinderen te helpen en handvatten te bieden. Ik denk dat ik maar eens ga kijken hoe ik daar een bescheiden bijdrage aan kan leveren.

Ik kan het boek van harte aanbevelen aan … nouja, iedereen eigenlijk. Om een stukje bewustwording en begrip voor mensen zoals ik. Voor de hoop, hulp en bevestiging die het weeskinderen kan bieden en vooral ook voor naaste familie van weeskinderen, leerkrachten en hulpverleners die een eerlijk en dus confronterend kijkje mogen nemen in Jojannekes ziel.
3 likes · flag

Sign into Goodreads to see if any of your friends have read Zo, nu ben je wees.
Sign In »

Comments (showing 1-3 of 3) (3 new)

dateDown arrow    newest »

message 1: by Jojanneke (new)

Jojanneke Bosch Elisabeth, dank je voor jouw kijk op dit boek. Je hebt treffend verwoord wat veel mensen voelen en zullen herkennen, denk ik. Dat gevoel van 'och jee, als dat maar goed komt met die kinderen, maar eh, welke rol heb ik daar in of zou ik kunnen hebben (en is het erg als ik niets baanbrekends doe voor hen)?'.

Of Thommie contact na zoveel jaren op prijs zou stellen weet ik niet; ik denk dat dat voor iedere volwassene die op jonge leeftijd een of beide ouders is verloren een vraag is die uitsluitend individueel te beantwoorden is.

Ik hoop dat de site van WeesWijzer (die zsm live gaat) groeit ten bate van weeskids (en omstanders) die het nodig hebben.

Nogmaals dank voor jouw reactie!


Elisabeth Jojanneke,

Nee joh, ik kan me nauwelijks voorstellen dat Thommie überhaupt nog zou weten wie ik was/ben. Waarschijnlijk heeft hij meer indruk op mij gemaakt dan ik op hem door zijn 'situatie'. Ik bedoelde meer mijn ouders, wat die zich kunnen herinneren en vooral dan ook van wat er met Thommie gebeurd is.

Ik ga de site in de gaten houden!


message 3: by Marja (new)

Marja Bak-aal Wat een bijzonder verhaal Elisabeth. Dank je dat je het met mij wilt delen. Wil het ff laten zakken, het raakte mijn hart... groetjes, Marja


back to top