Jump to ratings and reviews
Rate this book

El sueño de los héroes

Rate this book
Las preocupaciones y los temas característicos de los relatos de Adolfo Bioy Casares se dan cita nuevamente en El sueño de los héroes, novela en la que lo fantástico irrumpe en la trivialidad cotidiana de una pandilla de amigos que, durante tres días del carnaval de 1927, recorren los suburbios de Buenos Aires en busca de aventuras y diversiones.

208 pages, Paperback

First published January 1, 1954

100 people are currently reading
3304 people want to read

About the author

Adolfo Bioy Casares

237 books877 followers
Adolfo Vicente Perfecto Bioy Casares (1914-1999) was born in Buenos Aires, the child of wealthy parents. He began to write in the early Thirties, and his stories appeared in the influential magazine Sur, through which he met his wife, the painter and writer Silvina Ocampo, as well Jorge Luis Borges, who was to become his mentor, friend, and collaborator. In 1940, after writing several novice works, Bioy published the novella The Invention of Morel, the first of his books to satisfy him, and the first in which he hit his characteristic note of uncanny and unexpectedly harrowing humor. Later publications include stories and novels, among them A Plan for Escape, A Dream of Heroes, and Asleep in the Sun. Bioy also collaborated with Borges on an Anthology of Fantastic Literature and a series of satirical sketches written under the pseudonym of H. Bustos Domecq.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
752 (30%)
4 stars
936 (38%)
3 stars
538 (22%)
2 stars
155 (6%)
1 star
47 (1%)
Displaying 1 - 30 of 218 reviews
November 5, 2017
Για τα μάτια σου μόνο...

{Γράμμα του Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες προς την αγαπημένη του Ελένα Γκάρο (σύζυγο του Οκτάβιου Πας). Συναντήθηκαν, ερωτεύτηκαν κι αντάλλασσαν γράμματα για 20 χρόνια. Στη σχέση τους βάσισε ο Κασάρες "Το όνειρο των ηρώων" και η Γκάρο τις "Μνήμες της πέτρας"}
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Αγαπημένη μου,

...Έχεις κατοικήσει τόσο τη ζωή μου αυτήν την περίοδο, που αν κλείσω τα μάτια μου και δε σκέφτομαι τίποτα, εμφανίζονται η εικόνα σου και η φωνή σου. Χθες, όταν κοιμόμουν, σε είδα και σε άκουσα έτσι ξαφνικά: ξύπνησα απότομα και παρέμεινα πολύ ταραγμένος, σκεπτόμενος με πολλή τρυφερότητα εσένα κι επίσης εμένα και στο πώς χάνουμε τα πάντα…
Στο λέω αυτό κι αμέσως τρομάζω: τις τελευταίες μέρες ήσουν όχι μόνο πολύ τρυφερή μαζί μου, μα, επίσης, καλοσυνάτη κι επιεικής, αλλά δεν πρέπει να σε ενοχλώ με μελαγχολία` ούτως ή άλλως, όταν ανοίξω το φάκελο τους γράμματός σου (ελπίζω, σε παρακαλώ, να μου γράψεις) θα τρέμω λίγο. Μακάρι να μη μου γράψεις λέγοντάς μου πως όλα τέλειωσαν και πως είναι ανώφελο να συνεχίσουμε την αλληλογραφία μας… Ξέρεις πως υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν κάναμε και που θα μας άρεσε να κάνουμε μαζί. Επιπλέον, θυμήσου πόσο καλά καταλαβαινόμαστε όταν είμαστε μαζί… θυμήσου πώς έχουμε περάσει καλά, πώς αγαπιόμαστε. Κι αν καμιά φορά γίνομαι λίγο συναισθηματικός, μη θυμώνεις πολύ…
Θα ήθελα να είμαι πιο έξυπνος ή πιο ακριβής, να σου γράψω θαυμάσια γράμματα. Πρέπει να παραιτηθώ από την κλίση του ρήματος αγαπώ, από το να επαναλάβω για χιλιοστή φορά ότι ποτέ δεν αγάπησα καμιά όπως αγαπώ εσένα, πως σε θαυμάζω, πως σε σέβομαι, πως μου αρέσεις, πως με διασκεδάζεις, πως με συγκινείς, πως σε λατρεύω. Πως ο κόσμος χωρίς εσένα, που μου έχει τώρα λάχει, με καταθλίβει και θα ήμουν πολύ δυστυχής με το να μη βρισκόμασταν στο μέλλον.
Σε φιλώ, αγάπη μου, σου ζητώ συγγνώμη για τις ανοησίες μου.

Αδόλφο.
******************************************************
Το όνειρο των ηρώων είναι μια ιστορία εξαπάτησης, μια λειτουργική παρέμβαση συμπτώσεων που συνθέτουν το πεπρωμένο, την Ειμαρμένη. Γεγονότα που συνέβησαν σε κρίσιμες στιγμές, καθόρισαν το αποτέλεσμα και την εξέλιξη τους.
Οπωσδήποτε το μερίδιο της προσωπικής ευθύνης των ηρώων θεωρείται μεγάλο και αναμφισβήτητο.

Στο όνειρο των ηρώων η μοίρα και το πεπρωμένο συμπορεύονται μα δεν ταυτίζονται. Το πεπρωμένο επαγρυπνεί για την τήρηση όσων προδιεγράφησαν απο τη μοίρα.
Και φυσικά όσο μέσα απο ψυχοπνευματικούς παράγοντες μπορούμε να δούμε το παρελθόν και το μέλλον της ζωής μας να εμπλέκονται στο παρόν, δεν είμαστε ποτέ ικανοί να αλλάξουμε την απόφαση του πεπρωμένου.

Το 1927 στο Μπουένος Άιρες κατά τη διάρκεια των εορτασμών του καρναβαλιού ο Εμίλιο 21 ετών (βασικός ήρωας) γίνεται μάρτυρας και πρωταγωνιστής μιας εμμονής που σύντομα θα γίνει το πεπρωμένο του.

Η "τυχαία" γνωριμία του με ένα μυστηριώδες κορίτσι με μάσκα χαράζεται για πάντα στην καρδιά του.
Μέσα στην περιπέτεια του καρναβαλιού κατά τη διάρκεια ενός χορού το κορίτσι εξαφανίζεται.
Απο εκεί και μετά η ζωή του Εμίλιο δεν θα είναι ποτέ ίδια.

Όταν την επόμενη μέρα ξυπνά θολωμένος με μπερδεμένη μνήμη, αντιλαμβάνεται πως πολλά κομμάτια λείπουν απο το ταξίδι της ψυχής του για να συμπληρωθεί το παζλ των γεγονότων,της απώλειας και της εξωαισθητηριακής του αντίληψης.

Ο Εμίλιο είναι ένα άτομο με ψυχικές δυνάμεις. Μπορεί να υπερβεί την πραγματικότητα και να αγγίξει έναν ανεξιχνίαστο υπερφυσικό κόσμο. Όλα αυτά βεβαίως του προκαλούν απορία και κατάπληξη.
Προσπαθεί να τα εντάξει στην καθημερινή του ζωή ή στην αποκατάσταση της μνήμης του για όσα δεν μπορεί να θυμηθεί, μα συνεχώς αποτυγχάνει.
Τον φοβίζει η ικανότητα του να αντιλαμβάνεται μέσα απο τα όνειρα ή και σε καταστάσεις εγρήγορσης γεγονότα πριν αυτά συμβούν ή που έχουν ήδη συμβεί με άλλη τροπή εξέλιξης.

Ο Κασάρες με το γνωστό αριστουργηματικό του τρόπο εξετάζει το νόημα της αγάπης και τη σημασία των ονείρων και της μνήμης σε μελλοντικές ενέργειες.

Ο Εμίλιο είναι καταδικασμένος να αναζητήσει στον λαβύρινθο του εαυτού του αυτό που ήδη έχει και με την εμμονική αναζήτηση καταφέρνει να καταστρέψει μαζί με αυτό που ψάχνει και τον εαυτό του.

Η γυναίκα με τη μάσκα δεν αποχωρεί ποτέ απο τη ζωή του και τη μνήμη του. Δεν μπορεί να συνεχίσει φυσιολογικά την καθημερινότητα του ακόμη κι όταν κάνει μια νέα αρχή. Ερωτεύεται μια γυναίκα και προσπαθεί να ζήσει ξεχνώντας το παρελθόν και τη μοιραία νύχτα του καρναβαλιού.

Παρόλααυτά ο Εμίλιο είναι ένας αλληγορικός ήρωας του ονείρου,
με τραγικά ελαττώματα, με έναν χαρακτήρα σάρκας και αίματος μέσα στην ανθρώπινη πολυπλοκότητα.

Δεν ορίζει με την ελεύθερη βούληση την έκβαση των γεγονότων, απλώς ζει μια ιστορία για το πεπρωμένο και την αναπόφευκτη μοιραία τύχη.


Ένα ακόμη αριστούργημα απο αυτόν τον μοναδικό και λατρεμένο συγγραφέα.

🖤🧡🧚🏻‍♀️💥🧡🖤

Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς!!
Profile Image for Olga.
457 reviews163 followers
December 30, 2025
Emilio Gauna, like any young representative of the macho culture, is eager to be a hero. So all his life is merely a dream or preparation for the occasion when he will finally be able to get rid of his deepest fears. In order to do it he is willing to go through and then repeat a presumably 'life changing experience' at the carnival in Buenos Aires which lasts for three days and is nothing more than a dream itself. Thus this obsession is the driving force in Emilio's life. But what if this is a deadly trap he has set up for himself? What is stronger in the fight for Emilio's soul, Clara's love for him or his dream shaped by desire and destiny?
Throuogh Gauna's story the author explores the themes of heroism, fate and illusion. He also tries to show the roots of these values ('heroism' the fatalism) among the uneducated working-class young men in Buenos Aires in 1920-s and 1930-s.
The pacing of the story is often reflective and dream-like blurring the boundary between reality and dream.
Profile Image for Nickolas B..
368 reviews106 followers
October 11, 2025
EDIT 1

Ο Εμίλιο Γάουνα κερδίζει στον ιππόδρομο ένα μεγάλο πόσο, από καθαρή σύμπτωση και αποφασίζει να ξοδέψει όλα τα κερδισμένα χρήματα στο καρναβάλι του Μπουένος Άιρες του 1927 μαζί με τον συγκάτοικο του και τους φίλους του. Μετά από ένα ξέφρενο τριήμερο ο Γάουνα θα συνειδητοποιήσει πως τις 3 νύχτες του Καρναβαλιού διαδραματίστηκαν συγκλονιστικά γεγονότα, τα οποία όμως λόγω του ποτού και της νύχτας βρίσκονται στην μνήμη του σας ένα συγκεχυμένο όνειρο!
Ύστερα από αυτή την κραιπάλη, αποφασίζει να συνεχίσει την ζωή του κανονικά με την γυναίκα της ζωής του όμως τα γεγονότα και οι άραχλες αναμνήσεις δεν τον αφήνουν να ξεχάσει το καρναβάλι του ’27… Μετά από 3 χρόνια και εξαιτίας ενός ακόμα ενός τυχαίου γεγονότος θα αποφασίσει να επαναλάβει το ξέφρενο τριήμερο του Καρναβαλιού και να ενώσει τα κομμάτια των αναμνήσεων του, που τον στοίχειωναν την τελευταία τριετία και του αφήναν την πικρή αίσθηση του ανολοκλήρωτου…

Όμως αυτή την φορά όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα και οι εκπλήξεις που τον περιμένουν είναι μάλλον δυσάρεστες όπως στις εκστατικές στιγμές ενός λησμονημένου ονείρου…

Ο Κασάρες με την εκπληκτική γραφή του και τον όμορφο χειρισμό της γλώσσας, πλέκει ένα μαγικό υφαντό στα σοκάκια και τις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες… Μέσα από τις περιπλανήσεις του Γάουνα και της παρέας γνωρίζουμε την αθέατη πλευρά της Αργεντινής, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της και βέβαια τις προλήψεις και τις φοβίες των ανθρώπων…

Ο συγγραφέας μας εξηγεί με τον δικό του τρόπο πως ο κόσμος μας δεν είναι και τόσο παράξενος. Η μάλλον έχει τον δικό του τρόπο να είναι παράξενος, κατά τύχη ή κατά περίσταση αλλά ποτέ όμως κατά υπερφυσικό τρόπο!

Η Κλάρα είναι η γυναίκα της ζωής του Γάουνα! Κόρη του γέρου Μάγου της γειτονιάς, γνωρίζει πως ο ρόλος της είναι πολύ πιο σημαντικός για την ζωή του αγαπημένου της από ότι νομίζει ο ίδιος ο Γάουνα…
Όταν το μυστήριο λύνεται και η αλήθεια αποκαλύπτεται ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά μόνο να συγκλονιστεί! Η μοίρα μπορεί να μας μετατρέψει σε ήρωες και ο καθένας μας πρέπει να είναι έτοιμος για μια τέτοια στιγμή είτε έρθει είτε όχι στην ζωή του…

Profile Image for Ed.
Author 1 book444 followers
May 12, 2018
The ideas that The Dream of Heroes explores are more interesting than those of The Invention of Morel. What a pity most of it is bogged down with such a loose, rambling, convoluted narrative. The level of unnecessary detail is tedious; I had almost entirely lost interest by the end. However the final dozen pages are inspired and manage to rescue the novel to some extent, but the ending itself is not enough to atone for its generally poor storytelling. There is an excellent novella hiding inside this unfortunately mediocre novel.
Profile Image for Eliana Rivero.
865 reviews83 followers
March 16, 2015
De los mejores finales en una novela. Aquí, el tiempo es el elemento fundamental para captar el argumento y todo lo que le acontece al protagonista: el tiempo juega en su contra y sólo Clara (el amor), puede salvarlo. El Brujo representa el caracter místico que hay durante toda la narración; el destino de cada humano tiene algo que va más allá de un mundo terrenal. En realidad, debajo de todo subyace una profunda infelicidad y decepción. Por esto, Gauna y sus compinches quieren ser héroes por los tres días de Carnval, tanto en 1927, como en 1930.

A medida que uno va leyendo hay un desconcierto al no saber hacia donde va la historia. Existe un misterio que se difumina con la cotidianidad, pero que, cuando aparece, te deja en suspenso. Nuevamente, hay una historia de amor y ¡oh sorpresa!, logra consumarse. Al final, es curioso cómo el personaje femenino, por primera vez en las historias que he leído de Bioy, toma un papel protagónico, se le da voz en un momento culminante.

Es una historia muy bien lograda, en que aparece todo lo que nos demuestra que somos seres humanos: ira, tristeza, celos, envidia, decepción, amor, valentía, miedo. La cuestión con los personajes de Bioy es que sienten demasiado. Además el personaje protagonista, no es como los que me tiene acostumbrada Bioy: es un mecánico. Mucha complejidad de los personajes y de sus relaciones de amor-odio existentes.

Profile Image for Nate D.
1,660 reviews1,257 followers
November 27, 2019
Baseless nostalgia may poison both present and future. Fate may be a trap one sets for oneself. Casares' dire fatalism becomes a little agonizing for this onlooker at points, but he beautifully captures those hazy moments you may imbue with undeserved, even dangerous, meaning and portent, and for all that Casares follows his flawed male protagonist viewpoint, the foil to that viewpoint reveals hidden resources and, I feel, the greater of Casares' allegiances. Despite its de-mythologizing concept, it still manages to ascend to the edge of the fantastic by the sublime finish without undermining its own purposes.
Profile Image for Carlos.
170 reviews111 followers
May 27, 2020
La mente con sus laberínticos caminos siguiendo un orden a veces caprichoso y casi siempre incomprensible, se encuentra al centro del imaginario del escritor argentino Adolfo Bioy Casares (1914-1999). Y cabría decir que fue una de sus tantas obsesiones en vida, inquietudes que en conjunto dejó cuidadosamente plasmadas en su obra. El paso del sueño a la vigilia, ese estrecho territorio cuando apenas recordamos fragmentos de una historia vivida en el subconsciente y que cuanto más nos esforzamos en rescatar, más se esfuman; rompecabezas en desorden cuyas piezas faltantes rompen la cadena que, si logramos finalmente armar, resuelven el acertijo. El desgano que sigue a la infructuosa encomienda, la vida y sus vicisitudes, el lado trivial de un ir y venir constante de días y noches que se repiten a veces de manera casi igual y que constituyen la monotonía que un solo hecho transformará por siempre. La línea entre realidad y fantasía, que en tantas ocasiones rebasamos sin darnos cuenta y el enorme peso de nuestra percepción (única e irrepetible) al mirar al mundo, son un resumen de los temas fundamentales de la obra de Bioy, que en mayor o menor medida, deambulan por lo capítulos de El sueño de los héroes.

Emilio Gauna es el personaje central, cuya vida es tan normal como la de todos y que un buen día, al ir a ver al peluquero, cambia por completo. Lo cierto es que nuestros días, quizá sin darnos cuenta, están plagados de señales, cortocircuitos, luces intermitentes que la mayor parte de las veces, pasan completamente desapercibidos. Sería prácticamente imposible estar atento a tanto, mientras vivimos esos días que se suceden uno tras otro como los naipes de una baraja. Y así ocurrió esa noche de 1927, cuando Gauna, que gracias al peluquero había ganado en las carreras de caballos un dinero, decidió invitar a sus amigos a disfrutar el carnaval. Fue en un momento un tanto borroso, que los acontecimientos se dieron uno tras otro. Las piezas luego fueron cambiando, transmutando y despareciendo en el organigrama original. En la mente de Gauna, muchos de los detalles de lo ocurrido se borraron por completo. O quizá eso pensaba él, que años después, trató de reconstituirlos como lo haría un detective al regresar al lugar del crimen. El resultado fue un destello de lucidez asombroso, en el que por un momento, elementos como un ciego tocando el violín o un caballo moribundo, tomaron una importancia absoluta en el universo del recuerdo y guiaron su camino a través del laberinto.

“Para mí tengo que Gauna comprendió” nos advierte el narrador en el Capítulo 44, “que si dejaba la aventura a mitad del camino, le quedaría un descontento hasta el día de la muerte”. Y continúa elaborando: “procuró meditar sobre los hechos del carnaval del 27 y más bien estuvo distraído con lo que sentía en el presente. Sin embargo, porque el pensamiento camina por recónditos círculos y atajos, en medio de esa vaguedad, Gauna se encontró descubriendo quién era el violinista ciego que él aterró misteriosamente en el patio de la casa…”

La cuestión comenzó a aclararse en su mente. Debía intentar cruzar el tiempo, vivir en 1930 aquello que había sucedido tres años atrás. ¿Cómo hacer el salto temporal? ¿Cómo emprender un verdadero viaje astral? La diferencia fundamental era que, en ese año del 30, había contraído matrimonio con Clara, la hija de Don Serafín Taboada, el Brujo. Durante aquel largo peregrinar del carnaval, Clara lo esperaba en casa. En momentos Gauna sentía culpa de no estar con ella.

“Gauna se preguntó cómo pudo creer que al entrar en los tres días de carnaval recuperaría lo que había sentido la otra vez, entraría nuevamente en el carnaval del 27. El presente es único: esto es lo que él no había sabido, lo que derrotaba sus pobres intentos de magia invocatoria.”

En varias ocasiones, Gauna entra y sale del sueño: un terreno movedizo del que emerge casi siempre aturdido:

“Cuando procuraba entender todo esto, despertó. Se encontró echado entre estatuas, que, después explicó el rengo, mientras mateaban: eran Jasón y los héroes que lo acompañaron en sus aventuras.”

Del lado fantástico, pasa al real. Tras mucho deambular “tres días completos bebiendo y trasnochando por los carnavales”, el grupo de amigos llega finalmente al Armenonville “ante nuestros héroes, se abrieron las puertas de aquel palacio encantado.” Y es ahí justamente, en ese sitio de baile, donde inicia el viaje metafísico.

En ese momento, el narrador nos previene: “Ahora hay que andar despacio, muy cuidadosamente. Lo que he de contar es tan extraño, que si no explico todo con claridad no me entenderán ni me creerán. Ahora empieza la parte mágica de este relato; o tal vez todo él fuera mágico y sólo nosotros no hayamos advertido su verdadera naturaleza.”

El elemento faltante, digamos la pieza del rompecabezas con la que se resuelve el enigma, es la mujer de la máscara. Y es ahí, en el Capítulo 48 que aparece de nuevo. “Pero ¿es necesario recordar con quién llegaron al Armenonville esos muchachitos, en la noche del 27?” Se pregunta el narrador y al responder prosigue: “Por cierto que no y por cierto que ante los incrédulos y absortos ojos de Gauna, contra el mismo mostrador, hacia la derecha, con un vestido de dominó idéntico al que llevaba en el 27, inconfundiblemente, la máscara”.

El momento del acercamiento es fundamental en el orden ansiado de las cosas:

“La máscara no veía allí la simple, aunque maravillosa, repetición de un estado del alma; veía un prodigio abominable. En esa última noche de la gran aventura, Gauna y la muchacha son como dos actores que al representar sus partes hubieran pasado de la situación mágica de un drama a un mundo mágico.”

La idea de rebasar la línea divisoria entre lo real y lo irreal está muy anclada en el pensamiento de Bioy, como también lo está la puesta en escena, con actores que representan papeles. Bien meditado, el escenario dentro del escenario, noción de profundidad infinita, como el sueño dentro del sueño o el espejo frente al espejo, ofrece un vistazo caleidoscópico y fascinante al llamado mundo paralelo.

Cuando finalmente la mujer de la máscara se sienta con él en la mesa y se encuentran solos, se produce el chispazo que causa el cortocircuito de tiempos: 1927-1930. Se ha cruzado finalmente al otro lado.

“La presencia de la máscara libró a Gauna del abatimiento en que lo habían sumido las últimas copas y las andanzas de tres días y tres noches de locura; en cuanto a ella, olvidó la prudencia, olvidó la intención de no beber y se abandonó a la felicidad de ser nuevamente maravillosa para su marido. Con estas palabras se ha dicho que la máscara era Clara. La de esa noche y la que en 1927 lo deslumbró.”

Su padre Serafín, el Brujo fallecido días atrás, se le había aparecido en sueños a Clara para prevenirla del encuentro: “La tercera noche va a repetirse. Cuida a Emilio”.

Esta advertencia del Brujo es fundamental en la trama, por qué contiene el elemento dramático que dará el cierre a la novela. Emilio está en peligro. El desenlace, completamente inesperado, lleva toda la grandeza de la pluma de su autor.

Quizá la novela en momentos se extiende y tal vez esto le hace daño a la trama. Hay varios capítulos que si bien ofrecen un cuadro real de la vida diaria de Gauna, se turnan en mayor o menor medida en episodios un tanto tediosos. Quiero evitar ante todo ser injusto al juzgar. Es posible que en el deseo e intensión de pintar una realidad precisa del Buenos Aires de esa época, Bioy se haya esmerado y alargado en demasía. Pero esto quizá era necesario para lograr una pintura fidedigna de la atmósfera respirada por los protagonistas, del entorno en el que se mueven y las decisiones y trayectos que por ende emprenden. Todo es resultado de aquello que llamamos lo cotidiano. Cada novela posee su justa dimensión, llamémosle el espacio que abarca y éste sin duda nace de decisiones intrínsecamente ligadas a la forma, decisiones que el autor va tomando durante el momento de la creación o que obedecen a un esquema previamente trazado y meditado. El autor es sin duda el arquitecto que ve levantar la obra desde sus cimientos. Por tanto, es aventurado y arriesgado para el lector proponer cambios a ese esquema, nacidos de un simple juicio que intenta resolver, por ejemplo, el problema de la concentración durante la lectura; un problema que muchas veces los lectores delegamos al autor (culpando el estilo, la trama o la narrativa misma) y que quizá es simplemente nuestro, al no lograr la conexión necesaria que la misma obra demanda. En todo caso y resumiendo el conjunto de ideas plasmadas al respecto, concluyo que El sueño de lo héroes es una gran novela.
Profile Image for Έλσα.
640 reviews136 followers
August 3, 2023
Στο βιβλίο αυτό κυριαρχούν το πεπρωμένο και το όνειρο. Ο ήρωας ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας - ονείρου.

Η γνωριμία του με μια γυναίκα θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας ψυχωτικής κατάστασης. Η νύχτα της γνωριμίας του με μια μεταμφιεσμένη γυναίκα στο καρναβάλι του ‘27 θα τον ακολουθήσει στη μετέπειτα καθημερινότητά του. Το παρελθόν και η βραδιά αυτά θα τον κατατρέχουν.

Ο ίδιος θα βιώσει έναν παροξυσμό προσπαθώντας να βρει την άκρη των γεγονότων.

Ο ήρωας του Κασάρες είναι έρμαιο των γεγονότων, αποδεχόμενος το πεπρωμένο του. Δε λαμβάνει δράση περιμένει στωικά την εξέλιξη των πραγμάτων και πού θα τον οδηγήσουν αυτά.
Profile Image for Melina.
75 reviews77 followers
October 15, 2025
Μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από το πεπρωμένο του- ή μήπως στην προσπάθειά του να το κατανοήσει το πραγματοποιεί ο ίδιος τελικά ;

"Όποιος ψάχνει να ξαναζήσει το πεπρωμένο του, το επισπεύδει."
Profile Image for Jeff Jackson.
Author 4 books529 followers
February 17, 2013
This novel's many bravura passages - particularly the drunken half-remembered carnival scenes at the beginning and end - made this worthwhile for me. But where Bioy Casares proved himself a master of concision in 'The Invention of Morel,' this 200-page novel often feels baggy and meandering and twice as long as necessary. The introduction claims there's more 'texture' here, but the many banal domestic scenes and psychological asides dilute what's ultimately a clever metaphysical narrative and draw out a surprise twist until it's no surprise at all. Then there's the narrator who keeps reminding readers - from the very early pages - that things will end badly, destiny will assert its tragic will, that it could've been different but oh no. I've never understood this gambit (see Paul Auster's 'Country of Last Things,' among others) which deflates the tension, reduces the characters to cardboard puppets, and leaves readers merely wondering how bad things will get.
Profile Image for Julio Bernad.
495 reviews200 followers
November 30, 2022
1001 Libros que hay que leer antes de morir: N.º 182 de 1001

Termino mi vagabundeo rioplatense con uno de los autores más injustamente considerados de la literatura argentina. Porque, seamos sinceros, cuando hablamos de Adolfo Bioy Casares no hablamos del padre de La invención de Morel o El sueño de los héroes, sino del amigo y segundón de Jorge Luis Borges. Y es que, al igual que ocurre en los sistemas de estrellas binarios, siempre hay un astro que oculta con su luz fulgurante al otro, sin importar que el brillo opacado tuviera una belleza de tipo muy diferente.

Sin embargo, esta novela no me ha fascinado como debería. Es posible que sea la mejor obra del autor, como concuerdan muchos escritores amigos de Bioy Casares y entendidos. En mi humilde opinión, el mejor Bioy Casares es el corto: sus cuentos son insuperables. Leí hace -demasiados- años La invención de Morel y recuerdo no me causara una impresión mayúscula debido, seguramente, a mi inexperiencia lectora, pues recuerdo tener que haber ido a internet para entender de que iba la trama. Eso sí, una vez leído no me impidió citar esta novela en mi comentario de texto de filosofía por su analogía al mito de la caverna de Platón. Cómo lo flipo la profesora, acostumbrada a que todo el mundo usara Matrix como símil. La muy gañana creo que ni siquiera sabía de este autor. Pero en fin, a nadie le interesan mis experiencias estudiantiles ni de selectividad, ni la pésima calidad docente de mi profesora, merecidamente apodada como la Franco.

El sueño de los héroes nos relata las tres noches toledanas que Gauna, el joven protagonista, pasa con su cuadrilla de compadres pendencieros durante el Carnaval de 1927, en las que la fantasía pareció cohabitar con la realidad, quizá causa del alcohol, quizá causa del destino que todo lo embroma. Tal es la melopea del amigo Gauna que olvida completamente los sucesos acontecidos, quedándole en el recuerdo solo esa extraña sensación de magia y predestinación. Esta trama, sin embargo, pasa a segundo plano una vez aparece en escena Clara, muchacha de la que Gauna se enamora, y tenemos que ser testigos del enamoramiento durante tres cuartas partes de lo que queda del libro. No es que la historia de amor de los tortolitos este mal escrita y mal llevada, simplemente que si me das a elegir entre un misterio fantástico y otra historia romántica en la que el protagonista analiza la novedad del sentimiento y la vulnerabilidad que le provoca... pues sería un poco imbécil si eligiera la segunda, la verdad. Llega un momento en que ambas historias se unen, y la segunda es necesaria para entender la primera. Pero no creo que fuera necesario dedicar tanto tiempo a una historia de amor, con su batería de clichés habituales -escena de celos inclusive-, hasta el punto de llegar a olvidar por completo cómo había empezado esta novela.

A esto me refiero con que Bioy Casares se mueve mejor dentro del género cuentística. Y es que, cuando tiene tanto espacio para desarrollar sus historias, tiende a dispersarse, a bifurcar sus historias y seguir senderos poco interesantes hasta que, harto, vuelve sobre sus pasos para retomar el camino principal. Pongo por ejemplo su cuento En memoria de Paulina, un cuento que es, en última instancia, una historia de amor con toques fantásticos en que lo real y lo fantástico está perfectamente imbricado. Ambas historias desarrollan sendos romances de maneras diferentes, pero en En memoria de Paulina, quizá por su brevedad, quizá por ser más una historia de desamor que un idilio con todas sus fases como es El sueño de los héroes, quizá porque el dolor y extrañeza del protagonista se enlazan a la perfección con la atmosfera fantástica, termina siendo muy superior.

No es una mala novela, y estoy seguro que muchos la disfrutaréis más de lo que la he disfrutado yo. Pero si nunca habéis leído a este autor, ya sea porque desconocierais su existencia, ya sea porque lo considerarais un segundón a la sombra del gran Borges, os recomiendo que uséis sus cuentos como lanzadera. De hecho, el relato En memoria de Paulina es muy fácil de encontrar e, insisto, cuenta una historia muy parecida a El sueño de los héroes. Si sus relatos os convencen, entonces no dudéis y animaros con sus novelas.
Profile Image for Hilário Souza.
69 reviews16 followers
April 25, 2019
Quando li Casares pela primeira vez no ano passado fiquei surpreso com o poder de síntese e a criatividade que ele tem pra montar contextos e soluções inimagináveis, mas ao mesmo tempo bastante críveis. A objetividade existe neste outro livro do autor, mas além dela vêm muitos problemas juntos. Até uns 70% da história o posicionamento e as ações do protagonista, principalmente na relação que ele mantêm com a única mulher presente no texto, me incomodou um bocado. Ao final isso foi colocado totalmente em segundo plano e a gota (de proporções gigantescas) d’água recaiu sobre outro personagem detestável, irritante e indigesto em todos os sentidos. É um caso clássico de livro bem escrito, mas com um conteúdo desagradável. Pode ser mérito do autor?! Pode, claro. Mas o meu ranço é maior. Não gostei.
Profile Image for Germán González.
Author 1 book32 followers
February 17, 2016
Emilio Gauna gana buena plata apostando a los caballos y decide invitar a su amigos a salir de parranda tres días seguidos durante los carnavales porteños de 1927. Al otro día se despierta en un lugar que no conoce y recuerda poco y nada de lo que pasó la noche anterior. El tiempo pasa pero el recuerdo de ese momento lo sigue persiguiendo por lo que decide investigar por su cuenta. Por momentos un relato de fantasía y por otros costumbrista, El sueño de los héroes es una historia sobre el amor y el destino que tiene uno de los finales más maravillosos de la literatura argentina.
Profile Image for Stefania.
215 reviews38 followers
July 13, 2024
Νομίζω ότι μόνο οι αρχαίοι τραγωδοι και οι Λατινοαμερικανοι συγγραφείς μπορούν να αποδώσουν με τόση ευκρίνεια την έννοια του πεπρωμένου.
"Θα ήθελα να του εξηγήσω πως υπάρχει γενναιοδωρία στην ευτυχία και εγωισμός στην περιπέτεια "
Profile Image for javi.
80 reviews3 followers
September 9, 2025
3.5 lo mejor del libro me pareció el final
Profile Image for Tatiana.
877 reviews27 followers
September 27, 2012
En este libro, lo fantástico ocurre al principio, y al final. El contenido de por medio es más que todo cotidiano, y algunas veces hasta puede ocasionar que el lector se pregunte: ¿Para qué está todo esto aquí? ¿Adonde está la magia, la fantasía? La respuesta se encuentra en la conclusión de la historia, donde la importancia del contenido de por medio se aclara sin lugar a duda. Repentinamente, este se transforma en un relato absolutamente fantástico, que ocurrió de imprevisto debajo de sus propias narices, camuflado entre lo cotidiano.
-----
In this book, what is fantastical happens at the beginning and at the end. The content within the middle is quotidian more than anything else, and sometimes it may even cause the reader to wonder: Why is all of this here? Where is the magic, the fantasy? The answer is found in the conclusion of the story, where the importance of the content within the middle is clarified without a doubt. Suddenly, this story is transformed into an absolutely fantastical one, which happened right under one's nose, unforeseen and camouflaged within the quotidian.
Profile Image for Samantha Monteiro.
108 reviews18 followers
May 2, 2019
Típicos machões valentões. O mecânico Gauna anda com seus amigos como se fossem as melhores pessoas do mundo, mas vivem de agressividade gratuita. Várias cenas me incomodaram pela violência física e pelos maus tratos a um animal (essa cena me deixou péssima). Clara, a filha do bruxo Taboda, é um doce e dada às artes, faz teatro e ama ler, realmente não sei o que viu no ciumento e possessivo Gauna (ele deseja matá-la por puro ciúme!!).

A escrita de Casares é espetacular, realmente incrível e o final do livro, recheado de realismo mágico, é o que há de bom na história.
110 reviews10 followers
January 6, 2021
Me sigo deslumbrando al leer a Bioy Casares, y sin duda, voy a ir por más en cuanto a seguir leyéndolo. El argumento de esta novela es quizá una de sus principales inquietudes, y que no es pretencioso decir, también es compartida con Borges, y es el análisis o la creencia de cómo la ficción, ilusión o sueño, se mete en la realidad, y la transforma de manera radical. La manera que tiene Bioy de contarla, provoca en mí un placer que va acompañándome en toda la lectura, pasando rápido sin embargo, ya que no es densa en ningún momento. La creación de los personajes es asombrosa, desde la nominación de los mismos, " Gauna, el doctor Valerga, Maidana, etc" , hasta la definición exacta de ellos, sin que falte ni sobre nada, para que sus acciones sean verosímiles, pero a la vez deslumbrantes. La novela va llevándonos por un historia de esos malevos, con esas calles del año 30, pasando por bodegones, por parrillas, por barrancas, los basurales, los corsos, los peluqueros, las fijas del domingo para los caballos, con diálogos en los cuales pone la voz de esos hombres donde nos deja relucir sus pasiones, sus miedos, sus vicios, sus metas, su machismo. Con todo esta estructura nos prepara para introducirnos en el desarrollo de un final que se va desplegando gradualmente, cómo una flor que se abre, hasta llegar al momento clave dónde todo confluye, todo se entiende, todo tiene sentido, dejándonos en ese placer extremo que solo sentimos los lectores. Una novela muy sólida, por dónde se la mire. Si quieren algo así de grandioso, leanla.
Profile Image for Gabriel De Melo Borba Ferreira.
46 reviews24 followers
February 19, 2022
4,5
Genial, que livro bem desenvolvido! O conceito de 'herói' é muito bem destrinchado por Bioy Casares. Um livro que fala sobre o mito e a cultura argentina entrelaçado pelas loucuras de uma epopeia carnavalesca e um toque fantástico. De bar em bar (a base de muito álcool) se faz uma aventura. Mas quando essa aventura é manchada na memória, o que sobra dela? Será que é válida? O quanto a visão de mundo contamina a suposta experiência do nosso 'herói'? As transformações por qual Gauna vai passando são bem-vindas e o diálogo com as discussões sobre machismo nos dias de hoje são pertinentes. É uma engrenagem difícil de mudar e Bioy Casares nos dá um ponto para refletir.
Profile Image for Alayne.
428 reviews61 followers
March 16, 2016
3.75/5

No sé bien qué decir del libro.
Tenía que leerlo para hoy a la mañana y ni lo había empezado, así que apurada ayer lo agarré y me quedé con él hasta tarde. No hubo mucho problema: el libro tiene capítulos cortos y descripciones de situaciones bastante rápidas y simples, o así me lo pareció. Más allá del sueño y de lo poco atrapantes que se me hacían algunas situaciones (sobre todo hacia la mitad-lo último) el libro me pareció re ligero, y lo es. Se lee en nada si tenés ganas.

El problema fue que hubo varias páginas en que no entendía a los personajes, las mismas escenas una y otra vez se me hacían monótonas y hacia el final perdió algo de tensión y me sacó un poco las ganas de seguir. Además, el vocabulario que usaba para los años veinte no combinaba, o, para mí, no tenía demasiada coherencia ni se leía como algo normal. Digo, me alegra saber que no fui la única a la que le pareció extraña la forma de diálogo. Y pude entender la razón en la clase de hoy cuando hablamos de que, en realidad está ambientado en esta época, pero fue escrito viente años después, por un autor que apenas había vivido esta época y que claramente no se había movido en el mismo círculo que describe en la obra.

De todas formas, creo que las últimas páginas fueron geniales. El final me sorprendió,sí, y en sí el libro me pareció bastante bueno, aunque sea, como muchos de mis compañeros dijeron, aburrido. Pero debo admitir que, por lo que sabía del libro, esperaba un poco más de elementos fantásticos y misteriosos, que se dan medio a entender hacia el principio del libro, que despiertan interés y ganas de seguir, y que no se retoman recién hacia el final, confundiéndote totalmente, como tantas partes de la historia, en que los personajes cambian bruscamente de opinión u hacen algo totalmente opuesto a lo que dicen, sobre todo el protagonista.
Pensaba darle menos nota, porque estas mismas estrellas se las di a La Invención de Morel, que es el otro que ya había leído de Bioy y me gustó más que este, así que me daba cosa calificarlos igual. Pero después de el análisis que hicimos hoy en literatura me di cuenta de que me había gustado y generado más cosas de lo que pensaba. Además, con la visión de otras personas sobre el libro y algunas alegorías que nos sugirió la profesora que no había pensado, mi calificación de la historia cambió y creo que es un libro mucho más para analizar de lo que parece.
Profile Image for Leonardo.
781 reviews47 followers
November 26, 2008
"El sueño de los héroes" es varios libros a la vez y su desenlace/centro es de una contundencia sutil y elegante, como lo es la prosa misma de Bioy Casares. En cierto sentido, "El sueño..." es una recreación realista y puntillosa del Buenos Aires de la segundad mitad de la década de 1920, de la tradición del carnaval (perdida años después y que recientemente el gobierno porteño ha tratado de revivir) y la omnipresencia del tango. Las descripciones de Buenos Aires son precisas y a la vez "míticas". Un conocimiento básico de Bioy Casares y su obra lo ubica de inmediato en la esfera de lo fantástico, particularmente de la vertiente hiperliteraria y culta de Borges. Sin embargo, mientras que Borges es un maestro de escribir sobre la escritura misma (sin dejar de ser un narrador magistral), en este caso, al menos, Bioy Casares nos atrapa en la red de lo fantástico y lo "unheimlich", por medio de una narración en apariencia más clara, pero no por eso más obvia ni menos desestabilizadora. Por otra parte, a pesar de que, durante buena parte de la novela, la impresión que tenemos es que se trata de un relato realista, la melancolía que permea al narrador y a Gauna, el personaje principal, es un indicio de una tragedia mucho más profunda, que se desenvuelve en una especie de jardín de senderos que se bifurcan que se vuelven a encontrar... Finalmente, el libro también tiene un eco premonitorio del dilema de la masculinidad contemporánea de "El club de la pelea"... o eso me parece.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Pedro.
841 reviews334 followers
September 4, 2024
Obligado a elegir, la elección del destino que fue configurado en los sueños, el destino heroico, el de la tragedia.
Tal vez la mejor obra de Adolfo Bioy Casares (junto a La invención de Morel).
Profile Image for Emilio Gonzalez.
185 reviews110 followers
October 16, 2019
El sueño de los héroes es un libro imperdible y no hay forma que te decepcione luego de leerlo. No descubro nada al decir que Bioy es un excelente narrador y acá hace gala de ello con una historia excelentemente contada desde el principio hasta el final.
Profile Image for Mati.
66 reviews4 followers
June 7, 2020
Algo con lo que siempre juega Bioy: el tiempo, no cronológico, el existencial. Una obra exquisita, dónde el elemento fantástico se revela en las últimas páginas y hace que cierre todo. Clara y Gauna dos personajes entrañables.
Profile Image for Rochu.
245 reviews19 followers
October 14, 2023
Yo entiendo a las personas que piensan que este libro podría haber sido más corto— otro autor podría haberlo cerrado en un relato largo, y en la pluma de, quién dice, Borges, podría incluso haber ocupado dos o tres páginas. Pero no lo escribió otro autor, lo escribió Bioy Casares, y como está escrito es perfectamente como ha de ser. Por cierto que creo que los que piensan que todo el medio es "relleno" están un poco ignorando el que para mí es el sentido de la novela. Si fuera más corto sería un magnífico cuento fantástico, pero no una invitación a la reflexión sobre el destino y la masculinidad, como creo que se propuso.

Un juego doble de destinos, Valerga y Taboada se me presentan no como demonio y ángel sino como pasado y futuro. El malevo se obsesiona con sus anécdotas mientras el brujo entrevé el porvenir, y finalmente la muerte le llega a Gauna desde aquel mismo pasado que Taboada pudo una única vez prevenir. Ese juego en el que en última instancia triunfa el destino me pareció fascinante, y verlo desde los ojos de Clara y no de Gauna me pareció una elección perfecta —¿Es predecible que Clara fuese la máscara? Sí, ¿y qué?—.

Me interesan el que siento otro gran tópico de la novela, además del destino y el tiempo, que es la masculinidad (y asociada a ella, el coraje; la obsesión de Gauna por conocer los límites de su propia valentía, o la extensión de su cobardía, su final feliz tan sólo por saberse valiente). Gauna oscila entre la admiración y una misoginia ingenua e inmadura. Y un poco la disputa también termina siendo esa; termina vencido en los bosques de Palermo después de haberse dejado vencer por unos celos imbéciles y haber escogido a la manga de atorrantes que son "los muchachos" frente a la presencia de Clara, que tratada de forma menos habilidosa podría ser una especie de pureza beatificante como tantas otras veces han sido los personajes femeninos, pero que aquí no deja de ser una persona como cualquier otra. En ese sentido Larsen me parece una figura central, una masculinidad distinta a la de los amigotes, que se entiende con Clara a un nivel puramente humano (y por eso me parece también importante la conversación que tiene con Gauna, donde un poco le corta el mambo cuando éste se quiere hacer el macho hablando de cómo son de tontas las mujeres).

Me gustó que se pasearan todo el buenos aires de principio de siglo, me gustó esa insistencia histórica sobre una ciudad que tanto se había transformado ya para cuando la novela fue escrita. También me gustaron ciertos digamos aforismos sobre la amistad, o algunas personas. Me resultaron esclarecedores. Sí tengo que decir que algunas de las descripciones me parecieron tediosas: no hace falta que conozcamos en detalle el aspecto de todos y cada uno de los personajes y los lugares que se nos aparecen, Adolfo. Me hizo acordar a un amigo que tiene afantasia y dice que, como no se lo puede imaginar, cuando crea un personaje le atribuye dos o tres características que las tiene casi calculadas.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Cymru Roberts.
Author 3 books104 followers
August 2, 2022
descriptionyou're my boy, Bioy!

About a month ago I found myself really wanting to read a straightforward novel. Linear timeline, no fourth-wall breaking shenanigans, nothing postmodern; just an even-keeled novel where things happen and that's about it. If it could generate some atmosphere then all the better, but I didn't want something overly described. "Minimal" I guess is the word, but that word gets used a lot... A few sprinks of profound wisdom would be a +.

Luckily, I found The Dream of Heroes.

Bioy is an interesting character in 20th century fiction. Invariably tied to his BFF Borges, he can never quite get out of the shadow of either his first mate or his first book. The Invention of Morel, which I need to re-read, is most Borgesian and so naturally that's where one looks to first (does anyone these days even look to 20th centch Argentinian sci-fi anymore? They should!). Rumor has it that they based Lost on it, but uh, but... *falls asleep*.

Anywho I'd read The Russian Doll Stories a couple years ago and I was struck by the easy facility in which the stories were written. I don't remember any of the stories now, but after re-reading my review I need to go re-read them again too (but there's still so much to read for the first time!). Anywho pt 2, there's something to be said for the calmly unfrilled novel. It's not as easy to execute as it seems, but it's the novel we all want to write: not fancy, never purple, just state the facts, set the scene, go from point to point. It's comforting to read a novel like that; there's a lot of space when the writer keeps it simple (hard to do), allowing the reader to fill in the gaps with the silvergrey clouds of her imagination. It also allows the author to pinpoint a certain vibe and stay within it, which is also deceptively hard to accomplish. From that vibe a certain theme may emerge; and that's where it gets good. These kinds of books are destined to go under the cirrostratus blanketing the literary welkin no doubt, but there are those of us out there who will apprecite them, and even the casual reader will find them serviceable. The Dream of Heroes is certainly this kind of book.

The theme of Heroes is, ironically, the tragic fate of heroes. Young men in their early 20s often have a desperate need to prove themselves, to gain a "Red Badge of Courage". Until their manhood is secure, paranoia lurks eveywhere — in the stray glances of men and women, from the best of BFFs, even randos on the street — and interpersonal relationships are tested at their limits. For a young man who hasn't found who he is completely (do we ever know for sure? I hope not...) this need comes off defensively as bravado, machismo, and yes, quite often straight up dooshbaggery. Boys being boys, right? Sometimes you wanna rough somebody up for the fun of it. You kick it with your bros and you puff your chest, cuz tbh it feels good, the way Youth and Power feel good. But always lurking is the dread, the goddess Discord keeps your head pinned to the ground with her foot, your wins so easily turn to losses, The Fear...

It isn't a popular motif these days because of its links to male toxicity, which is unfortunate, because there is an authentic need for society to work through male fears and needs by illustrating characters that are imperfect. When this is done with actual wisdom by an experienced writer, there is a lesson to be learned and it can have its positive impacts. Too often however the bravura is siezed upon and perverted so that a toxic "anti-hero" can become the hero and we can identify with their shitty traits while also somehow rationalizing them and making them OK, which to me is not OK... but it's tricky.

Also, admittedly, if you've never been a man in his early 20s then you could legitimately ask why you should GAF; or if you had a different experience in any way the theme might not hit home. Tides of fate aside, Bioy has crafted a good book here nonetheless. It can stand on its own without a personal theme driving it. The clean prose, the uninflected emotion and resistence to sentimentality, and the thoughtful look at different characters (the main female character and her father in particular, but other as well) make it a book that can stand on its own. A quality achievement. If you're looking for the fantasy of Borges you'll find only traces of it here — but you'd be missing a lot of magic if you dismissed it for that. What you have is a calm, realistic look at a young man's position and a clear message as to what is actually thought of chauvinism in general (spoilage: being a dick is not cool, and helps no one, esp. yourself). I got mad respect for my boy Bioy for this one, on multiple levels.

Some profound bits (cuz to my joy, they were spranked throughout):

"Gauna paused for a moment at the door, expecting Larsen to ask whether he had had a row with the girl, but since all we can expect from our fellow man is indifference, Larsen said nothing and Gauna was able to get away, postponing any awkward explanation, perhaps for good.

"Gauna's character was still in the process of formation. He himself realized that he could be brave or cowardly, generous or self-centered, just as resolutions or chance dictated, and that there was nothing fixed or solid about him."

"When he was with her the thoughts he had had when he was alone seemed false, and annoyed him as though someone were attributing alien feelings to him."

"The courage Gauna is talking about is unimportant, [said Taboada the sorcerer]. What a man must have is a kind of philosophic generosity, a certain fatalism that enables him to be always ready, like a man of honour, to lose everything at that moment."

"Gauna, Valerga, the boys, El Rubio, the masked man and all the rest had lost their wills. No one noticed it except her: that was why she saw everything, including herself, from outside."


Who hasn't felt this way?
Profile Image for Lara.
670 reviews110 followers
December 23, 2024
Si hay algo que me encanta de las novelas situadas en Buenos Aires es leer menciones y descripciones de lugares, calles y barrios, en especial si los conozco.
Esta es la primera vez que leo a Bioy Casares y empecé el libro sin saber de que se trataba (lo descubrí gracias a la Biblioteca!). Me sorprendió el toque fantástico pero me gustó encontrarme con la idea de . En algunas partes se me hizo más lento y me hubiese gustado entender más a los personajes, pero hacia el final me gustó muchísimo el giro de los acontecimientos (y el papel de Clara)
Me gustó leer este análisis de la Biblioteca Virtual Cervantes para cerrar ideas y encontrar otras nuevas.


Displaying 1 - 30 of 218 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.