افلاطون، در رساله ی بسیار دلکش "ضیافت" ، بحث مفصلی راجع به حقیقت "عشق" می کند.
رساله به بازگویی ماجرای یک ضیافت می پردازد. آگاتون میهمانی ای گرفته و نخبگان را دعوت کرده، از آن جمله است: سقراط استاد افلاطون. بحث به چیستی عشق می رسد و هر کس از میهمانان سخنرانی ای زیبا و غزل گونه در ستایش عشق می کند.

از جمله، یکی می گوید: انسان ها در ابتداى آفرينش شان، جفت جفت به هم متصل بودند، و شكلى كروى مى ساختند. اين جفت هاى به هم پيوسته، چنان كامل و قدرتمند بودند، كه خواستند بر ضد خدايان آسمان بشورند، و خدايان كه ترسيدند از ايشان شكست بخورند، تدبيرى انديشيدند: اين جفت هاى كروى را از هم جدا كردند.
از آن پس جفت هاى از هم جدا افتاده، ديگر فكر نبرد با خدايان از سرشان افتاد؛ چرا كه حالا در به در به دنبال نيمه ى گمشده ى خود مى گشتند، و تمام دغدغه شان يافتن "او"يى است كه فقط به وسيله ى او كامل مى شوند.

نوبت که به سقراط می رسد، با دلخوری می گوید: «من گمان داشتم وقتی گفتید "از چیستی عشق بحث کنیم"، منظورتان بحث دقیق و موشکافانه بود، نه این که صرفاً به عبارت پردازی های شاعرانه بپردازیم.»
و خودش، بحثی فلسفی و زیبا در حقیقت عشق می کند. به طور خلاصه، می گوید: «به رغم آن چه که شما گفتید، عشق اصلاً زیبا نیست ، بلکه درست بر عکس: عشق در مقابل زیبایی است. عشق در حقیقت "طلب زیبایی" است ، و کسی در "طلب" زیبایی می رود که فاقد آن باشد.»