Sartre Quotes

Quotes tagged as "sartre" (showing 1-30 of 66)
Jean-Paul Sartre
“Man is nothing else but what he makes of himself.”
Jean-Paul Sartre, Existentialism and Human Emotions

Jean-Paul Sartre
“Nothing happens while you live. The scenery changes, people come in and go out, that's all. There are no beginnings. Days are tacked on to days without rhyme or reason, an interminable, monotonous addition.”
Jean-Paul Sartre, Nausea

Jean-Paul Sartre
“There is no human nature, since there is no god to conceive it.”
Jean-Paul Sartre, Existentialism and Human Emotions

Jean-Paul Sartre
“Existentialism is no mournful delectation but a humanist philosophy of action, effort, combat, and solidarity. Man must create his own essence: it is in throwing himself into the world, suffering there, struggling there, that he gradually defines say what this man is before he dies, or what mankind is before it has disappeared.”
Jean-Paul Sartre, We Have Only This Life to Live

Jean-Paul Sartre
“I can always choose, but I ought to know that if I do not choose, I am still choosing.”
Jean-Paul Sartre, Existentialism and Human Emotions

Robert C. Solomon
“[W]hat we also see in sex is a kind of submissiveness. But not a kind of submissiveness which is simply 'do what you like, I'm just here for you', but it...is, or can be, very manipulative. It is a way of getting the other person to exercise all his or her efforts towards pleasing you, and in that way controlling what they're thinking, and in particular what they're thinking of you.”
Robert C. Solomon, No Excuses: Existentialism And The Meaning Of Life

Margaret Atwood
“Setting fire to the roofs, getting away with the loot, suiting herself. She studied modern philosophy, read Sartre on the side, smoked Gitanes, and cultivated a look of bored contempt. But inwardly, she was seething with unfocused excitement, and looking for someone to worship.”
Margaret Atwood, Wilderness Tips

Jean-Paul Sartre
“Still, somewhere in the depths of ourselves we all harbor an ashamed, unsatisfied melancholy that quietly awaits a funeral.”
Jean-Paul Sartre, The Reprieve

Jean-Paul Sartre
“Faire souffrir c'est posséder et créer tout autant que détruire.”
Jean-Paul Sartre, Baudelaire

Jean-Michel Guenassia
“- Tu es et tu resteras toujours une petite-bourgeoise moraliste. Comme Camus.
- Tu es et tu resteras toujours un petit con prétencieux. Comme Sartre.”
Jean-Michel Guenassia, Le Club des incorrigibles optimistes

Jean-Paul Sartre
“L'existentialiste, au contraire, pense qu'il est très gênant que Dieu n'existe pas, car avec lui disparaît toute possibilité de trouver des valeurs dans un ciel intelligible; il ne peut plus y avoir de bien a priori, puisqu'il n'y a pas de conscience infinie et parfaite pour le penser; il n'est écrit nulle part que le bien existe, qu'il faut être honnête, qu'il ne faut pas mentir, puisque précisément nous sommes sur un plan où il y a seulement des hommes.”
Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Jenny Offill
“Whenever the wife wants to do drugs, she thinks about Sartre. One bad trip and then a giant lobster followed him around for the rest of his days.”
Jenny Offill, Dept. of Speculation

Jean-Paul Sartre
“Başlangıç olmadığı gibi, son da yoktur. Bir kadın, bir dost, bir kent bir kerede terk edilemez. Hepsi birbirine benzer zaten.”
Jean-Paul Sartre, Nausea

Jean-Paul Sartre
“So I was a poodle of the future; I made prophecies.”
Jean-Paul Sartre
tags: sartre

Colin Wilson
“There can be no doubt that the chief fault we have developed, through the long course of human evolution, is a certain basic passivity. When provoked by challenges, human beings are magnificent. When life is quiet and even, we take the path of least resistance, and then wonder why we feel bored. A man who is determined and active doesn't pay much attention to 'luck'. If things go badly, he takes a deep breath and redoubles his effort. And he quickly discovers that his moments of deepest happiness often come after such efforts. The man who has become accustomed to a passive existence becomes preoccupied with 'luck'; it may become an obsession. When things go well, he is delighted and good humored; when they go badly, he becomes gloomy and petulant. He is unhappy—or dissatisfied—most of the time, for even when he has no cause for complaint, he feels that gratitude would be premature; things might go wrong at any moment; you can't really trust the world... Gambling is one basic response to this passivity, revealing the obsession with luck, the desire to make things happen.

The absurdity about this attitude is that we fail to recognize the active part we play in making life a pleasure. When my will is active, my whole mental and physical being works better, just as my digestion works better if I take exercise between meals. I gain an increasing feeling of control over my life, instead of the feeling of helplessness (what Sartre calls 'contingency') that comes from long periods of passivity. Yet even people who are intelligent enough to recognize this find the habit of passivity so deeply ingrained that they find themselves holding their breath when things go well, hoping fate will continue to be kind.”
Colin Wilson, Strange Powers

Jean-Paul Sartre
“It isn't freedom from. It's freedom to.”
Jean Paul Sartre

Jean-Paul Sartre
“[E]very man ought to say to himself, "Am I really the kind of man who has the right to act in such a way that humanity might guide itself by my actions?”
Jean-Paul Sartre, Existentialism and Human Emotions

Jean-Paul Sartre
“Existentialism's first move is to make every man aware of what he is and to make the full responsibility of his existence rest on him.”
Jean-Paul Sartre, Existentialism and Human Emotions

Michel Onfray
“Simone de Beauvoir che scrive la leggenda di Sartre, scolpendo la statua del grand'uomo, sacrificando tutta la verità alla mitologia, fornisce la versione parigina e quindi francese, e quindi europea, e quindi mondiale, della vicenda. Ne “La forza delle cose, scrive: “Di fronte a un vasto pubblico egli (Camus) dichiarò: “amo la Giustizia, ma prima di essa difenderò mia madre” il che significava mettersi dalla parte dei pieds-noirs. Il peggio era che al tempo stesso dava a intendere che si manteneva al di sopra della mischia, avvallando così quanti desideravano ocncilaire questa guerra e i suoi metodi con l'umanesimo borghese.”
È lo stesso libro in cui la liberazione di Sartre dallo stalag nell'aprile del 1941, dovuta probabilmente a un intervento del filo nazista Drieu la Rochelle, si trasforma in un'evasione; in cui la partecipazione di Sartre alla rivista collaborazionista Comoedia durante la guerra viene presentata come un errore commesso una sola volta nel 1941, (mentre sappiamo che in realtà ancora nel settembre del 1943 il filosofo entra a far parte di una giunta organizzata dal giornale e il 5 febbraio del 1944 scrive l'elogio funebre di quel Giradoux che aveva celebrato le virtù del Reich nazista), e varie altre verità sulla Resistenza della famosa coppia.
Camus paga per la rettitudine, per l'integrità, per la correttezza delle proprie battaglie, paga per l'onestà, per la passione nei confronti della verità, paga per aver partecipato alla Resistenza quando molti avevano resistito così poco, paga per i propri successi, per le vendite formidabili dei propri libri, paga per il talento e paga, ovviamente, per il Nobel, paga per il fatto di non essere corruttibile, di non aver bisogno di mentire quando si è trattato di tracciare la retta via, paga per la giovinezza, la bellezza, il successo con le donne, paga per la vita filosofica che suona come un rimprovero di fronte all'esistenza di tanti falsari, paga per la fedeltà all'infanzia passata in mezzo alla gente umile, paga per non aver tradito e venduto niente, paga per essere entrato con effrazione, lui figlio di povera gente, nel mono bene di Saint-Germain-des-Prés, paga per aver scelto la Giustizia, la libertà e il popolo in un universo di intellettuali affascinati dalla violenza, dalla ferocia e dalle idee, paga per essere un autodidatta riuscito, paga per aver scritto lui, figlio di un'analfabeta, libri che non avrebbe mai dovuto scrivere perché riservati all' élite, paga perché a fare da legge, sono il risentimento, l'invidia, l'astio e la gelosia.”
Michel Onfray

Jean-Paul Sartre
“Perhaps it is impossible to understand one's own face. Or perhaps it is because I am a single man? People who live in society have learned how to see themselves in mirrors as they appear to their friends. I have no friends. Is that why my flesh is so naked?”
Jean-Paul Sartre, Nausea

Jean-Paul Sartre
“My odd feelings of the other week seem to me quite ridiculous today: I can no longer enter into them.”
Jean-Paul Sartre, Nausea

Jean-Michel Guenassia
“Avevamo fatto baruffa, lui e io. Una baruffa è niente – quand'anche succedesse di non rivedersi mai – semplicemente un modo diverso di vivere insieme e senza perdersi di vista nel mondo angusto che ci è dato. Ciò non m'impediva di pensare a lui, di sentire il suo sguardo sulla pagina del libro, sul giornale che leggeva e di domandarmi: Lui che ne dice? Cosa ne dice in questo momento?... Il suo umanesimo ostinato, rigoroso e puro, austero e sensuale ingaggiava una battaglia dolorosa con gli eventi massicci e difformi di questo tempo. Ma, inversamente per la tenacia dei suoi rifiuti, riaffermava, nel cuore della nostra epoca, contro i machiavellici, contro il vitello d'oro del realismo, l'esistenza del fatto morale.”
Jean-Michel Guenassia, Le Club des incorrigibles optimistes

Dylan Callens
“Well, that's not true. I need to work for a living.”

“No, that's not true. You think you need to work like this because that's what you've been told. That is merely an idea put into your head. In actuality, you can walk away any time you want.”
Dylan Callens, Operation Cosmic Teapot

Jean-Paul Sartre
“Ben de olmak istemiştim. Hatta bundan başka bir şey istemedim. İşte hayatımın gizli temeli: Aralarında ilişki yok gibi görülen bütün çabalarımın altında aynı isteği buluyorum:varoluşu içimden atmak,anları yağlarından sıyırmak,bükmek, kurutmak, kendimi temizlemek, katılaştırmak, sonunda bir saksafon notasının kesin ve belirli sesini verebilmek. Bu bir kıssa konusu bile olabilir. Şöyle anlatabiliriz: Yanlış dünyaya gelmiş bir zavallı vardı. Öteki insanlar gibi, parkların, kahvelerin, ticaret kentlerinin dünyasında var olup gidiyor ve tabloların ardından Tintoretto'nun devlet adamları, Gozzoli'nin cesur Floransalarıyla; kitap sayfalarının ardında Fabrice del Dongo ve Julien Sorel ile gramofon plaklarının ardında kupkuru, uzun caz yakarışlarıyla birlikte, bambaşka dünyalarda yaşadığına kendini inandırmak istiyordu. İyice sersemlik ettikten sonra durumu kavradı; artık gözleri açılmıştı, bunda bir yanlışlık olduğunu anladı; aslında bir kahvede, bir bardak ılık biranın karşısındaydı. Oturduğu yerde ne yapacağını bilmeden kaldı; 'Ben bir budalayım,' diye düşündü. Tam bu sırada, varoluşun öbür yakasında, ancak uzaktan görülebilen ve yaklaşılamayan öteki dünyada, ufak bir melodi dans etmeye, şarkı söylemeye başladı. 'Benim gibi olmak, ölçüyle acı çekmek gerek.'
Ses söylüyor:

Some of these days
You'll miss me honey

Plağın burası çizilmiş olmalı, cızırdayıp duruyor. Ama insanın içini daraltan bir şey var. O da şu: İğnenin plak üzerinde öyle kısaca öksürmesi, melodiye hiç dokunmuyor. Melodi öyle uzakta ki! Bunu da anlıyorum, plak çizik olup eskiyebilir, şarkıcı kadın belki de ölmüştür, ben birazdan buradan ayrılıp trenime bineceğim. Ama bir şimdi'den öteki şimdi'ye düşen geçmişsiz ve geleceksiz varoluş ardında, her gün biraz daha ayrışan, pul pul dökülen ve ölüme doğru kayan şu seslerin ardında melodi, hiç değişmeden, sımsıkı ve genç bir halde acımasız bir tanık gibi duruyor.
(...)
Zenci kadın söylüyor. İnsan varoluşunu haklı çıkarabilir mi yani? Azıcık haklı çıkarabilir mi?”
Jean- Paul Sartre

Dylan Callens
“Sartre gazed upon Freya's beauty, continuously reminding himself that he should not stare. Every time that he let his guard down, his eye wandered back to her cherry lips. He wanted to know if they tasted as good as they looked. He trailed down and noticed how the slight cleft in her chin served to accentuate the much deeper cleft between her breasts.

Freya detected Sartre skimming her body. She liked it. This frail little man with the crazy eye was so much different than the strong, muscular brutes that she was used to. He was a cute little oddity.”
Dylan Callens, Operation Cosmic Teapot

Jean-Paul Sartre
“L'importance n'est pas ce que l'on fait de l'Homme, mais ce qu'il fait de ce que l'on a fait de lui".”
Sartre Jean Paul

“In the heat of the battle, all internal barriers break down; the puppet bourgeoisie of businessmen and shopkeepers, the urban proletariat, which is always in a privileged position, the lumpen-proletariat of the shanty towns - all fall into line with the stand made by the rural masses, that veritable reservoir of a national revolutionary army; for in those countries where colonialism has deliberately held up development, the peasantry, when it rises, quickly stands out as the revolutionary class. For it knows naked oppression, and suffers far more from it than the workers in the towns, and in order not to die of hunger, it demands no less than a complete demolishing of all existing structures. In order to triumph, the national revolution must be socialist”
Jean-Paul Sarte

Jean-Paul Sartre
“Şu tepenin üstünde, kendimi onlardan ne kadar uzak hissediyorum. Sanki başka türdenim ben. Bütün gün çalıştıktan sonra bürolardan çıkıyor, evlere ve meydanlara neşeyle bakıp, bu kentin, kendi kentleri olduğunu, bir 'güzel burjuva kenti' niteliği taşıdığını düşünüyorlar. Korkmuyorlar; kendi yurtlarında olduklarını duyuyorlar. Musluklardan akan evcil kent suyundan, düğme çevrilince ampullerden yayılan ışıktan, dayanaklarla desteklenmiş melez ağaçlardan başka şey bilmezler. Her şeyin bir mekanizmaya uyarak ortaya çıktığını, dünyanın belli ve değişmez yasalara göre işlediğini günde yüz kere görürler: Boşlukta, bütün nesneler aynı hızla düşer; park yazın her gün saat altıda, kışın da dörtte kapanır; kurşun 335 derecede erir; son tramvay Hotel de Ville'den on biri beş geçe kalkar. Durgun, biraz asık suratlı kimselerdir. Yarın'ı, yani bugünün bir tekrarını düşünürler; kentlerde her sabah yeniden orataya çıkan tek bir gün vardır. Pazarları, bu tek günü az buçuk süslerler. Avanaklar! Güven dolu, kalın suratlarını göreceğimi düşündükçe tiksinti kaplıyor içimi. Yasalar yaparlar, bayağı romanlar yazarlar, çocuk yapma budalalığına düşmekten kurtulamazlar. Ama o koskoca, ne idüğü belirsiz doğa, kentlerine girmiş, her tarafa, evlerine, bürolarına, kendilerine bile sızmıştır. Doğa kıpırdamaz, olduğu gibi durur; onlar, içleri dolduğu, doğayı soludukları halde farkında değillerdir. Kentin dışında, yirmi kilometre uzakta olduğunu sanırlar doğanın. Onu görüyorum ben,bu doğayı görüyorum. Baş eğişinin tembellikten geldiğini biliyorum; yasaları olmadığını da biliyorum, onun düzenliliği sandıkları şey...Doğanın alışkanlıkları var yalnız, yarın değiştirebilir onları.”
Jean-Paul Sartre, Nausea

Jean-Paul Sartre
“Cada día te pareces un poco más al cadáver que serás y yo te amo siempre.”
Jean-Paul Sartre, Le diable et le bon dieu

Iris Murdoch
“Sartre turns love into a ‘battle between two hypnotists in a closed room’.”
Iris Murdoch

« previous 1 3