γήρας Quotes

Quotes tagged as "γήρας" (showing 1-2 of 2)
Κωστής Παπαγιώργης
“Ὁ χρόνος, ὅπως ξέρουμε, δέν εἶναι ὁ ἴδιος σέ ὅλες της ἡλικίες. Ὡς τά δεκαπέντε, ὁ ἡμεροδείχτης δέν δείχνει διάθεση νά γίνει φυλλοβόλος. Τά ρολόγια γυρνοῦν ἀπελπιστικά ἀργά καί μία μέρα εἶναι ἐποχή πού σέ ἀλλάζει. Τά ἴδια ρολόγια δέν μετροῦν τόν χρόνο ὡς τά τριάντα; Κι’ ὅμως, αὐτός ὁ δεύτερος χρόνος, ὁ καλύτερος τῆς ζωῆς, εἶναι γεμάτος καυτές ἀνάσες στό αὐτί τοῦ νέου, δέν γνωρίζει οἰκονομία καί ὅρια. Τό μέλλον δέν εἶναι τέρμα, ἀλλά ἐπαγγελία. Χρειάζεται μεγάλη ὑπομονή γιά νά βρεθεῖ κανείς στό ἁραιό νερό τῆς ἄλλης δεκαετίας, ὅπου ὁ χρόνος – σάν σπιοῦνος πού ξεμασκαρεύτηκε – ἀνακυκλώνεται, ἀλλά χωρίς πειθώ πλέον. Τό πρωί εἶναι πάντα πρωί καί τό βράδυ βράδυ, μόνο πού ἡ ζωή – πρώην καλλονή – δέν γεννάει πιά τρελά σκιρτήματα. Δέν ἔχει σημασία πόσο κρατάει τό παιχνίδι, ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ἀπαρχῆς κάποιος τρελός ἔφερνε ἐπιδεικτικά τόν δείχτη τοῦ χεριοῦ στό μηνίγγι. Στό μεταξύ, ἔστω καί ἄχρηστες, ὅλες οἱ ἐλευθερίες εἶναι δυνατές.”
Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

Laurent Gaudé
“Κάθε μέρα πήγαινε στο νεκροταφείο, όπου ώρες ολόκληρες μιλούσε στις σκιές. Μια μέρα, πήρε μαζί του τον ανιψιό του, τον Ελία, και, μπροστά στον τάφο των δύο θείων, αποφάσισε να μιλήσει. Είχε αναβάλει για πολύ καιρό τη στιγμή που θα έπρεπε να το κάνει, πεπεισμένος πως δεν είχε τίποτα να πει σε κανέναν, μιας και ποτέ του δεν είχε ταξιδέψει. Είχε όμως δώσει το λόγο του. Τα χρόνια περνούσαν και ήθελε πριν πεθάνει να φανεί συνεπής στην υπόσχεση που είχε δώσει. Μπροστά, λοιπόν, στον τάφο των δύο θείων, ακούμπησε το χέρι στον αυχένα του Ελία και του είπε:
«Δεν ήμασταν, Ελία, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι από τους άλλους. Προσπαθήσαμε. Αυτό είναι όλο. Μ' όλες μας τις δυνάμεις, προσπαθήσαμε. Κάθε γενιά κάνει προσπάθεια. Κάτι να δημιουργήσει. Να εδραιώσει όσα έχει. Ή να τα κάνει ακόμα περισσότερα. Να φροντίσει την οικογένειά της. Ο καθένας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από το να προσπαθείς. Αλλά στο τέλος όλου αυτού του αγώνα δρόμου δεν πρέπει και να περιμένεις τίποτα. Ξέρεις τι υπάρχει στο τέλος αυτού του αγώνα δρόμου; Τα γεράματα. Τίποτε άλλο. Άκουσε λοιπόν, Ελία, τον γέρο θείο σου, τον Φαελούτσ', που τίποτα δεν ξέρει και που ποτέ του δεν έμαθε γράμματα. Πρέπει να επωφεληθείς απ' τον ιδρώτα σου. Αυτό πιστεύω εγώ. Γιατί είναι οι ομορφότερες στιγμές της ζωής. Όταν πολεμάς για κάτι, όταν σαν κολασμένος δουλεύεις μέρα και νύχτα και δεν σου μένει χρόνος να δεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, όταν ιδρώνεις για να φτιάξεις αυτό που θέλεις, ζεις τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής σου. Πίστεψέ με. Τίποτα δεν είχε μεγαλύτερη αξία για τη μητέρα σου, τους θείους σου κι εμένα από τα χρόνια που δεν είχαμε τίποτα, ούτε μια δεκάρα στην τσέπη, και πολεμάγαμε κάθε μέρα για ν' αποκτήσουμε το καπνοπωλείο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Αλλά για τον καθένα από μας ήταν οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μας. Έπρεπε να δημιουργήσουμε τα πάντα κι είχαμε μια όρεξη σαν λιοντάρια. Πρέπει να επωφεληθείς απ' τον ιδρώτα σου, Ελία. Αυτό να το θυμάσαι. Μετά, όλα τελειώνουν τόσο σύντομα, πίστεψέ με».”
Laurent Gaudé, The House of Scorta