Nesta novela publicada en Galaxia, Xesús González tece unha historia a base de capas e, tal e como indica o título, preguntas. En A Rúa no ano 1943 falece un recén chegado á vila, e no ano 1957 aparece outro home morto que tamén levaba pouco tempo na localidade e que tiña a intención de realizar unha historia da estación para o que andou preguntándolles aos veciños durante unha serie de semanas.
Posteriormente Rosendo chega a A Rúa intentando esclarecer estas mortes e coa súa investigación comezamos o libro. Na primeira parte recóllense ás respostas ás entrevistas que vai facéndolles aos diferentes veciños e podemos ver como nestas evitan mollarse para non ter problemas, para exculparse ou para desviar a atención.
Na segunda parte atopamos unha serie de cartas formais e informais que aportan diferentes interpretacións do acontecido, pero sempre deixando lugar a interpretacións alternativas.
Creo que a primeira parte resulta excesivamente longa e a min resultoume confusa a alternancia das diferentes liñas temporais e o baile de nomes pois varios dos mencionados teñen dous nomes.
Pese a isto, a novela aporta información sobre diferentes épocas na localidade: na posguerra española (e Guerra Mundial) cos alemáns protexendo os cargamentos de wolframio que saían de Galicia en tren, os axentes dobres que tiñan que evitar abrirse en todo momento para non desvelar a súa outra identidade, e a imposibilidade de reconstruír totalmente o pasado desde o presente.