“همه ما پشت نقاب بزرگسالی‌مان، کودکی است نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی...
کودک درون، استعاره از تجربیات گذشته ست.
همه احساساتی که از ابتدا داشتیم و اما بروز ندادیم.
همه حرف‌هایی که تو دلمون مونده و به زبون نیاوردیم.
همه اون‌ها چیزی رو ساختن که الان هستیم. ما رو با همه ترس‌ها، میل‌ها، اضطراب‌ها و افسردگی‌هامون...
و تا وقتی که نپذیریم، تغییر نخواهیم کرد.
رهایی واقعی اون لحظه ایست که با کودک درون خودمون و همه زخم‌هاش ملاقات کنیم و آرومش کنیم و بهش بگیم:
"تو در امنیتی!
لازم نیست کامل باشی تا لایق محبت و دوست داشته شدن باشی.
نیازی نیست خودت رو به دیگران ثابت کنی.
ناتوانی دیگران در قدردانی از تو به این معنی نیست که تو بی ارزشی!
من تو رو دوست دارم؛
همه‌ی اتفاقاتی که افتاده تقصیر تو نیست. تو تلاشت رو کردی."
شما همان کودکی هستید که اکنون بزرگ شدید و کودک درون شما در اعماق ناخودآگاه تان زندگی می‌کنه؛ این را فراموشش نکنید و با او مهربان باشید.
چرا که خواسته یا ناخواسته در زندگی شما تاثیر می‌گذارد.”