Anna Karenina by Leo Tolstoy

Dec 29, 2014 Agir(آگِر) rated it it was amazing · review of another edition

تقدیم به روح آناکارنینا؛ که اگر بوکفسکی می‌خواند عمرا به فکر خودکشی می‌افتاد

فمینیست‌ها از زوربا بدشون میاد از بوکفسکی هم....چرا؟...چون لختن و بی پروا...چون اینا دروغ نمیگن...اونقدا مراعات ندارن که اول زن رو فریب بدن...تا مقام فرشته بالا ببرن...بعد ببرن تو رختخواب...تا زن وسط سکس، احساس جندگی نکنه...حرفام زشته...نمیدونم...بیخیال...میتونی حذفم کنی و خلاص
بریم سر اصل مطلب...بوکفسکی از این حقه‌های کثیفی که مردا برای دام انداختنِ زن به کار می‌برن حالش بد میشه...به قول حضرت: من مذهبی نیستم...ابدا...ام تقدیم به روح آناکارنینا؛ که اگر بوکفسکی می‌خواند عمرا به فکر خودکشی می‌افتاد

فمینیست‌ها از زوربا بدشون میاد از بوکفسکی هم....چرا؟...چون لختن و بی پروا...چون اینا دروغ نمیگن...اونقدا مراعات ندارن که اول زن رو فریب بدن...تا مقام فرشته بالا ببرن...بعد ببرن تو رختخواب...تا زن وسط سکس، احساس جندگی نکنه...حرفام زشته...نمیدونم...بیخیال...میتونی حذفم کنی و خلاص
بریم سر اصل مطلب...بوکفسکی از این حقه‌های کثیفی که مردا برای دام انداختنِ زن به کار می‌برن حالش بد میشه...به قول حضرت: من مذهبی نیستم...ابدا...اما درگیرِ اخلاق لعنتی نیکوکار بودن هستم...منم حالم بد میشه...وقتی مردا رو می‌بینم که از فریب دادن زنها به خودشون می‌بالن...گور باباشون...باید واقعیت رو به زن‌ها گفت...حتی اگه بدشون بیاد و مردها هم ما رو خائن بدونن

بوکوفسکی: در شروع همه‌ی ما دل‌رباییم. یاد یکی از فیلم‌های وودی آلن می‌افتم. زن می‌گفت: «ما شبیه‌ی روزهای اول‌مون نیستیم، اون‌وقتا تو خیلی جذاب بودی!» مرد جواب داد: می‌دونی، اون وقتا فقط داشتم امور جفت شدنو به‌جا می آوردم، همه‌ی انرژی‌مو به‌کار می‌گرفتم. اگر می‌خواستم به این کار ادامه بدم، دیوونه می‌شدم

کل راز دلبری مردا تو این خط آخر نهفته اس...میخای باور کن...میخای باور نکن...خیلی از مردا همون لحظه که بهت پیشنهاد عشق میدن...همون لحظه هم دارن به دو چیز دیگه هم فکر میکنن...یک: فراهم آوردن بساط سکس...دو: چطوری از شرت خلاص شن وقتی دیگه جذابیتی براشون نداری...البته زن هم مقصره...اینو باید با مقدمه بگم
در واقع مردا برای رفاقت و دوستی‌‌ بیشتر از عشق ارزش قائلن...چون توی دوستی صداقت بیشتری دارن...مجبور نیستن دائما به دوستشون دروغ بگن...و هر روز صبح بخیر و شب بخیر بگن...چه کار خسته کننده ای...خود اعمال شاقه‌اس...شاید تقصیر زن هم هست...که مرد مجبوره فریبش بده...به قول حضرت بوکفسکی...انسان‌ها برای این ساخته شده‌اند که نیمه‌وقت تنها باشند و نیمه‌وقت باهم...اما زنانی هستند که می‌خواهند تمام ثانیه‌هایت را از آن خودشان کنند...آنجاست که بیزاری شروع می‌شود...و فرار از زن

بوکفسکی: عشق مضحک است چون سرانجامی ندارد

این همه داستان برای عشق‌های ابدی ساخته شده...باور کن همش دروغ است...بذارین آزادانه خودمان باشیم...ما را از خودمان شرمنده نکنید...اینگونه شاید مردان از پستی و دروغ نجات پیدا کنند...و زنی دیگر خودکشی نکند ...more

flag 183 likes · Like · see review

Nov 16, 2013 محمّد فؤاد rated it really liked it · review of another edition

Shelves: داستان-خارجی, فیلمش-رو-دیدم, صد-کتاب-برتر-گاردین, محبوب-ها, صد-رمان-برتر-دیلی-تلگراف

تولستوی و داستایوسکی
نویسنده ای، جایی گفته بود که "داستایوسکی، نویسنده ی دوران جوانیه و تولستوی، نویسنده ی دوران بزرگسالی."
این جمله خیلی برای من خوشایند بود. هر چی دنیای داستایوسکی، پر از شور و جنون دوره ی جوانیه، دنیای تولستوی، سرشار از وقار و ملایمت دوره ی بزرگسالیه.
اولی، مثل طوفان تابستونیه: ویران کننده و سهمناک.
دومی، مثل بعد از ظهر بهاریه: خنک و رخوت انگیز.

هم توی این رمان و هم توی جنگ و صلح، یه شخصیت مهم هست که سرگشته است و به دنبال جواب میگرده (اینجا، کنستانتین لوین و توی جنگ و صلح، کنت بزو

تولستوی و داستایوسکی
نویسنده ای، جایی گفته بود که "داستایوسکی، نویسنده ی دوران جوانیه و تولستوی، نویسنده ی دوران بزرگسالی."
این جمله خیلی برای من خوشایند بود. هر چی دنیای داستایوسکی، پر از شور و جنون دوره ی جوانیه، دنیای تولستوی، سرشار از وقار و ملایمت دوره ی بزرگسالیه.
اولی، مثل طوفان تابستونیه: ویران کننده و سهمناک.
دومی، مثل بعد از ظهر بهاریه: خنک و رخوت انگیز.

هم توی این رمان و هم توی جنگ و صلح، یه شخصیت مهم هست که سرگشته است و به دنبال جواب میگرده (اینجا، کنستانتین لوین و توی جنگ و صلح، کنت بزوخوف) اما شخصیت سرگشته ای که تولستوی تصویر میکنه هم آروم و ملایمه. به خاطر همین تفاوت بزرگ، تصور من از تولستوی، تا مدت ها، یه پیرمرد جاافتاده بود، به خلاف داستایوسکی که تصورم ازش، یه جوان دانشجو بود و فکر میکردم که تولستوی مقدم بر داستایوسکی بوده. بعدها فهمیدم که داستایوسکی سنش خیلی بیشتر از تولستوی بوده و زودتر مرده.

این رمان
شاید خیلی ها این رمان رو تحت عنوان "عاشقانه" طبقه بندی کنن. از یه جهت درسته. عنوان کتاب، زنیه که ماجراش حول عشق میگرده. اما جدای از این، به نظرم این رمان خیلی هم عاشقانه نیست.

(view spoiler) ...more

flag 96 likes · Like · see review

Nov 22, 2016 Majeed Estiri rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: روسیه, 03-شش-ستاره

به نام دوست

پيامبری در میان نويسندگان

نگاهي به "آناكارنينا" شاهكار نويسنده اخلاق گرا؛ لئون تالستوي

در جدیدترین نظرسنجی انجام شده از میان نویسندگان و مخاطبان حرفه ای ادبیات داستانی جهان، رمان «آناکارنینا» شاهکار لئون تولستوی، نویسندهء اخلاقگرای روس به عنوان بهترین رمان قرن نوزدهم شناخته شد.

لئون تالستوي، نويسنده بزرگ روس يكي از شاخص‌ترين هنرمندان اخلاقگراي جهان است كه آثار و نظرياتش هيچگاه خالي از معاني و آموزه‌هاي اخلاقي نبوده‌است. تالستوي هيچ وقت در آثارش تنها به امر زيبا بسنده نكرده‌است. "آناكارن ...more

flag 60 likes · Like · see review

Jul 10, 2019 Navid Taghavi rated it it was amazing · review of another edition

تالستوی ایده رمانش را از مادام بوآری فلوبر گرفت - خودِ فلوبر هم از زن سی ساله بالزاک الهام گرفت - همچنان که همگان می دانند، آنا کارنینا از مشهورترین رمان های تاریخ ادبیات هست و بزرگانی درباره اش نوشته اند. از جمله توماس مان و نابوکوف. نقد طولانی نابوکوف بر رمان حقیقتا خواندنی است. رمان را با چنان دقت و ظرافتی مورد بررسی قرار داده است که حتی می توان گفت اشرافش بر رمان از نویسنده رمان هم بیشتر است.

flag 57 likes · Like · see review

Dec 20, 2015 peiman-mir5 rezakhani rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: داستان-و-رمان

‎دوستانِ گرانقدر، داستان در موردِ زنی به نامِ «آنا» میباشد که شوهرش از نظامیانِ صاحب نامِ روسی است ... «آنا» علاقه ای به همسرش ندارد و عاشقِ جوانی به نامِ «الکس» میشود
‎عزیزانم، باید بگویم که عشق به مانندِ غربالی است که ما را از خودش عبور میدهد، و بدون تردید چنانچه ناخالصی داشته باشیم از سوراخِ این غربال رد نمی شویم... فکر میکنم احساسِ بالغانه مراقب و نگهدارندۀ عشق است، به نظرِ شمایی که داستان را خوانده اید، در عشقِ «آنا» احساسِ بالغانه وجود داشت؟ ممکن است پاسخ ها مختلف باشد، من میگویم که وجود دا ‎دوستانِ گرانقدر، داستان در موردِ زنی به نامِ «آنا» میباشد که شوهرش از نظامیانِ صاحب نامِ روسی است ... «آنا» علاقه ای به همسرش ندارد و عاشقِ جوانی به نامِ «الکس» میشود
‎عزیزانم، باید بگویم که عشق به مانندِ غربالی است که ما را از خودش عبور میدهد، و بدون تردید چنانچه ناخالصی داشته باشیم از سوراخِ این غربال رد نمی شویم... فکر میکنم احساسِ بالغانه مراقب و نگهدارندۀ عشق است، به نظرِ شمایی که داستان را خوانده اید، در عشقِ «آنا» احساسِ بالغانه وجود داشت؟ ممکن است پاسخ ها مختلف باشد، من میگویم که وجود داشت.. ولی یک چیز کم داشت و آن "خرد" بود، بله.. دوستانِ خوبم، "خرد" آموزگارِ اولیۀ عشق است
‎این را بدانید، زمانی که تعهداتِ زن و شوهر با چاشنیِ طنازی رنگ و بو گرفته باشد، هیچ تضمینی به وفایِ تعهدات باقی نمی ماند، زندگیِ مشترک محتاجِ تعهد است که از عشق پله ای بالاتر است
‎شاید خیلی ها با عملِ «آنا» مخالف باشند و کاری که او میکرد و همبستر شدنش با مردی غیر از شوهرش را خیانتی کثیف قلمداد کنند.. امّا من به «آنا» حق میدهم، حالا چه دوست داشتنش از رویِ شهوت و سکس بوده باشد و چه دلایلِ دیگری داشته باشد
‎بله... «آنا» زمانی که فهمید عاشق شده است، شفاف اندیش و ساده گو شد، پس تردید نکنید که در عشق ورزیدن مهارتِ کافی داشت... بارها با شجاعت تمام، به شوهرش گفت که «الکس» را دوست دارد و عاشق شده است، ولی شوهرش یا به خاطرِ عشق به «آنا» و فرزندش و یا بدلیلِ آبرویِ شغلی و مقامش، قبول نمیکرد و زیرِ بار نمیرفت، با آنکه فهمیده بود که «آنا» از مردِ دیگری حامله شده است
‎شوهرِ «آنا» به خیالِ خودش تصور میکرد که عاشقِ همسرش است، در صورتیکه عشقی که فاقدِ شعور باشد، سرشار از تعصب است
‎تنها موضوعی که «آنا» نمی توانست با آن کنار بیاید، نگاه ها و رفتارِ اطرافیان بود که همچون خنجر به قلبش ضربه میزد و او را فاحشه خطاب میکردند
‎در هر صورت این یک واقعیت است که زنده یاد «تولستوی» با خلاقیتِ نابِ خودش آن را در قالبِ داستانی زیبا بیان کرده است
‎دوستانِ باشعورِ من، این موضوع در جامعۀ ایران نیز بارها و بارها دیده شده است، ولی با این تفاوت که «آنا» بر خلافِ زنانِ دیگر، شجاعتِ بیان کردنِ این که «عاشق» شده است را داشت
‎عزیزان و دوستانِ خردگرا، متأسفانه بیشترِ انسانها هر علاقه و احساسی را <عشق> قلمداد میکنند، در صورتیکه اگر دقت کنیم متوجه می شویم که احساس و علاقۀ آنها عشق نبوده است، بلکه نیازهایِ تنِ گُر گرفته ای بوده است که در جستجویِ همبَستر بوده و بس

‎امیدوارم از خواندنِ این داستانِ بسیار خواندنی و زیبا، لذت ببرید
‎<پیروز باشید و ایرانی> ...more

flag 46 likes · Like · see review

Jan 25, 2017 Marzi Motlagh rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: ادبیات-روس, رمان-خارجی

فریب اسمشو نخورید: همونقد که از مسائل و دغدغه های زن میگه، به همون اندازه از مردا و احساس و افکارشون حرف میزنه. و اینه که آناکارنینا رو به یه شاهکار ادبی تبدیل میکنه: چند صد شخصیت متفاوت که تولستوی به توصیف افکار و رفتار و عقاید و سلیقه ی تک تکشون پرداخته.
چقدر عجیبن نویسنده های روس؛ چقد خوبن...
مورد دیگه اینکه من کتاب رو با ترجمه ی دکتر مجلسی خوندم که از متن انگلیسی ترجمه کردن؛ اما شما اگر خواستید بخونید حتما با ترجمه ی ناب سروش حبیبی بخونید که برگردان مستقیم از زبان روسی هست و نشر نیلوفر منتشر ک ...more

flag 35 likes · Like · see review

Sep 27, 2017 amin akbari rated it it was amazing · review of another edition

به نام او

درباره‌یِ تالستویِ بزرگ چه باید گفت تا حق مطلب ادا شود؟ باید از کدام یک از وجوه دم زد تا جنبه‌ای مغفول نماند
واقعا در مواجهه با تالستوی (نه هیچ نویسنده دیگر) همان حسی به من دست می‌دهد که در مواجهه با غولهای ادبیات خودمان نظیر فردوسی سعدی، حافظ، مولوی بیدل و ..دارم: بهت و حیرت و در نتیجه عدم توانایی تحلیل اثر هنریشان. به قول منزوی
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

حالا چند سطر پریشان درباره‌یِ آناکارنینایِ تالستوی
به نظر من بزرگترین هنرِ پیرمرد عمق دادن به مقو به نام او

description

درباره‌یِ تالستویِ بزرگ چه باید گفت تا حق مطلب ادا شود؟ باید از کدام یک از وجوه دم زد تا جنبه‌ای مغفول نماند
واقعا در مواجهه با تالستوی (نه هیچ نویسنده دیگر) همان حسی به من دست می‌دهد که در مواجهه با غولهای ادبیات خودمان نظیر فردوسی سعدی، حافظ، مولوی بیدل و ..دارم: بهت و حیرت و در نتیجه عدم توانایی تحلیل اثر هنریشان. به قول منزوی
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

حالا چند سطر پریشان درباره‌یِ آناکارنینایِ تالستوی
به نظر من بزرگترین هنرِ پیرمرد عمق دادن به مقولاتِ پیرامونی است. به عبارت دیگر مباحثی که تالستوی مطرح می‌کند بدیع نیست همان چیزهایی ست که دغدغه ‌یِ هم‌عصران او بوده است. برگِ برنده پرداختِ فرم است. تِم اصلیِ آناکارنینا تکراری ست همان داستانِ رمانِ «مادام بوواری» فلوبر است ولی آنچه شاهکارِ تالستوی را از اثر ارزنده فلوبر متمایز می‌کند پرداخت و بررسی جنبه‌های مختلفِ اجتماعی روان‌شناختی و فلسفیِ مقوله‌ی مورد نظر است. فلوبر در مادام بوواری یک راوی دقیق و صادق است ولی تالستوی علاوه بر اینها چیزهایی را به تو نشان می‌دهد که در بدو امر تو هرگز به ذهنت خطور نمی‌کرد که چنین چیزهایی هم وجود داشته باشد. تالستوی به همه‌چیز عمق می‌دهد.

در آخر چند سطری از مقاله بسیار خوبِ ناباکف نویسنده و منتقد روس در مورد آناکارنینا و تالستوی:

خیلیها در مواجهه با تالستوی به احساسات متضادی دچار می آیند. اینها هنرمند وجود او را دوست دارند و از واعظ وجودش سخت دچار ملال میشوند؛ اما در عین حال جدا کردن تالستوی واعظ از تالستوی هنرمند چندان ساده نیست - صدا همان صدای بم کند آهنگ است و همان شانه ستبر، ابر تصاویر ذهنی یا بار افکار و عقاید را حمل میکند. آدم دلش میخواهد سکوی شکوهمند خطابه را با لگد از زیر پای صندل پوش او به کناری بیاندازد و بعد او را با بشکه های جوهر و بندهای کاغذ در خانه ای سنگی بر جزیره ای برهوت زندانی کند- به دور از هر چیز اخلاقی و آموزشی که حواسش را پرت میکردند و نمی گذاشتند ببیند که موی سیاه چگونه به دور گردن سفید آنا حلقه میزده است. اما این کار را نمی شود کرد: تالستوی همگن است، یکپارچه است ...
آدم فقط از این ناراحت میشود که همیشه نمی توانست در مواجهه با حقیقت، خود خویشتن را بشناسد. درباره اش داستانی شنیده ام که دوست دارم، اینکه در یک روز ملال آور در دوران پیری، سالها بعد از اینکه دیگر دست از رمان نویسی کشیده بود، کتابی را برداشت و از وسطش شروع به خواندن کرد و به آن علاقمند شد و خیلی از آن خوشش آمد و بعد به عنوان کتاب نگاه کرد و این را دید: آنا کارنین نوشته لیو تالستوی ...more

flag 25 likes · Like · see review

Oct 06, 2020 حسام آبنوس rated it really liked it · review of another edition

تولستوی بدون توقف

خواندن شاهكارهای ادبیات جهان و حتی اگر این‌طور از آنها یاد نكنیم و بگوییم خواندن آثار كلاسیك و نویسندگانی كه به بزرگی از آنها یاد می‌كنند علاوه بر این‌كه یكی از تفریح‌های جذاب برای سرك‌كشیدن مثلا به ۱۵۰ سال یا قبل‌تر است، از پایه‌های خواندن و مطالعه جدی نیز محسوب می‌شود و اگر كسی می‌خواهد با آثار مهم آشنا شود یا از نویسنده‌های مهم بخواند راهی ندارد مگر این‌كه از آثار نویسندگان اصطلاحا كلاسیك جهان ادبیات بخواند. شاید مشهورترین نویسنده‌های این گروه نیز در كشور خرس‌ها یا همان روسیه تولستوی بدون توقف

خواندن شاهكارهای ادبیات جهان و حتی اگر این‌طور از آنها یاد نكنیم و بگوییم خواندن آثار كلاسیك و نویسندگانی كه به بزرگی از آنها یاد می‌كنند علاوه بر این‌كه یكی از تفریح‌های جذاب برای سرك‌كشیدن مثلا به ۱۵۰ سال یا قبل‌تر است، از پایه‌های خواندن و مطالعه جدی نیز محسوب می‌شود و اگر كسی می‌خواهد با آثار مهم آشنا شود یا از نویسنده‌های مهم بخواند راهی ندارد مگر این‌كه از آثار نویسندگان اصطلاحا كلاسیك جهان ادبیات بخواند. شاید مشهورترین نویسنده‌های این گروه نیز در كشور خرس‌ها یا همان روسیه پیدا شوند و بهتر است بگوییم تجمع نویسنده‌های كلاسیك در روسیه بیشتر از سایر نقاط جهان است. به شكلی كه وقتی دقیق می‌شویم انگار رمان یك سنت روسی است در حالی كه رمان اساسا سنتی اروپایی و متعلق به غرب آن است، ولی روسیه در آن سرآمد شده و بزرگان ادبیات جهان در آب و هوای این كشور نفس كشیده‌اند.
تولستوی را هم خوانندگان و هم كارشناسان یكی از قله‌های داستان روسیه و جهان می‌دانند كه آثار بسیاری از او در تاریخ ادبیات جاودانه شده و بسیاری با گذشت بیش از 100 سال از مرگش، همچنان آثارش را مطالعه می‌كنند و به‌عنوان یكی از نویسنده‌های اثرگذار بر نویسنده‌های بعد از خود از آن یاد می‌كنند. نابوكف، درباره تولستوی می‌گوید: «تولستوی بزرگ‌ترین داستان‌نویس روسی است. اگر پیشگامان او یعنی پوشكین و لرمانتُف را كنار بگذاریم، می‌شود بزرگ‌ترین هنرمندان روسی را در عرصه نثر به این ترتیب نام برد: اول، تولستوی؛ دوم، گوگول؛ سوم، چخوف؛ چهارم، تورگینیف. این كم و بیش مثل نمره دادن به ورقه دانشجویان است و شك ندارم داستایفسكی و سالتیكف دمِ در اتاقم ایستاده‌اند تا بر سر نمره‌های كم‌شان چانه بزنند.»
نویسنده‌ای كه اگر كسی «مرگ ایوان ایلیچ» او را نخوانده یا حتی اسمش را هم نشنیده باشد حتما نام رمان بزرگ او یعنی «جنگ و صلح» را شنیده و شاید حتی سودای خواندن این كار بزرگ ادبیات را نیز در سر داشته باشد. اثری كه با بیش از ۵۰۰ شخصیت یكی از آثار مهم ادبیات داستانی جهان است كه به زبان‌های بسیاری ترجمه و خوانده شده است.
آناكارنینا در كنار جنگ و صلح اثر مهم دیگری از تولستوی است كه درباره آن بسیار سخن گفته شده است. اثری كه جلوه‌های زندگی مدرن به‌خوبی مشهود است و نویسنده تاثیر مدرنیته بر اخلاق روسی را به‌خوبی بازنمایی كرده است. اثری كه قصه‌های بسیاری در آن خواننده را سرگرم می‌كند و شخصیت‌های متعدد گاهی سررشته اتفاقات را از دست او خارج می‌كند؛ شخصیت‌هایی كه تشابه نام‌هایشان سبب می‌شود خواننده گاهی از روال داستان خارج شود و اندكی دنبال نام‌ها برود و هركدام را گوشه ذهنش جا بدهد.
آناكارنینا قصه زنی است كه بسیاری او را یكی از جذاب‌ترین قهرمانان زن داستان‌های جهان می‌دانند، زنی كه از ویژگی‌هایی مانند جوانی، خوش‌سیمایی و نیك‌سرشتی در كنار محرومیت بهره می‌برد و این ویژگی‌ها سبب شده شخصیتش متمایز از زن‌های موجود در داستان‌های جهان باشد. این ویژگی‌ها كه در بافت داستان خودش را نشان می‌دهد سبب می‌شود نتوانید او را از ذهن‌تان كنار بگذارید و با او هم‌داستان نشوید. البته تولستوی طوری او را خلق نكرده كه با رفتارهایش همراهی كنید، بلكه گاهی به او انتقاد می‌كنید و رفتارهایش را با همسرش و اطرافیان مردود می‌دانید. اما با این حال اینها دلیل نمی‌شود كه قصه این زن و ماجراجویی‌هایش را دوست نداشته باشید. او در كنار ویژگی‌های زنانه سرشت اخلاقی كامل و استواری دارد و تولستوی كه در حین نوشتن آناكارنینا درگیر مباحث فلسفی، اخلاقی و به اعتقاد برخی ایدئولوژیك شده بود در این داستان كشمكش‌های خود را نیز در داستانش قرار می‌دهد كه البته شاید از نظر خواننده امروزی جای طرح كردن این موضوعات در داستان نباشد، ولی نمی‌توان انكار كرد بسیاری از متفكران و حتی نویسنده‌هایی كه ادعای متفكر بودن نداشتند هم افكار و نظرات خود را در داستان‌شان بازتاب می‌دهند و اگر نباشد اساسا یك پای داستان لنگ است. شخصیت «لوین» در این رمان به نظر می‌رسد نماد تولستوی باشد و تولستوی خودش را با این شخصیت در داستان نشان خواننده می‌دهد. شخصیتی كه درگیری‌های بسیاری دارد و در حالی كه شدیدا به سنت‌ها پایبند است، اما از پدیده‌های عالم مدرن بی‌تاثیر نیست و تلاش می‌كند آنها را در خود هضم کرده و برای آنها راه چاره‌ای پیدا كند.
بعید است خواننده‌ای پیدا شود که با هیچ‌كدام از شخصیت‌های موجود در كتاب هم‌داستان نشود. به عبارتی تولستوی طوری افراد با نگاه‌ها و موقعیت‌های مختلف را در داستانش آورده که خواننده حتما یك گوشه از داستان می‌ایستد و از آنجا به اتفاقات نگاه می‌كند. این هنری است كه تولستوی را تبدیل به نویسنده مهم ادبیات جهان كرده است. ولادیمیر نابوكف درباره او نوشته: «وقتی آدم دارد تورگینیف می‌خواند، می‌داند دارد تورگینیف می‌خواند. وقتی آدم تولستوی می‌خواند، می‌خواند چون نمی‌تواند آن را زمین بگذارد» و این همان اتفاقی است كه در این داستان نیز خواننده با آن روبه‌رو خواهد شد و راه فراری برایش وجود ندارد.
تولستوی در این داستان در توصیف‌ها و جزئیات ظرافت بسیاری به‌خرج داده و خواننده اگر خود را به دست داستان بسپارد و رها كند؛ می‌تواند خود را در صحنه صحنه رمان از مسكو و سن‌پترزبورگ گرفته تا روستایی كه لوین در آن اقامت دارد، ببیند. تولستوی در نثرش از هیچ چیز كوتاهی نكرده و هرچیزی كه به غنای داستانش كمك كند را به خدمت گرفته تا خواننده خود را با نمونه درخشان یك اثر داستانی روبه‌رو كند.
آناكارنینا را باید یكی از آثار مهم انتهای قرن نوزدهم دانست كه در آن مساله اخلاق و مواجهه آن با پدیده‌های مدرنیته و اخلاق مدرن را به‌خوبی می‌توان تماشا كرد؛ مساله‌ای كه اندیشمندان بسیاری حول آن سخن گفته‌اند و نشان می‌دهد تولستوی هم از جریان‌های روز فكری خود عقب نبوده، بلكه همپا و حتی جلوتر از آنها به موضوعات فكر می‌كرده است.
در مجموع رمان آناكارنینا را، هم باید به عنوان یك تفریح جذاب دنبال كرد و هم برای این‌كه ببینیم كه جهان در ابتدای قرن بیستم شاهد چه تغییراتی و در چه زمینه‌هایی بوده است؛ اتفاقی كه تولستوی در رمانش به‌دقت آن را روایت كرده و فقط کافی است خواننده دقیق و با حوصله‌ای پیدا شود تا از این نکات و ریزبینی‌های لئو تولستوی استفاده کند.

منتشر شده در ضمیمه قفسه کتاب روزنامه جام‌جم
http://jamejamdaily.ir/?nid=5774&... ...more

flag 22 likes · Like · see review

Nov 13, 2019 Sina rated it really liked it · review of another edition

Shelves: classics, russia

تولستوی یک شیاد است

در یکی از روز های سرد ماه نوامبر، تولستوی در اتاق کارش نشسته بر روی صندلی اش به فکر فرو رفته بود. او یک نجیب زاده ثروتمند بود که از سلامت تن و روان بهره مند بود. و مهمتر از همه سوفیا، زنی که دوستش می داشت. گرچه شاید سوفیا اندکی با او کج خلقی میکرد اما تولستوی همواره او را دوست میداشت. و چه چیز بهتر از یک ذهن آزاد و دور از دغدغه برای تفکر برای درک حقیقت زندگی. مدتی گذشت و تولستوی تصمیم گرفت به بیرون از خانه و ملک شخصیش برود، در دل طبیعت تا بلکه بتواند الهامی از آن دریافت کند. تولستوی یک شیاد است

در یکی از روز های سرد ماه نوامبر، تولستوی در اتاق کارش نشسته بر روی صندلی اش به فکر فرو رفته بود. او یک نجیب زاده ثروتمند بود که از سلامت تن و روان بهره مند بود. و مهمتر از همه سوفیا، زنی که دوستش می داشت. گرچه شاید سوفیا اندکی با او کج خلقی میکرد اما تولستوی همواره او را دوست میداشت. و چه چیز بهتر از یک ذهن آزاد و دور از دغدغه برای تفکر برای درک حقیقت زندگی. مدتی گذشت و تولستوی تصمیم گرفت به بیرون از خانه و ملک شخصیش برود، در دل طبیعت تا بلکه بتواند الهامی از آن دریافت کند. دستور داد تا اسبش را آماده کنند و سپس به تنهایی از خانه به بیرون رفت. سوار بر اسب به فکر فرو رفته بود. به آسمان چشم دوخته بود...در اندیشه طولانی و پرپیچ و خم پیش میرفت که پس از مدتی که نمیدانست چقدر گذشته خود را در جنگلی تنگ و انبوه غرق در مهی غلیظ یافت. نمیدانست چه مدت است که از خانه بیرون آمده و اسبش او را به کدام سمت هدایت کرده است. اندکی پیش رفت و هرچه جلوتر میرفت مه غلیظ و غلیظ تر میشد تا اینکه پس از اندکی مه به تمامی رفته بود و اثری از آن حتی در پشت سرش هم نبود. اکنون او خود را در سرزمینی کاملا جدید یافته بود. درختان و زمین، سنگ ها، همه و همه شبیه به دنیای واقعی بودند اما تولستوی چیزی غیر واقعی در این مکان "حس" میکرد. نمیتوانست بگوید چیست اما میدانست که هست. اسبش را هی کرد تا بیشتر در این سرزمین نا آشنا پیش رود، شاید انسانی را ببیند و از او نام و نشان آنجا را بپرسد. کمی جلوتر سمت راست خود جنگلی پر از پرندگان کوچک و بزرگ دید پرندگانی همه زیبا و خوش الحان. در میان آن جنگل مردی را دید که تکیه بر تنه درختی داده و پرنده ای بر بازوی خود دارد و دائما او را نوازش میکند. پرنده مرد زیباترین آن پرندگان بود. آنچنان درخششی رنگارنگ و خیره کننده از آن پر ها و بال ها ساطع میشد که نوازشگر چشم هر انسانی بود. اما عجیب ترین چیز این بود که مرد هر از چندگاهی دست از نوازش آن پرنده میکشید و پرندگان کوچک دیگری را در مشت میگرفت، بر سرشان بوسه ای میزد و رهاشان میکرد انگار نه انگار که زیباترین مخلوقات همانا بر دست او نشسته اما او چشم از دیدن پرندگان دیگر بر نمیداشت. تولستوی بعد از انکه از افسون آن پرنده خلاصی یافت سعی کرد مرد را متوجه خود کند اما مرد هیچ واکنشی نسبت به او نشان نمیداد. تصمیم گرفت به سمتش برود اما متوجه شد که در میان او و مرد رودخانه ای عظیم جریان دارد. انگار که همین الان ظاهر شده باشد یا شاید هم وجود داشته اما زیبایی پرنده مانع از دیدن آن شده. تولستوی از اسب پیاده شد و بر کنار رود خانه رفت. در کناره آن صحنه عجیب دیگری را دید. یک خرچنگ که همراه یک ماهی بود. ابتدا به مانند دو دوست کنار هم حرکت میکردند. اما پس از مدتی خرچنگ خود را به ماهی نزدیک و نزدیک تر میکرد. ماهی که از این رفتار خرچنگ به ظاهر ناآسوده بود سعی کرد فاصله اش را با او حفظ کند. اما خرچنگ که عصبانی شده بود با چنگال هایش دم ماهی را گرفته و با خود او را به این طرف و آن طرف میکشد. ماهی بیچاره امان نداشت. نه لحظه ای اسایش و نه لحظه ای آزادی. ماهی که این شرایط خارج از تحملش شده بود خود را از دست خرچنگ آزاد کرد... خرچنگ سعی کرد که ماهی را حین فرار بگیرد اما گرفتنش همان و تکه شدن ماهی همان... خون ماهی فضای آب را رنگین کرده بود...خرچنگ که ماهی به ظاهر عزیزش را از دست داده بود چنگال خود را جمع کرده به دهان خود فرو برد و دوباره آن را باز کرد، به نحوی از درون منفجر شود و چیزی از آن جز لاشه ای وحشتناک بر کنار رود خانه باقی نماند.
تولستوی که تمام این صحنه ها را مشاهده کرده بود از ترس سوار بر اسب خود شد تا هرچه زودتر از این مکان شوم رهایی یابد. نمیدانست به کدامین سمت میرود اما فقط میخواست فرار کند و ثانیه ای بیشتر آنجا نماند...بعد حدودا نیم ساعت راندن بی وقفه اسب به قلعه ای بر روی تپه ای رسید. سراسیمه به درون قلعه رفت و در آنجا سه تن را درکنار شومینه نشسته بر صندلی دید. هر سه به دیگ جوشانی که بر روی اتش شومینه قرار داشت خیره شده بودند و تنها نیم رخی از انان با نور اتش میدرخشید. یک تن از سه تن زن و دو تن دیگر مردانی بودند که یکی کسوت دهقانان داشت و عصایی را در دستان گره کرده اش نگه داشته بود و دیگری صورتی سرخ و شاداب داشت. اما زن به مانند اشراف زاده ای می مانست سالخورده. اما سال ها زیبایی را از او نربوده بود. هیچ یک از آنان با سر و صدایی که تولستوی به هنگام ورود به پا کرده بود ذره ای جابجا نشدند و روی بر نگرداندن، برعکس یکی از مرد ها که عصا به دست داشت به صندلی چهارم خالی کنار شومینه اشاره کرد و با صدایی محکم گفت :" بنشین لئو. منتظرت بودیم" تولستوی بدون آنکه بداند چه میکند به سمت شومینه رفت و بر روی صندلی نشست. مردی سرخ روی که در سمت راست نشسته بود گفت: "چندان تعجعب نکن اینجا آیینه ی دنیای واقعی است. همه ی آنچه دیدی توضیح داده خواهد شد. اما اول باید چیزی بخوری و گلویی تر کنی. مطمعنم مسیر زیادی را تا اینجا پیمودی." سپس بطری شرابی را که در دست داشت به او داد. تولستوی با شک چند جرعه از آن پایین داد. شراب آنچنان سرمستش کرد که تمام اتفاقات گذشته را فراموش کرد و انسان های دور شومینه را به چشم دوستانی چندین و چند ساله میدید. زن گفت: "باید برای غذا هم فکری کرد. اما مواد درون دیگ نمی پزند مگر به یک شرط: هر یک از ما یک داستان واقعی را روایت کند." مرد سرخ روی قهقه ای مستانه سرداد و گفت :" من داستان مردی را میدانم که زیباترین زنان را در خانه خود داشت. همسری که برایش به شدت عزیز بود و زندگی اش بدون او همه تباهی بود. اما مرد چیز های زیبای دیگری نیز میدانست. خنداندن یک زن. زیبا ترین لحظه ای که میشناخت همان لحظه ای بود که توانسته بود لبخندی را بر لبان زنی بنشاند. مخصوصا اگر آن زن، زن خودش نباشد. مرد عجیب در بند زنان بود و از هم صحبتی و ابراز علاقه خود به تک تک آنها خرسند میشد. اما همواره میدانست گنج اصلی را خود دارد، همسری که در خانه داشت و میدانست هیچگاه هیچ زنی نمیتواند جای او را بگیرد." تولستوی پرسید: "پس تعهد چه میشود." مرد پاسخ داد :"در این دنیا تعهد نداریم. تنوع طلبی داریم. راستی، آن مرد و پرنده ای که دیدی آیینه همین داستانی هستند که برایت گفتم." در این هنگام اندک بویی از دیگ برخاست.
زن شروع کرد تا قصه خود را بگوید: "زنی را میشناختم که عاشق مردش بود و مرد نیز شیفته همسرش. زن آنچنان شوهرش علاقه داشت که دمی دست از سرش بر نمیداشت و لحظه ای او را به حال خود رها نمیکرد. همه جا و همه وقت او را میخواست. اما مرد از این شرایط ناراضی بود و هر دم از او بیشتر دوری می جست. تا اینکه زن از این دوری گزینی های مرد به ستوه آمد و دید که هر کاری که میکند بیشتر از دستش میدهد، خود کشی میکند و خود را از این رنج می رهاند.." تولستوی گفت: "پس عشق چه میشود؟" زن گفت: " در این دنیا عشقی وجود ندارد. تنها وابستگی است که وجود دارد. راستی آن ماهی و خرچنگی که دیدی آیینه همین داستانی هستند که گفتم." اینبار بویی غلیط تر از دیگ به مشام میخورد.
مرد عصا به دست شروع کرد و گفت: "من مردی را میشناسم که در به در دنبال حقیقت دنیا بود. به نبال مفهوم خدا و تفکر در باب هدف زندگی.... عاقبتش چیزی نشد جز حیرت و سرگردانی...و این را خود میدانست که با راه عقل این درد ها درمان نمیشوند."
تولستوی گفت : " برای این داستان هیچ گونه آیینه ای در این دنیا ندارید؟!" مرد گفت: " چرا آن مرد سر گشته تو هستی لئو...تو آیینه سرگشتگی هستی." اینبار بوی بیشتری از دیگ برخاست.
مرد سرخ روی گفت :"زود باش حال نوبت توست. داستانت را بگو تا بتوانیم دلی از عذا در بیاوریم."
تولستوی از صندلی اش برخاست: "ابتدا باید شما خود را معرفی کنید وگرنه داستان بی داستان ...."
زن گفت : " ما هر بار بسته به داستانی ناممان تغییر میکند. سالها پیش زنی به نام مری شلی به نزد ما آمد. آن زمان هم برای پختن غذا به داستان گویی روی آوردیم و باعث شدیم تا مری هیولایی تازه را که درذهنش شکل گرفته بود کشف کند...او مارا پرسی بیش شلی و لرد بایرون میدید...در مورد تو هم ناممان هر آن چیست که تو میخواهی."
تولستوی که شور و شعف در وجودش غلیان میکرد گفت :"من شما را به نامتان میخوانم : استپان آرکادیچ،آنا آرکادیونا و کنستانتین لوین...... من دیگر سرگشته نیستم... من هدفی برای نوشتن دارم." و با سرعت به سمت در قلعه شتافت.
مرد عصا به دست فریاد کشید :" نه...آن زن احمق هم همین کار را با ما کرد... اگر داستان خود را بیان نکنی ما هرگز نمیتوانیم از این غذا بخوریم...میدانی چقدر منتظر نفر بعدی بودن سخت است؟؟ اگر ما را ترک کنی به نفرین دچار خواهی شد که عاقبتش برایت خوب نیست"
تولستوی با شادمانی فریاد زد:" من نیازی به غذای شما ندارم... من داستانم را گرفتم. این تمام چیزیست که میخواهم." و با نعره ای از سر خوشحالی با اسبش پا به فرار گذاشت.
مرد سرخ روی فریاد زد:"ای شیاد پست. همیشه همینطور میشود. ایده هامان را میدزدند."
تولستوی هیچگاه به خاطر نیاورد که چگونه از آن مکان عجیب و غریب رهایی یافت اما تنها چیزی که برایش مهم بودند داستان ها بود. چند سال بعد رمان آناکارنینا تمام شد و به شهرت جهانی رسید. اما هرچه پیر تر میشد روابطش با سوفیا بدتر میشد. به یاد مرد با پرنده زیبایش و ماهی و خرچنگ می افتاد و ترس تمام وجودش را میگرفت. در سال های اخر عمرش متوجه نفرینی شد که کل زندگی اش را به تباهی کشانده. بعد ها در یک روز سرد نوامبر از سوفیایی که دیگر دوستش نداشت فرار کرد و سعی کرد تا دوباره همان سرزمین خیالی را باز یابد تا بلکه کمی آسودگی یابد. اما هر چه گشت نتوانست آن جنگل مه گرفته را پیدا کند تا اینکه در آخر در حیرت و سرگردانی ابدی در ایستگاه قطار جان سپرد.
گویند آخرین نوشته اش بر رو نیمکت های چوبی ایستگاه بوده که با ناخن خود آن را تراشیده بود:
Confusion will be my epitaph. ...more

flag 23 likes · Like · see review

Sep 29, 2017 Mahdi Lotfabadi rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: realist, novel, owned-by-me, seen-movies, classic, russian, 19th-century, 1396, the-100-best-guardian, the-100-best-norwegian-book-club

متأسفانه سر این رمان به خاطر یه سری مشغله‌ها خیلی فاصله افتاد بین خوندن‌هام و فکر می‌کنم لذت کافی رو نبردم... اما با این حال یکی از رمان‌های جذاب عمرم رو خوندم... نکته‌ی جالبش برای من شخصیت‌های ورونسکی و لوین بودن... یه جورایی حس می‌کنم ورونسکی ارتشیِ عیاش دوران جوونی خود تولستوی هست و لوین کشاورز و مردم دوست دوران میانسالی اون... و شاید لوین یکی از نزدیک‌ترین شخصیت‌هایی بود که توی رمان‌ها تونستم باهاش هم‌ذات پنداری کنم. رمان جالبی بود و امیدوارم خیلی زود یه بار دیگه سر فرصت بخونمش!

flag 19 likes · Like · see review

Feb 20, 2020 Miss Ravi rated it really liked it · review of another edition

Shelves: novel

ناباکوف توصیفی درباره‌ی تولستوی دارد که من آن را حقیقتی ملموس و تجربه‌شده می‌دانم؛ «خیلی‌ها در مواجهه با تولستوی به احساسات متضادی دچار می‌آیند. آن‌ها هنرمند وجود او را دوست دارند و از واعظ وجودش سخت دچار ملال می‌شوند؛ اما در عین‌حال جدا کردن تولستوی واعظ از تولستوی هنرمند چندان ساده نیست.»
تولستوی در خلال رمان به خواننده می‌فهماند به چه اصولی پایبند است و گاهی می‌توان سایه‌ی او را از پشت شانه‌های شخصیت درست‌کارش «لوین» هم دید. اما اغلب خواننده‌ها مثل من، روایت متقابل لوین را بیش‌تر می‌پسندند. رو ناباکوف توصیفی درباره‌ی تولستوی دارد که من آن را حقیقتی ملموس و تجربه‌شده می‌دانم؛ «خیلی‌ها در مواجهه با تولستوی به احساسات متضادی دچار می‌آیند. آن‌ها هنرمند وجود او را دوست دارند و از واعظ وجودش سخت دچار ملال می‌شوند؛ اما در عین‌حال جدا کردن تولستوی واعظ از تولستوی هنرمند چندان ساده نیست.»
تولستوی در خلال رمان به خواننده می‌فهماند به چه اصولی پایبند است و گاهی می‌توان سایه‌ی او را از پشت شانه‌های شخصیت درست‌کارش «لوین» هم دید. اما اغلب خواننده‌ها مثل من، روایت متقابل لوین را بیش‌تر می‌پسندند. روایت آنا.

استراتژی تولستوی

رمان با یک شخصیت غیراصلی شروع می‌شود اما دیوانه‌کننده و کاملاً آینده‌نگرانه است. تولستوی تصمیم گرفته نتیجه‌ای که ممکن است خواننده در انتهای رمان بگیرد را همان اول رمان بگذارد. این‌که وقتی مردی خیانت می‌کند اصلاً و ابداً شبیه وقتی نیست که زنی خیانت می‌کند. خیانت مردها یک اتفاق عادی است. همه با گذشت و فروتنی ازش عبور می‌کنند، فقط کمی دل‌شکستگی و قهر و رنجش و اشک است. چون بدبختی آدم‌ها به‌قول خود تولستوی باهم متفاوت است. بدبختی یک مرد هیچوقت شبیه بدبختی یک زن نیست. همان‌طور که قرار است این را در هزار صفحه رمان بخوانیم. بنابراین من فکر می‌کنم که تولستوی استراتژیست خوبی است و حوادث رمانش را به‌دقت انتخاب کرده و چیده است. آن‌قدر دقیق و ظریف مثل حادثه‌ی افتادن شخصی زیر قطار درست در لحظه‌ای که آنا و معشوق آینده‌اش همدیگر را ملاقات می‌کنند که به‌نظر شبیه اتفاقی بی‌اهمیت می‌آید اما مثل زخم سر بسته‌ای در حافظه‌ی آنا باقی می‌ماند تا به موقع سر باز کند و همه‌ی افکار آزار دهنده و خود درگیری‌های آنا را ببلعد.
تولستوی دوربینش را بالای شهر مسکو و پترزبورگ گذاشته و زاویه‌دیدی انتخاب کرده که باعث می‌شود خواننده بتواند آدم‌های بیش‌تری را ببیند و از ذهن بیش‌تر از یک شخصیت عبور کند و ذهنیات‌شان را بخواند. تولستوی برای آن‌که روزگار سیاه آنا کارنینا را به مخاطب نشان دهد و این‌کار را به شکلی عمیق و موشکافانه انجام دهد، از اصل تضاد استفاده کرده و سیاهی آنا را کنار سفیدی لوین گذاشته. روزگار سیاه آنا وقتی عیان‌تر می‌شود که ما زندگی پرفراز و نشیب لوین را هم ببینیم. در حالی که آنا در تب‌وتاب این است که آیا شوهرش طلاقش می‌دهد یا نه، لوین ازدواج می‌کند، بچه‌دار می‌شود و در نهایت آرامش در افکار فلسفی‌اش غرق می‌شود. تقابل این دو شخصیت، خط روایی آنا را پر رنگ می‌کند.

اِما و آنا

عجیب است اگر تولستوی در لحظه‌ای که ایده‌ی آنا کارنینا به ذهنش رسیده، مادام بوواری را نخوانده باشد. تولستوی انگار دو سر روایت مادام بوواری را گرفته و کشیده. بنابراین آنا کارنینا خیلی قبل‌تر از جایی که مادام بوواری شروع شده، آغاز می‌شود و جایی بعدتر از انتهای مادام بوواری تمام می‌شود. ناباکوف و خیلی از آدم‌هایی که هر دو کتاب را خوانده‌اند، آنا کارنینا را کتاب بهتری می‌دانند و اصلاً گاهی اما بوواری در سایه‌ی آنا کارنینا محو و گم می‌شود. اما من همچنان طرفدار اما بوواری و شیوه‌ی فلوبر هستم. می‌دانم که تولستوی گستره‌ی نگاهش را از مرزهای فردی شخصیت زنی مثل اِما یا آنا فراتر برده چون گمان می‌کنم یکی از تفاوت‌های اصلی این دو رمان همین باشد. نگاه فلوبر فردی و درونی است. رمان جریان روانی زنی را دنبال می‌کند که کسالت زندگی مشترک دامنش را گرفته و سودای معشوق او را به خیانت کشانده و در حالی که دچار فروپاشی روانی می‌شود، تصمیم می‌گیرد خودکشی کند. اما نگاه تولستوی جامعه‌شناختی است. او فشاری که جامعه و آدم‌های اطراف به آنا وارد می‌کنند را نشان داده. این‌که چطور عرف جامعه از او می‌خواهد آن‌چه هست را پنهان کند در غیر این‌صورت طرد خواهد شد و او ناامید از معشوق و از جمعی که پیش از این در آن پذیرفته شده بود و حالا بیرون رانده‌شده، به جنونی می‌رسد که او را وادار به خودکشی می‌کند. اما بعد تولستوی با پیگیری روایت لوین بهمان می‌گوید که زندگی ادامه دارد حتی وقتی زنی با داستانی به این اندازه‌ی پرکشش، خودش را کشته باشد. ...more

flag 18 likes · Like · see review

Feb 13, 2017 Ali rated it it was amazing · review of another edition

جزو آثاری که ادبیات بهش مدیونه . چه از لحاظ ساختار و چه محتوا . گرچه هیچوقت از حود تولستوی بواسطه نوع زندگیش خوشم نیومد ولی بی انصافانه ست اگر بگیم این کار یک شاهکار یا شلید جزو ده نوول بزرگ تمام اعصار نباشه !!

flag 17 likes · Like · see review

Jan 12, 2018 امیر rated it really liked it · review of another edition

یکی از قویترین و گیراترین کتاب هایی که خوندم.
برای ما ایرانی ها که ادبیاتمون پر از داستان های عاشقنس یه داستان عشقی باید بالاتر از متوسط باشه تا به دلمون بشینه و این کتاب بخصوص توی این زمینه عالی بود.

flag 17 likes · Like · see review

Nov 10, 2018 Arash rated it it was amazing

_
بی شک هر فرد کتابخوانی نام آناکارنینا به گوشش خورده و اکثر آن ها نیز این کتاب را خوانده اند، پس به شرح داستان نمی پردازم. برخلاف داستایوفسکی بزرگ، تالستوی از قشر مرفه و اشراف روسیه نوشته است. جایی که هر چیزی آداب خاص خود را دارد. کتاب دو خط داستانیِ اصلی دارد، اولین آن آناست. همه چیز از یک سفر و یک برخورد تصادفی شروع می شود. آنا که در ابتدا برای کمک به زندگی در حال گسستن برادرش راهی سفر می شود در ادامه خود باعث افول و زوال زندگی زناشویی خود و شوهرش می شود. آنا زنی بسیار زیبا و مبادی آداب و با ک _
بی شک هر فرد کتابخوانی نام آناکارنینا به گوشش خورده و اکثر آن ها نیز این کتاب را خوانده اند، پس به شرح داستان نمی پردازم. برخلاف داستایوفسکی بزرگ، تالستوی از قشر مرفه و اشراف روسیه نوشته است. جایی که هر چیزی آداب خاص خود را دارد. کتاب دو خط داستانیِ اصلی دارد، اولین آن آناست. همه چیز از یک سفر و یک برخورد تصادفی شروع می شود. آنا که در ابتدا برای کمک به زندگی در حال گسستن برادرش راهی سفر می شود در ادامه خود باعث افول و زوال زندگی زناشویی خود و شوهرش می شود. آنا زنی بسیار زیبا و مبادی آداب و با کمالات است و زنی متاهل که خود را به دام افتاده در بند عشق ورونسکی می بیند. همه از این رابطه با خبر شده و باعث سرافکندگی او و شوهرش و ورونسکی می شود و در نهایت تصمیم به ترک شوهر می گیرد. آنها برای فرار از رسوایی به ایتالیا می روند ولی إن جا هم از این رسوایی در امان نیستند. ناچار به وطن برمی گردند و در پی کسب رضایت شوهر برای طلاق ولی اینچنین نمی شود. و در نهایت آنا که خود را رسوا و بی سرانجام می بیند تصمیمی می گیرد که شاید خیلی برای خواننده دور از ذهن نباشد. داستان آنا از قطار و ریل و راه آهن شروع می شود و با قطار و ریل و راه آهن پایان می پذیرد.
.
دومین روایت کتاب که می شود گفت داستان غالب آن نیز به شمار می رود، کنستانتین لوین، فردی روستایی ولی دارای املاک و ثروت و به دور از تجملات و هیاهوی اشرافی است. او فرد بسیار درستکار و خوش قلبی است. تالستوی در این روایت سعی در نمایش ظلم و ستم ها و سختی هایی که اربابان بر سر رعایا و کارگران خود می آوردند می پردازد. و مقایسه سبک و کیفیت و درآمد آنها در مقایسه با زندگی اشرافی گری می پردازد. جایی که لوین هم وقتی با این اشراف وارد مراوده می شود ناخواسته به آن ها شباهت پیدا می کند و این باعث آزار و ناراحتی او می شود.
.
تالستوی دو شخصیت کاملا متفاوت در این کتاب را به ما نمایش می دهد، لوین و ورونسکی، که سرنوشت های متنفاوتی خواهند داشت و از نظر نویسنده این سرنوشت های متفاوت ریشه در پایگاه و طبقه اجتماعی همچنین خلق و خوی آن دو است که حال در نقطه ای حساس از زندگیشان تأثیر این تفاوت ها را برای ما به نمایش می گذارد. ازدواج از نگاه لوین هدف اصلی زندگیش بود و او در راه رسیدن به معشوقش عقل و منطق را در پیش گرفت در صورتی که ورونسکی ازدواج را امری مهم نمی پنداشت و برای او ازدواج امری غیر ممکن بود و به مانند هم رزمانش به زندگی مجردی ایمان داشت. همین نوع دیدگاه ها در نهایت پایان های متفاوتی برای آن ها رقم می‌زند.
.
رمان های روسی همیشه دارای تعدد شخصیتی هستند و هر شخصیت داستانی مختص به خود را دارد. این کتاب هم به همین منوال است و خواننده در لابه لای آن دو داستان اصلی، داستان های فرعی زیادی در پیش خود می بیند که هیچ کدام بی ربط به روند اصلی کتاب نیست. توصیفات شاید مقداری بیش از اندازه است مخصوصا در جلد دوم کتاب که کلا مسیری متفاوت نسبت به جلد اول دارد. برای من پنجاه صفحه پایانی حد اعلای کتاب است و آن را به کل کتاب ترجیح میدهم. چالشی که لوین بر سر عقاید خود پیدا می کند، بر سر موجودیت خدا و برحق بودن یا نبودن ادیان. ...more

flag 15 likes · Like · see review

Jun 04, 2018 Bhzd Sdgh rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: novel, favorites

دو تا نکتۀ مهم دربارۀ این رمان به نظرم میاد.
اول آزادی مطلق نویسنده در استفاده از انواع مختلف روش های روایت و انواع مختلف زاویه دید. به طور کلی تولستوی در این رمان خودش رو به هیچ قانون و قاعده ای محدود نمیکنه. گاهی صفحه ها در مورد چند ساعت از زندگی یکی از اشخاص رمان می نویسه و گاه ناگهان تو یک پاراگراف چند ماه رو رد میکنه و جلو میره. زاویۀ دیدی که اغلب دانای کل هست گاهی محدود میشه به دیدگاه یه شخصیت بسیار حاشیه ای مثل یه سگ شکاری و گاهی تبدیل میشه به یه تک گویی درونی و به قول مقدمۀ کتاب شاید بشه دو تا نکتۀ مهم دربارۀ این رمان به نظرم میاد.
اول آزادی مطلق نویسنده در استفاده از انواع مختلف روش های روایت و انواع مختلف زاویه دید. به طور کلی تولستوی در این رمان خودش رو به هیچ قانون و قاعده ای محدود نمیکنه. گاهی صفحه ها در مورد چند ساعت از زندگی یکی از اشخاص رمان می نویسه و گاه ناگهان تو یک پاراگراف چند ماه رو رد میکنه و جلو میره. زاویۀ دیدی که اغلب دانای کل هست گاهی محدود میشه به دیدگاه یه شخصیت بسیار حاشیه ای مثل یه سگ شکاری و گاهی تبدیل میشه به یه تک گویی درونی و به قول مقدمۀ کتاب شاید بشه تک گویی درونی آنا رو در آخرهای رمان اولین نمونۀ تک گویی درونی در رمان نویسی به شمار آورد، مدت ها پیش از نوآوری های جویس و وولف.
نکتۀ دیگه سرشار بودن رمان از همه چیزه. این رمان فقط یه رمان نیست. مملوئه از فلسفه بافی دربارۀ عشق و زندگی و مرگ. دربارۀ جنگ و سیاست و اقتصاد. سرشاره از پیشنهادهای شخصیت های مختلف رمان دربارۀ معنای زندگی و معنای هنر و معنای انسان بودن. محدود نشده به روستا که یه عده بهش انگ روستایی بودن بزنن، به زندگی طبقۀ متوسط رو به بالا هم محدود نشده. بلکه تمام اینها رو در خودش داره. به اخلاق و پرسش های عمیق دربارۀ اخلاق محدود نشده بلکه مدام و با تغییر ماجرا و پی گرفتن سرنوشت یکی دیگه از اشخاص اصلی رمان، کلا یه حال و هوای دیگه میده بهش.
یه شاهکار عظیم که نویسنده فقط ابتدای اون رو بیش از 20 باز بازنویسی کرد. ...more

flag 15 likes · Like · see review

Sep 17, 2020 Mohammad Zolfaghari rated it did not like it · review of another edition

اول از همه بگم که این توصیف طولانی مهمانی‌ها در نوشته‌های نویسندگان روس به نظرم خیلی حوصله سَربَر (درست نوشتم؟) هست. آناکارنینا هم جلد اولش از این مهمانی‌ها کم نداشت.
داستان بر محور انتخاب‌ها و زندگی دو شخصیت هست. لوین و آناکارنینا. هر کدوم از این دو به سمت تشکیل یک خانواده جدید می‌رن و ما باهاشون در مسیر تشکیل خانواده و عواقب تصمیماتشون همراه می‌شیم. من داستان رو نمی‌گم چون به نظرم سعید و فؤاد و امین به خوبی گفته‌اند، می‌رم سر اینکه چرا من خوشم نیومد از کتاب.
https://www.goodreads.com/review/show اول از همه بگم که این توصیف طولانی مهمانی‌ها در نوشته‌های نویسندگان روس به نظرم خیلی حوصله سَربَر (درست نوشتم؟) هست. آناکارنینا هم جلد اولش از این مهمانی‌ها کم نداشت.
داستان بر محور انتخاب‌ها و زندگی دو شخصیت هست. لوین و آناکارنینا. هر کدوم از این دو به سمت تشکیل یک خانواده جدید می‌رن و ما باهاشون در مسیر تشکیل خانواده و عواقب تصمیماتشون همراه می‌شیم. من داستان رو نمی‌گم چون به نظرم سعید و فؤاد و امین به خوبی گفته‌اند، می‌رم سر اینکه چرا من خوشم نیومد از کتاب.
https://www.goodreads.com/review/show...
https://www.goodreads.com/review/show...
https://www.goodreads.com/review/show...

خیلی طولانی
کلا که به نظرم همه چی رو خیلی کش داده بود. اگر مثلا به جای ۱۰۰۰ صفحه ۳۰۰-۴۰۰ صفحه بود شاید حس بهتری داشتم در آخر. با اینکه داستان طولانی بود به نظرم با این حال آخرش داستان درست جمع نشد و به نوعی سر و تهش رو هم آورد تولستوی یا حداقل ریتمش یک مرتبه خیلی تند شد.

برگردیم به سنت‌ها، برگردیم به ایمان
جدای کش دادن بی‌جهت، کلا با دو شخصیت اصلی و سیرشون هم خیلی همراه نتونستم بشم. تولستوی دو سبک زندگی رو نشون می‌ده یکیشون در نهایت نابود می‌شه، یکیشون هم به قول خودمون عاقبت به خیر می‌شه.
یه حس مقایسه‌ای به من تلقین شد که انگار می‌خواست بگه اتفاقا سنت‌ها خیلی هم خوبن و ببین دنبال کردن عشق به فلان نحو خاص تهش قهقراست. ولی جوری نگفته بود که من بتونم باهاش همراه شم بیشتر حس می‌کردم با یک عدم توازن و پرش‌های خاصی می‌خواد نتیجه‌اش رو بگیره.

لوین یا آناکارنینا
من با شخصیت لوین و مسییرش خیلی بیشتر تونستم همدلی کنم تا آناکارنینا. در مورد آناکارنینا به نظرم مسیر داستان کاریکاتوری بود تا حدی و تولستوی از اول نیت کرده بود تا آناکارنینا رو با سر بکوبونه زمین. لوین رو بیشتر می‌فهمیدم. با اینکه همین لوین هم به نظرم آخرهاش یک پرش بلندی داشت از شک و عدم قطعیت به ایمان و تعلیمات مسیحی.

هرچقدر از توصیف مهمانی‌ها و کلا توصیف فضای شهری رو دوست نداشتم. از توصیف فضای روستاییش خوشم اومد. شخصیت‌هایی که خیلی پررنگ نبودن در داستان هم به نظرم جالب بودن ...more

flag 14 likes · Like · see review

Nov 08, 2018 Rez rated it it was amazing · review of another edition

"همه با حرفها و حرکاتشان او را می‌آزردند و به خشم می‌آوردند."
آنا رو بخونید، با آنا زندگی کنید، آنا رو درک کنید. همین ...more

flag 12 likes · Like · see review

Sep 13, 2014 Bahar Saeb rated it it was amazing

داستان آناکارنینا برای من یادآور این جمله هست؛ وقتی چشمت به حقایق باز میشوند دیگر نمیتوان بی خیال و ساکن بود.
آنا هم وقتی قلبش لرزید، دیگر نتوانست به زندگی قبل بازگردد ...

flag 11 likes · Like · see review

Jul 27, 2018 MaSuMeH rated it it was ok · review of another edition

Shelves: زنان-و-داستانهایشان

متاسفانه واقعیت همیشه مایوس کننده تر از تخیل آدمیه واین چیزی بود که در مورد تصورات من در مورد این کتاب اتفاق افتاد. من فیلم آناکارنینا رو چند سال قبل دیدم که در نوع خودش خاص و البته جذاب بود. هم آناکارنینای فیلم رو بیشتر درک میکردم و هم ورونسکی فیلم آنطور بود که آدم حق بدهد زنی اینطور دیوانه وار عاشقش شود ولی واقعن خواندن کتاب خیلی سخت بود. داستان ریتم کندی داشت. شخصیتها قابل لمس نبودند. اضافات داستان خیلی زیاد بود ،آنای داستان یک زن هیستریک و احتمالن به بیان امروزی دوقطبی بود. ورونسکی داستان اص ...more

flag 10 likes · Like · see review

Jun 09, 2018 Shabnam rated it really liked it · review of another edition

ادبیات روس ، ادبیاتی محکم و قوی است و سر شاخه این ادبیات را میتوان تولستوی دانست، کتاب آنا کارنینا را خاطرم نیست دقیقا با ترجمه چه شخصی خواندم اما گویا قهرمانی ضد قهرمان است، عاشقانه ای ضد عاشقی و‌هوسرانی ضد هوس.

flag 8 likes · Like · see review

Oct 24, 2017 Fereshteh Khanzad rated it really liked it · review of another edition

Shelves: romance, روسیه, تولستوی

(آنا کارنینا از نظر ادبی حد کمال است. هیچ یک از آثار ادبی اروپا در این روزگار به پای آن نمی رسد.) "داستایوفسکی"
کتاب خوب 😻این که تولستوی چه اندازه شخصیت پردازی کرده و با حوصله روابط را به تصویر کشیده خیلی شگفت آور است 🌌مطالعه این کتاب برایم بی اندازه سخت بود نمی خواستم این طور پیش رود ،مطالعه 900صفحه چند ماه زمان برد 🙈هیچ جایش با تخیل هایم با امید هایی که بارور می شدند سازش نمی کرد😣(شخصیت پر از سوال لوین،
غم آنا ، دور بودن ورونسکی )آخر چرا؟
شاید قابل پیش بینی ترین رخداد رمان دالی بود و البته استی (آنا کارنینا از نظر ادبی حد کمال است. هیچ یک از آثار ادبی اروپا در این روزگار به پای آن نمی رسد.) "داستایوفسکی"
کتاب خوب 😻این که تولستوی چه اندازه شخصیت پردازی کرده و با حوصله روابط را به تصویر کشیده خیلی شگفت آور است 🌌مطالعه این کتاب برایم بی اندازه سخت بود نمی خواستم این طور پیش رود ،مطالعه 900صفحه چند ماه زمان برد 🙈هیچ جایش با تخیل هایم با امید هایی که بارور می شدند سازش نمی کرد😣(شخصیت پر از سوال لوین،
غم آنا ، دور بودن ورونسکی )آخر چرا؟
شاید قابل پیش بینی ترین رخداد رمان دالی بود و البته استیوا
همین .

دالی گفت:(من چیزی نمی اندیشم.اما من همواره تو را دوست داشته ام و چنانچه انسان کسی را دوست میدارد،وی همه ی آن موجود را آنچنان که هست و نه آنچنان که میل دارد باشد دوست میدارد...)

میخایلوف موافقت کرد که از آنا تصویری بکشد. در روز مقرر وی به خانه ی آن ها آمد و به کشیدن تصویر پرداخت. تصویر از پنجمین جلسه نقاشی نه تنها شباهت بلکه به خصوص از حیث زیبایی همه را و مخصوصا ورونسکی را به حیرت افکند. شگفتی در این بود که میخایلوف از چه طریق توانسته است چگونگی اختصاصی زیبایی او را کشف کند.
((انسان می بایستی آنا را بشناسد و مانند من به وی عشق بورزد تا بتواند شیرین ترین و ملیح ترین سیمای روحی او را کشف کند.))
ورونسکی چنین اندیشید هر چند خود او تنها از طریق آن تصویر، از آن شیرین ترین سیمای روحی آنا آگاهی یافت. اما این سیمای روحی آنا به قدری با واقعیت وفق می داد که چه او و چه دیگران چنین به نظرشان می آمد که از مدت ها پیش از وجود آن آگاهی داشته اند. ...more

flag 9 likes · Like · see review

Nov 17, 2012 giso0 rated it really liked it · review of another edition

جدا از سیر داستان، یادمه بیشتر از توجه نویسنده به چیزهای کوچیک ولی مهم خوشم اومد، مثل زمانی که آنا متوجه گوش های همسرش شد یا تغییرات کیتی و تولد بچه و ...
این تیزبینی رو هر کسی نداره.
..
مدتی بعد از خوندن این کتاب، عکسی از دوران جوانی تولستوی دیدم و عجیب این که دقیقا همون تصویری بود که در ذهنم برای لوین ساخته بودم.

flag 9 likes · Like · see review

Jan 18, 2020 JJ Khodadadi rated it really liked it · review of another edition

گفتنی هارو دوستان گفتن
من هم چند نکته اضافه کنم
شخصیتهای بسیاری توی رمان هست از طبقات مختلف جامعه که بسیاربسیاربسیار دقیق و زیبا روشون کار کرده اونهارو رشد میده و هر شخصیتی خودش داستانی برای گفتن داره
و اینکه خیلی شوکه کننده تموم شد هرچند یه جاهایی میشد حدس زد که ممکنه به اینجا ختم بشه
بخونید و لذت ببرید

flag 11 likes · Like · see review

Sep 25, 2016 Nasim Dehghan rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: favorites

بی اغراق یکی از بهترینها بود. با وجود حجم وسیع و شخصیت های زیاد؛ داستان به کمال روانی و پختگی پیش می رفت. نکته قابل توجه برام این بود با توجه به اینکه داستان در یک طبقه اجنماعی خاص اتفاق می افتاد با این وجود هر کدام از شخصیت ها، نماینده تیپ خاص شخصیتی و رفتاری بودند و بازخورد این طرز رفتار و روشی که در پیش گرفته بودند هم به وضوح نشان داده میشد. از ترجمه سروش رضایی هم راضی بودم.

flag 8 likes · Like · see review

Apr 23, 2020 Zeinab Aghaei rated it it was amazing

درد عشقی کشیده ام که مپرس! زهر هجری چشیده ام که مپرس...
این شعر حافظ در لحظات عاشقانه کتاب در ذهنم تداعی می شد
به خاطر اسم کتاب و چیزهایی که ازش شنیده بودم تصور میکردم یک رمان عاشقانه است، اما ویژگی جست و جوگری روسها رو فراموش کرده بودم و این رمان با همه شکوهش این رو بهم یادآوری کرد
تولستوی عاشقانه رو هم در خدمت هدف اصلی رمانش قرار میده و اون هدف رستگاری اخلاقی و رسیدن به معنای اصلی زندگیه
شخصیت اصلی بخش عاشقانه همین خانم آنا کارنیناست، زن فوق العاده ای که همه چیز دارد جز عشق،او که تشنه عشق است آن ر درد عشقی کشیده ام که مپرس! زهر هجری چشیده ام که مپرس...
این شعر حافظ در لحظات عاشقانه کتاب در ذهنم تداعی می شد
به خاطر اسم کتاب و چیزهایی که ازش شنیده بودم تصور میکردم یک رمان عاشقانه است، اما ویژگی جست و جوگری روسها رو فراموش کرده بودم و این رمان با همه شکوهش این رو بهم یادآوری کرد
تولستوی عاشقانه رو هم در خدمت هدف اصلی رمانش قرار میده و اون هدف رستگاری اخلاقی و رسیدن به معنای اصلی زندگیه
شخصیت اصلی بخش عاشقانه همین خانم آنا کارنیناست، زن فوق العاده ای که همه چیز دارد جز عشق،او که تشنه عشق است آن را از یک افسر جوان خوش چهره بی قید و بند خوش گذران می خواهد، و در نهایت منجر به بی معنا شدن زندگی و سرنوشت هولناک خودش می شود...
در مقابل، شخصیت جست و جو گر کتاب، کنستانتین لوین که مقدار توصیفات و گفتن ازش خیلی بیشتر از آناست(اسمش باید لوین می بود 😁) و شخصیت محبوب من هم در این کتابه، همه اتفاقات زندگی اش از جمله مرگ برادر و عشق به کیتی و ازداوجش با او، بچه دار شدنش، همه و همه به رشد او کمک میکنند و او در نهایت به معنا می رسد و به سعادت واقعی!

در کل خیلی خوشحال و هیجان زده ام که یکی دیگر از شاهکارهای روس رو خوندم و هرچی میخونم بیشتر عاشقشون میشم و احساس نزدیکی روحی خیلی زیادی بهشون میکنم.
اتفاقات رمان تا حدودی به اتفاقات زندگی واقعی و ذهنی من هم گره خورد... و مثل خاطره ای در ذهنم میمونن همشون... ...more

flag 7 likes · Like · see review

Oct 20, 2018 Tarannom rated it it was amazing · review of another edition

عشق من پیوسته سودایی تر و خودپرستانه تر می شود و آتش او پیوسته رو به خاموشی می رود .......... ناگهان به یاد نخستین دیدار با ورونوسکی افتاد و موژیکی که زیر قطار له شده بود و دانست که چه باید بکند

تولستوی ، زندگی و عشق و مرگ بی عشق را خلق کرد ،داستانی که مدام در زندگی ها تکرار می شوند و پایانی برایش نیست شاید سرنوشت بسیاری اینچنین تلخ باشد ، بدرود زندگی ، با تمام خوبیهایت بی عشق چون جامی زهر ألودی ، و تولستوی چه زیبا نوشت ،رمانی که حصار زمان راشکافت ، و هزاران ستاره لایق این آسمان زیباست.

flag 7 likes · Like · see review

Jul 10, 2015 Haman rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: world-novel

در زندگی وضعی نیست که انسان نتواند به آن خو بگیرد، به ویژه هنگامی که ببیند همه اطرافیانش آن را پذیرفته اند.

flag 7 likes · Like · see review

Sep 03, 2019 amin akbari added it · review of another edition

به نام او

درباره‌یِ تالستویِ بزرگ چه باید گفت تا حق مطلب ادا شود؟ باید از کدام یک از وجوه دم زد تا جنبه‌ای مغفول نماند
واقعا در مواجهه با تالستوی (نه هیچ نویسنده دیگر) همان حسی به من دست می‌دهد که در مواجهه با غولهای ادبیات خودمان نظیر فردوسی سعدی، حافظ، مولوی بیدل و ..دارم: بهت و حیرت و در نتیجه عدم توانایی تحلیل اثر هنریشان. به قول منزوی
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

حالا چند سطر پریشان درباره‌یِ آناکارنینایِ تالستوی
به نظر من بزرگترین هنرِ پیرمرد عمق دادن به مقو به نام او

description

درباره‌یِ تالستویِ بزرگ چه باید گفت تا حق مطلب ادا شود؟ باید از کدام یک از وجوه دم زد تا جنبه‌ای مغفول نماند
واقعا در مواجهه با تالستوی (نه هیچ نویسنده دیگر) همان حسی به من دست می‌دهد که در مواجهه با غولهای ادبیات خودمان نظیر فردوسی سعدی، حافظ، مولوی بیدل و ..دارم: بهت و حیرت و در نتیجه عدم توانایی تحلیل اثر هنریشان. به قول منزوی
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

حالا چند سطر پریشان درباره‌یِ آناکارنینایِ تالستوی
به نظر من بزرگترین هنرِ پیرمرد عمق دادن به مقولاتِ پیرامونی است. به عبارت دیگر مباحثی که تالستوی مطرح می‌کند بدیع نیست همان چیزهایی ست که دغدغه ‌یِ هم‌عصران او بوده است. برگِ برنده پرداختِ فرم است. تِم اصلیِ آناکارنینا تکراری ست همان داستانِ رمانِ «مادام بوواری» فلوبر است ولی آنچه شاهکارِ تالستوی را از اثر ارزنده فلوبر متمایز می‌کند پرداخت و بررسی جنبه‌های مختلفِ اجتماعی روان‌شناختی و فلسفیِ مقوله‌ی مورد نظر است. فلوبر در مادام بوواری یک راوی دقیق و صادق است ولی تالستوی علاوه بر اینها چیزهایی را به تو نشان می‌دهد که در بدو امر تو هرگز به ذهنت خطور نمی‌کرد که چنین چیزهایی هم وجود داشته باشد. تالستوی به همه‌چیز عمق می‌دهد.

در آخر چند سطری از مقاله بسیار خوبِ ناباکف نویسنده و منتقد روس در مورد آناکارنینا و تالستوی:

خیلیها در مواجهه با تالستوی به احساسات متضادی دچار می آیند. اینها هنرمند وجود او را دوست دارند و از واعظ وجودش سخت دچار ملال میشوند؛ اما در عین حال جدا کردن تالستوی واعظ از تالستوی هنرمند چندان ساده نیست - صدا همان صدای بم کند آهنگ است و همان شانه ستبر، ابر تصاویر ذهنی یا بار افکار و عقاید را حمل میکند. آدم دلش میخواهد سکوی شکوهمند خطابه را با لگد از زیر پای صندل پوش او به کناری بیاندازد و بعد او را با بشکه های جوهر و بندهای کاغذ در خانه ای سنگی بر جزیره ای برهوت زندانی کند- به دور از هر چیز اخلاقی و آموزشی که حواسش را پرت میکردند و نمی گذاشتند ببیند که موی سیاه چگونه به دور گردن سفید آنا حلقه میزده است. اما این کار را نمی شود کرد: تالستوی همگن است، یکپارچه است ...
آدم فقط از این ناراحت میشود که همیشه نمی توانست در مواجهه با حقیقت، خود خویشتن را بشناسد. درباره اش داستانی شنیده ام که دوست دارم، اینکه در یک روز ملال آور در دوران پیری، سالها بعد از اینکه دیگر دست از رمان نویسی کشیده بود، کتابی را برداشت و از وسطش شروع به خواندن کرد و به آن علاقمند شد و خیلی از آن خوشش آمد و بعد به عنوان کتاب نگاه کرد و این را دید: آنا کارنین نوشته لیو تالستوی
...more

flag 6 likes · Like · see review

Feb 26, 2016 Sheyda Dehghan rated it it was amazing · review of another edition

لئو تولستوی حقیقتا نویسنده عالم و آگاهی بود، این مسئله بخوبی در روند کلی کتاب مشهوده
بیشتر از یکهفته خوندن این کتاب وقتمو گرفت، البته طوریکه نمیشد یک روز از خوندنش دست کشید
کاراکتر آنا منو یاد مادام بوواری انداخت، هم فلوبر و هم تولستوی تا بخش پایانی کتاب؛ به همراهی این دو زن ادامه دادند! بخصوص کاراکتر آنا تا آخرین لحظات حضورش در داستان تقریبا مرموز و حل ناشده بود، فقط در آخرین ثانیه هاش نشون داد که چه افکار ناپخته ای پشت اونهمه جذبه و شکوهش قرار داشتن. با این وجود، بگمانم شیوه زندگی اشرافی آنا بسی لئو تولستوی حقیقتا نویسنده عالم و آگاهی بود، این مسئله بخوبی در روند کلی کتاب مشهوده
بیشتر از یکهفته خوندن این کتاب وقتمو گرفت، البته طوریکه نمیشد یک روز از خوندنش دست کشید
کاراکتر آنا منو یاد مادام بوواری انداخت، هم فلوبر و هم تولستوی تا بخش پایانی کتاب؛ به همراهی این دو زن ادامه دادند! بخصوص کاراکتر آنا تا آخرین لحظات حضورش در داستان تقریبا مرموز و حل ناشده بود، فقط در آخرین ثانیه هاش نشون داد که چه افکار ناپخته ای پشت اونهمه جذبه و شکوهش قرار داشتن. با این وجود، بگمانم شیوه زندگی اشرافی آنا بسیاری از تصمیمات نابخردانه اش را توجیح می کنند، کافیه تا نصف زیبایی، شور و جذبه و شکوهی که نویسنده به آنا نسبت داده بود در فردی وجود داشته باشه تا نصف مردم کره زمین رو به راحتی بر فنا بده! گاهی شدیدا با این کاراکتر همذات پنداری میکردم. خلاصه شاید بتونم دلایلی دال بر بیگناهی و بخشش آنا پیدا کنم اما در مورد مادام بوواری....... خیلی راحت بگم: حالمو بهم میزنه

کاراکترهای مورد علاقم: کارنِین و له وین بودند. شیوه افکار کارنین رو کاملا درک میکنم، فردی فوق العاده باشخصیت و اخلاق مدار بود. و اما در مورد له وین احساس کردم شخصیت مورد علاقه نویسنده باید بوده باشه! و حرفهایی که میزد و ابراز عقیده و یا انتقادهاش همان حرفها و عقایدی بودند که نویسنده با خلق این شخصیت میخواست بیانشون کنه. بویژه از افکار فلسفی این کاراکتر و نتیجه گیری هایی که در قسمت پایانی کتاب کرده بود خیلی خوشم اومد، کلاً اون افکار قرون وسطاییش رو پسندیدم :))
ترجمه منوچهر بیگدلی عالی بود :)
...more

flag 6 likes · Like · see review

Apr 17, 2018 Babak Habibi rated it liked it · review of another edition

وقتی این کتاب رو شروع کردم از اونجایی که نویسنده جفتشون تولستوی هست همش منتظر هیجان و پیچیدگی شاهکاری مثل «جنگ و صلح» رو داشتم ولی هرچی جلوتر رفتم شباهتی جز تاکید روی جزئیات و بحث‌های روشنفکری ندیدم.
آنا کارنینا فقط محوریت این داستان نیست، این کتاب 1030 صفحه‌ای در نگاه اول یه داستان عاشقانه بنظر میرسه ولی هرچقدر جلوتر میرید متوجه می‌شید آنا کارنینا فقط یک قسمت ماجراست و حتا خیلی بخش‌ها به آنا کارنینا مرتبط نمی‌شه.
در مجموع کتاب داستان پراکنده‌ای از عشق و عاشقی / سبک زندگی‌های متفاوت و روبرو قرار گ ...more

flag 6 likes · Like · see review

topics	posts	views	last activity
Catching up on Cl...: Anna Karenina - NO spoilers	75	303	May 12, 2021 11:52PM
Catching up on Cl...: * Anna Karenina - Book as a Whole, spoilers	19	189	May 09, 2021 01:28PM
Catching up on Cl...: Anna Karenina - Discussion for Part 8, spoilers	9	114	May 08, 2021 04:15PM
Did anyone else absolutely loathe Anna?	480	3661	Apr 27, 2021 05:38AM

See a Problem?

Preview — Anna Karenina by Leo Tolstoy

Anna Karenina

Get A Copy

Friend Reviews

Reader Q&A

Lists with This Book

Community Reviews

new topic
Discuss This Book

Readers also enjoyed

Genres

About Leo Tolstoy

Books by Leo Tolstoy

Articles featuring this book

Trivia About Anna Karenina

Quotes from Anna Karenina [Wi...

See a Problem?

Preview — Anna Karenina by Leo Tolstoy

Anna Karenina

Get A Copy

Friend Reviews

Reader Q&A

Lists with This Book

Community Reviews

new topicDiscuss This Book

Readers also enjoyed

Genres

About Leo Tolstoy

Books by Leo Tolstoy

Articles featuring this book

Trivia About Anna Karenina

Quotes from Anna Karenina [Wi...

new topic
Discuss This Book