“خانم رتن‌مایر با لحنی خشن گفت: «آدلهاید، فکر می‌کنم که فقط یک نوع تنبیه برای وحشی کوچولویی مثل تو مفید باشد. شاید زندانی شدن در یک زیرزمین تاریک میان خفاش‌ها و موش‌ها بتواند تو را رام کند تا دیگر از این فکرها به سرت نزند.»
هایدی از شنیدن روش تنبیه خانم رتن‌مایر شگفت‌زده شد. تنها مکانی که او به اسم زیرزمین می‌شناخت، اتاقک کوچکی بود که پدربزرگش ظرف‌های پنیر و شیر را در آن می‌گذاشت، جایی که او همیشه از بودن در آن لذت می‌برد و هرگز هیچ خفاش یا موشی در آن ندیده بود.”