“[...] به یاد آورد که خاله‌اش به او گفته بود هر وقت دلش بخواهد، می‌تواند برگردد. به همین خاطر، یک روز بعدازظهر، نان‌ها را در روسری بزرگ و قرمزرنگش پیچید، کلاه کهنه‌اش را بر سر گذاشت و از پله‌ها پایین رفت. اما فقط توانست تا جلوی در برود؛ چون همان موقع با خانم رتن‌مایر روبه‌رو شد که از بیرون برمی‌گشت. چشمان تیزبین آن زن اخمو، که با تعجب به هایدی خیره شده بود، روی بسته قرمز ثابت ماند.
- معنی این کار چیست؟ چرا این‌طوری لباس پوشیده‌ای؟ مگر من نگفته بودم حق نداری تنهایی در خیابان بگردی یا اصلا بدون اجازه از خانه خارج شوی؟ اما حالا می‌بینم که دوباره قصد چنین کاری را داری و خودت را شبیه بچه‌گداها کرده‌ای.
هایدی، که کمی ترسیده بود، گفت: «من نمی‌خواستم به گردش بروم. فقط می‌خواهم به خانه بروم تا پدربزرگ و گرانی را ببینم.»
خانم رتن‌مایر با وحشت دست‌هایش را بالا برد و گفت: «چی؟ می‌خواهی به خانه‌ات بروی؟ به همین سادگی؟ آقای سسمان چه خواهد گفت؟ امیدوارم این موضوع هرگز به گوشش نرسد. مگر این خانه چه اشکالی دارد؟ مگر هیچ‌وقت در جایی به این خوبی زندگی کرده بودی یا تختی به این نرمی و غذایی به این خوش‌مزگی نصیبت شده بود؟ جواب بده!»
هایدی گفت: «نه.»
- تو هر چه بخواهی اینجا داری. تو دختر قدرنشناسی هستی که نمی‌داند چه کاری به صلاحش است.
هایدی با شنیدن این حرف دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد و اشک‌هایش جاری شدند.
- من می‌خواهم به خانه بروم؛ چون تا وقتی که این‌جا هستم، برف‌دونه گریه می‌کند و گرانی هم منتظر من می‌ماند. این‌جا من نمی‌توانم خداحافظی خورشید با کوه‌ها را ببینم و اگر روزی شاهین پرواز کند و به فرانکفورت بیاید، مطمئناً بلندتر از همیشه فریاد می‌زند؛ چون خیلی از مردم این‌جا جرأت بالا رفتن از کوه و رسیدن به جاهای قشنگ را ندارند.
خانم رتن‌مایر فریاد زد: «خدا خودش رحم کند! بچه دیوانه شده.» [...]”