Επιστημονική φαντασία σημαίνει Άρθουρ Κλαρκ (και Ισαάκ Ασίμοφ και Φίλιπ Ντικ). Ο συγγραφέας - επιστήμονας και ο ίδιος, έχει να επιδείξει πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά (ήταν αεροπόρος της Βασιλικής Αεροπορίας, από αυτούς που πρωτο-ασχολήθηκαν με τα ραντάρ (βασικά που σκέφτηκε ότι μπορεί να υπάρξουν), σπούδασε φυσική και μαθηματικά, συνεργάστηκε με τη ΝΑΣΑ, για να τα παρατήσει όλα και να .... πάει στη Σρι Λάνκα όπου αφοσιώθηκε στη συγγραφή.

"Πίσω από κάθε πλάσμα υπάρχουν τριάντα φαντάσματα. Αυτή είναι η σχέση ανάμεσα σε ζωντανούς και νεκρούς. Εκατό περίπου δισεκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα έχουν ζήσει στον πλανήτη μας από τότε που εμφανίστηκε για πρώτη φορά η ζωή. Ο αριθμός αυτός παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί κατά κάποια περίεργη σύμπτωση, υπάρχουν και εκατό δισεκατομμύρια άστρα στον αστρικό μας κόσμο, δηλαδή στο Γαλαξία μας. Έτσι, για κάθε άνθρωπο που κάποτε έζησε λάμπει στο διάστημα και ένα αστέρι. Καθένα από τα άστρα αυτά είναι και ένας κόσμος, που πολύ συχνά είναι πιο φωτεινός και πιο ισχυρός από το κοντινό μας αυτό αστεράκι που το ονομάζουμε ήλιο".

Με τα παραπάνω ξεκινάει η περιβόητη Οδύσσεια του Διαστήματος... Αν το είχα διαβάσει σε μικρή ηλικία σίγουρα θα ήθελα να γίνω αστρονόμος! Βέβαια, τότε δεν θα μπορούσα να είχα καταλάβει όλη την υπαρξιακή αναζήτηση που πηγάζει από το υπόλοιπο έργο. Το διάβασα μέσα στη σχολή, όπου για ρομαντικούς καθηγητές αστρονομίας δεν μπορώ να γκρινιάξω, αλλά τότε ήμουν ήδη αλλού! (για να μην πω για τα μαθηματικά της αστρονομίας **%&(((^)#$@#$)

Πάντως, το βιβλίο αυτό είναι για τους απανταχού ρομαντικούς όλου του κόσμου, που ψάχνουν κάποιο νόημα στα άστρα.. ταξιδεύοντας στη Διαστημική Εποχή και αναζητώντας το νόημα της ύπαρξης και της επινόησης στον Κρόνο και τα φεγγάρια του όπου "κάτι τέτοιες ιδέες ήταν πολύ φανταστικές για να τις πάρουν στα σοβαρά, αποκρινόταν με τη φράση του Νιλς Μπορ: η θεωρία σας είναι τρελή, αλλά όχι και τόσο ώστε να είναι σωστή".

Βασική ιδέα είναι ότι "ο Άνθρωπος είχε κατακτήσει το παρελθόν και άρχιζε να σέρνεται προς το μέλλον", στο οποίο ο Άνθρωπος θα γνωρίσει και θα κατανοήσει το Θεό: "Το Παιδί [των Άστρων] περίμενε βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις του, χωρίς να έχει χρησιμοποιήσει όλες του τις δυνάμεις ακόμη. Τώρα ήταν ο αφέντης του κόσμου. Δεν ήταν πολύ σίγουρος τι θα έκανε έπειτα, μα θα του ερχόταν κάποια ιδέα".

Βιβλίο που διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται!!!