What do you think?
Rate this book
ในวารวัน #1
ในวารวัน
หนึ่งชีวิตคนเราก็ไม่ต่างจากหนึ่งวารวัน
หากการเริ่มชีวิตอย่างไร จบชีวิตแบบไหน ไม่สำคัญเท่ากับวิธีการใช้ชีวิตในวารวันหนึ่งนั้น
เพราะไม่มีใครเลือกเกิดได้ เท่าๆ กับที่ไม่มีใครเลือกได้ว่าชีวิตของตนจะจบลงที่ตรงไหนและอย่างไร
หากเส้นทางระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบต่างหากที่ทุกคนมีสิทธิ์เลือก มีสิทธิ์สร้าง...
หากการเริ่มชีวิตอย่างไร จบชีวิตแบบไหน ไม่สำคัญเท่ากับวิธีการใช้ชีวิตในวารวันหนึ่งนั้น
เพราะไม่มีใครเลือกเกิดได้ เท่าๆ กับที่ไม่มีใครเลือกได้ว่าชีวิตของตนจะจบลงที่ตรงไหนและอย่างไร
หากเส้นทางระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบต่างหากที่ทุกคนมีสิทธิ์เลือก มีสิทธิ์สร้าง...
705 pages, Paperback
First published January 1, 2005
4 people are currently reading
84 people want to read
About the author
ปิยะพร ศักดิ์เกษม
32 books56 followersปิยะพร ศักดิ์เกษม เป็นนามปากกาของ นันทพร ศานติเกษม
เป็นธิดาของ นายชวน สุนทรส และ นางช้อย (บุปผเวส) สุนทรส
คู่สมรสคือ นายปิยะศักดิ์ ศานติเกษม
ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยมีพื้นฐานจากการรักการอ่าน ได้รับการส่งเสริมจากบิดามารดา สนใจและรักหนังสือทุกประเภทโดยเฉพาะนวนิยายและวรรณคดี เมื่อเรียนจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2521 ได้ทดลองเขียนเรื่องสั้นส่งไปลงตามนิตยสารต่างๆ เช่น สกุลไทย ขวัญเรือน ดิฉัน...และได้รับการคัดเลือกให้ลงพิมพ์เรื่อยมา จนกระทั่งคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์บรรณาธิการนิตยสารสกุลไทย เปิดรับนวนิยายของนักเขียนหน้าใหม่จึงได้ทดลองเขียนนวนิยายซึ่งเป็นงานที่ถนัดและสนใจมากที่สุดส่งไปทางไปรษณีย์ เมื่อนวนิยายเรื่องแรกคือเรื่อง "ตะวันทอแสง"ได้ลงพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533 ก็ได้เขียนนวนิยายลงพิมพ์นิตยสารสกุลไทยและอื่นๆ มาตลอด
ปิยะพร ศักด์เกษม มีหลักในการทำงานเขียนนวนิยายว่า ต้องให้คุณธรรมความรู้ และให้แง่คิดกับชีวิต สอดแทรกอยู่ในความบันเทิงด้วย
เป็นธิดาของ นายชวน สุนทรส และ นางช้อย (บุปผเวส) สุนทรส
คู่สมรสคือ นายปิยะศักดิ์ ศานติเกษม
ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยมีพื้นฐานจากการรักการอ่าน ได้รับการส่งเสริมจากบิดามารดา สนใจและรักหนังสือทุกประเภทโดยเฉพาะนวนิยายและวรรณคดี เมื่อเรียนจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2521 ได้ทดลองเขียนเรื่องสั้นส่งไปลงตามนิตยสารต่างๆ เช่น สกุลไทย ขวัญเรือน ดิฉัน...และได้รับการคัดเลือกให้ลงพิมพ์เรื่อยมา จนกระทั่งคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์บรรณาธิการนิตยสารสกุลไทย เปิดรับนวนิยายของนักเขียนหน้าใหม่จึงได้ทดลองเขียนนวนิยายซึ่งเป็นงานที่ถนัดและสนใจมากที่สุดส่งไปทางไปรษณีย์ เมื่อนวนิยายเรื่องแรกคือเรื่อง "ตะวันทอแสง"ได้ลงพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533 ก็ได้เขียนนวนิยายลงพิมพ์นิตยสารสกุลไทยและอื่นๆ มาตลอด
ปิยะพร ศักด์เกษม มีหลักในการทำงานเขียนนวนิยายว่า ต้องให้คุณธรรมความรู้ และให้แง่คิดกับชีวิต สอดแทรกอยู่ในความบันเทิงด้วย
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
August 14, 2016
เรื่องนี้ ไม่ได้เล่าถึงช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิต แต่เป็นการถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของ แม่วัน ตั้งแต่เป็นเด็กหญิง สาวรุ่น แต่งงานมีครอบครัว จนมีลูก ในแต่ละยุคสมัยที่ผลัดเปลี่ยน แปรผันไป
เพราะงั้นความรู้สึกที่ได้อ่านเรื่องนี้ ก็คงจะแปลออกมาได้ว่า สุขระคนเศร้า ตามเวลาที่หมุนไป ดึงให้บางสิ่งเข้ามาและพรากบางอย่างให้จากไปเช่นกัน
สมชื่อ ในวารวัน จริง ๆ มันตราตรึง ชวนให้ระลึกถึง
เพราะงั้นความรู้สึกที่ได้อ่านเรื่องนี้ ก็คงจะแปลออกมาได้ว่า สุขระคนเศร้า ตามเวลาที่หมุนไป ดึงให้บางสิ่งเข้ามาและพรากบางอย่างให้จากไปเช่นกัน
สมชื่อ ในวารวัน จริง ๆ มันตราตรึง ชวนให้ระลึกถึง
April 11, 2020
…ไม่มีวันของคนใดที่ไร้ราตรี…
เป็นประโยคที่ช่วยเยียวยาตอนจบของเรื่องได้ดีมากๆ ค่ะ
ชีวิตที่เปรียบดังหนึ่งวารวัน ยามเช้าตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เที่ยงวันแดดแรงกล้า เย็นย่ำอาทิตย์ลับดวงตา จนถึงเวลาราตรีกาลอันมืดมิด มีเกิดมีทุกข์มีสุขและการพลัดพราก เป็นธรรมดาของชีวิต เป็นสัจธรรม
ช่วงต้นๆ เรื่อง ได้แต่คิดในใจว่าชีวิตแม่วันนางเอกของเราช่างกรรมหนักอะไรเช่นนี้ (แต่ลองนึกดูดีๆ คนกรรมหนักกว่านี้ก็ยังมีอีกมากบนโลกใบนี้นะคะ) ชีวิตของแม่วันมีย่าวงเป็นคนเลี้ยงดูสั่งสอน เรียกได้ว่าเป็นคนสำคัญที่สุดคนเดียวในชีวิตของเด็กหญิงเล็กๆ คนหนึ่ง ย่าวงท่านก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดามีรักมีโกรธมีเกลียด แต่ท่านก็อดทนระงับกิเลสโทสะของตนเพื่อเป็นความมั่นคงให้กับหลาน สอนหลานแต่สิ่งที่ดีงาม ศีล ฆราวาสธรรม กฎแห่งกรรม การให้อภัย ความอดทนอดกลั้น และแม่วันก็รับเอาไว้ได้ทั้งหมด และยังสามารถนำไปใช้กับทุกปัญหาในชีวิตได้เป็นอย่างดีด้วย (มองในแง่ว่าสอนกันมาแต่เล็กเลยสอนได้ ก็อาจจะใช่ แต่เด็กพื้นฐานดีบางคนถ้าจิตใจจะต่ำ สอนมาดีแค่ไหนก็ต่ำได้เหมือนกันนะคะ) ด้วยความที่เราค่อนข้างอินกับเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว เลยรักย่าวงที่สุดในเรื่องนี้เลยค่ะ และร้องไห้ตอนย่าวงท่านจากไปจนปวดหัวไปหมด
ความดีความอุตสาหะของแม่วัน ก็มีแค่เพียงคนที่มีเนื้อแท้ของจิตใจเป็นสีเดียวกันเท่านั้นที่จะเห็นคุณค่า บรรดาคนร้ายๆ ทั้งหลายก็ยังตั้งหน้าตั้งตาคิดร้าย คอยเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้น แม่วันก็ยังคงยึดมั่นในความดีในศีลในธรรม คิดดีทำดีกับทุกคนไม่ว่าใครจะดีจะร้ายกับตัว เป็นเพชรแท้ที่แม้จะถูกครูดไปกับพื้นดินสกปรกหรือกระเบื้องอันหยาบกระด้างก็ยังคงความเป็นเพชรที่เปล่งประกายสวยงาม
พ่อเทิดคนสำคัญในชีวิตแม่วันอีกคนหนึ่ง(และของคนอ่านสาวๆ ทุกคนด้วย ><) คนนอกจะมองเห็นพ่อเทิดในฐานะที่เป็นลูกชายคนใหญ่(ที่ไม่ใช่คนโต)ของหลวงประสิทธิ์จีนเจริญ เศรษฐีใหญ่แห่งบางปลาสร้อย เป็นหัวเลี้ยวหัวแรงของครอบครัว จึงเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งชุมชน แต่แม่วันที่เห็นพี่เทิด(สรรพนามที่คุ้นเคย)มาตั้งแต่แม่วันยังเป็นเด็กผมจุก จึงมองเห็นพี่เทิดเป็นพี่ชายที่อยู่ใกล้แล้วอบอุ่นปลอดภัย เป็นคนขยันอดทนและน่าเคารพนับถือ ชอบความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่เริ่มต้นจากความบริสุทธิ์ใจที่มีให้กัน ค่อยๆ เห็นเนื้อแท้ของจิตใจ ความรักที่เกิดจากจิตใจอันดีงามที่เชื่อมประสานกัน ไม่ใช่รูปกายภายนอก (ทั้งที่พ่อเทิดดูดีมาก และแม่วันก็สวยมาก แต่ทั้งสองไม่เคยมองกันในแง่นี้เลย) จนกระทั่งได้ครองคู่กัน ทั้งคู่ก็คอยเป็นหลักเป็นฐานให้แก่กัน เป็นสิ่งดีงามในชีวิตของกันและกัน ช่วยเหลือประคับประคองทั้งร่างกายและจิตใจ
รักแท้ที่มั่นคง รักเดียวที่ยืนยาว จวบจนลมหายใจสุดท้ายของพี่เทิดก็ยังมีแต่ความรักความอบอุ่นที่ส่งผ่านสายตามาให้แม่วัน (จุดนี้ร้องไห้หนักกว่านางเอกของเรื่องไปเลยจ้า)
แม้จะถึงจุดที่เรียกว่าประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ปัญหาและอุปสรรคก็ยังมีมาเพื่อพิสูจน์ความดีงามในจิตใจของแม่วันอยู่เรื่อยๆ ซึ่งมีทั้งที่ผ่านไปได้ด้วยดีและที่จำเป็นต้องปล่อยไป เรียนรู้ที่จะทำใจให้เป็นอุเบกขา
มีหลายประเด็นมากที่อยากจะเขียน ข้อคิดข้อธรรมมีเต็มไปหมด แต่จะเขียนทั้งหมดก็ไม่ไหวค่ะ คงยาวเป็นหนังสืออีกเล่มได้เลย (จริงๆ นะคะ)
ขอขอบพระคุณท่านผู้เขียน คุณอาเอียด มากๆ ค่ะ อนุโมทนากับความดีงามของแม่วันตลอดตั้งแต่เริ่มต้นอ่าน เป็นแบบอย่างที่ดีงาม และได้ย้อนมองดูจิตใจตัวเองอยู่เรื่อยๆ สารภาพว่าช่วงแรกๆ อารมณ์รุนแรงมาก โมโหแทนไปหมด หลังๆ เริ่มตั้งสติใหม่ พิจารณาตามที่แม่วันบอก บวกกับแอบแว๊บไปอ่านธรรมฟังธรรม กลับมาอ่านต่อแล้วเข้าใจแม่วันได้ดีขึ้นมากๆ ค่ะ
เป็นประโยคที่ช่วยเยียวยาตอนจบของเรื่องได้ดีมากๆ ค่ะ
ชีวิตที่เปรียบดังหนึ่งวารวัน ยามเช้าตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เที่ยงวันแดดแรงกล้า เย็นย่ำอาทิตย์ลับดวงตา จนถึงเวลาราตรีกาลอันมืดมิด มีเกิดมีทุกข์มีสุขและการพลัดพราก เป็นธรรมดาของชีวิต เป็นสัจธรรม
ช่วงต้นๆ เรื่อง ได้แต่คิดในใจว่าชีวิตแม่วันนางเอกของเราช่างกรรมหนักอะไรเช่นนี้ (แต่ลองนึกดูดีๆ คนกรรมหนักกว่านี้ก็ยังมีอีกมากบนโลกใบนี้นะคะ) ชีวิตของแม่วันมีย่าวงเป็นคนเลี้ยงดูสั่งสอน เรียกได้ว่าเป็นคนสำคัญที่สุดคนเดียวในชีวิตของเด็กหญิงเล็กๆ คนหนึ่ง ย่าวงท่านก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดามีรักมีโกรธมีเกลียด แต่ท่านก็อดทนระงับกิเลสโทสะของตนเพื่อเป็นความมั่นคงให้กับหลาน สอนหลานแต่สิ่งที่ดีงาม ศีล ฆราวาสธรรม กฎแห่งกรรม การให้อภัย ความอดทนอดกลั้น และแม่วันก็รับเอาไว้ได้ทั้งหมด และยังสามารถนำไปใช้กับทุกปัญหาในชีวิตได้เป็นอย่างดีด้วย (มองในแง่ว่าสอนกันมาแต่เล็กเลยสอนได้ ก็อาจจะใช่ แต่เด็กพื้นฐานดีบางคนถ้าจิตใจจะต่ำ สอนมาดีแค่ไหนก็ต่ำได้เหมือนกันนะคะ) ด้วยความที่เราค่อนข้างอินกับเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว เลยรักย่าวงที่สุดในเรื่องนี้เลยค่ะ และร้องไห้ตอนย่าวงท่านจากไปจนปวดหัวไปหมด
ความดีความอุตสาหะของแม่วัน ก็มีแค่เพียงคนที่มีเนื้อแท้ของจิตใจเป็นสีเดียวกันเท่านั้นที่จะเห็นคุณค่า บรรดาคนร้ายๆ ทั้งหลายก็ยังตั้งหน้าตั้งตาคิดร้าย คอยเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้น แม่วันก็ยังคงยึดมั่นในความดีในศีลในธรรม คิดดีทำดีกับทุกคนไม่ว่าใครจะดีจะร้ายกับตัว เป็นเพชรแท้ที่แม้จะถูกครูดไปกับพื้นดินสกปรกหรือกระเบื้องอันหยาบกระด้างก็ยังคงความเป็นเพชรที่เปล่งประกายสวยงาม
พ่อเทิดคนสำคัญในชีวิตแม่วันอีกคนหนึ่ง(และของคนอ่านสาวๆ ทุกคนด้วย ><) คนนอกจะมองเห็นพ่อเทิดในฐานะที่เป็นลูกชายคนใหญ่(ที่ไม่ใช่คนโต)ของหลวงประสิทธิ์จีนเจริญ เศรษฐีใหญ่แห่งบางปลาสร้อย เป็นหัวเลี้ยวหัวแรงของครอบครัว จึงเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งชุมชน แต่แม่วันที่เห็นพี่เทิด(สรรพนามที่คุ้นเคย)มาตั้งแต่แม่วันยังเป็นเด็กผมจุก จึงมองเห็นพี่เทิดเป็นพี่ชายที่อยู่ใกล้แล้วอบอุ่นปลอดภัย เป็นคนขยันอดทนและน่าเคารพนับถือ ชอบความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่เริ่มต้นจากความบริสุทธิ์ใจที่มีให้กัน ค่อยๆ เห็นเนื้อแท้ของจิตใจ ความรักที่เกิดจากจิตใจอันดีงามที่เชื่อมประสานกัน ไม่ใช่รูปกายภายนอก (ทั้งที่พ่อเทิดดูดีมาก และแม่วันก็สวยมาก แต่ทั้งสองไม่เคยมองกันในแง่นี้เลย) จนกระทั่งได้ครองคู่กัน ทั้งคู่ก็คอยเป็นหลักเป็นฐานให้แก่กัน เป็นสิ่งดีงามในชีวิตของกันและกัน ช่วยเหลือประคับประคองทั้งร่างกายและจิตใจ
รักแท้ที่มั่นคง รักเดียวที่ยืนยาว จวบจนลมหายใจสุดท้ายของพี่เทิดก็ยังมีแต่ความรักความอบอุ่นที่ส่งผ่านสายตามาให้แม่วัน (จุดนี้ร้องไห้หนักกว่านางเอกของเรื่องไปเลยจ้า)
แม้จะถึงจุดที่เรียกว่าประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ปัญหาและอุปสรรคก็ยังมีมาเพื่อพิสูจน์ความดีงามในจิตใจของแม่วันอยู่เรื่อยๆ ซึ่งมีทั้งที่ผ่านไปได้ด้วยดีและที่จำเป็นต้องปล่อยไป เรียนรู้ที่จะทำใจให้เป็นอุเบกขา
มีหลายประเด็นมากที่อยากจะเขียน ข้อคิดข้อธรรมมีเต็มไปหมด แต่จะเขียนทั้งหมดก็ไม่ไหวค่ะ คงยาวเป็นหนังสืออีกเล่มได้เลย (จริงๆ นะคะ)
ขอขอบพระคุณท่านผู้เขียน คุณอาเอียด มากๆ ค่ะ อนุโมทนากับความดีงามของแม่วันตลอดตั้งแต่เริ่มต้นอ่าน เป็นแบบอย่างที่ดีงาม และได้ย้อนมองดูจิตใจตัวเองอยู่เรื่อยๆ สารภาพว่าช่วงแรกๆ อารมณ์รุนแรงมาก โมโหแทนไปหมด หลังๆ เริ่มตั้งสติใหม่ พิจารณาตามที่แม่วันบอก บวกกับแอบแว๊บไปอ่านธรรมฟังธรรม กลับมาอ่านต่อแล้วเข้าใจแม่วันได้ดีขึ้นมากๆ ค่ะ
November 3, 2018
ในบรรดาพระเอกของคุณปิยะพรฯที่เราได้รู้จักกันมา
...จากคุณกรณ์-ใต้เงาตะวันที่อ่านแล้วลืมไปแล้ว
,มาคุณกอบ-บ้านร้อยดอกไม้ที่กรี๊ดเสมอ
,มาน้าภนต์คนมีปม-ในบ่วงมนตรา
,มาคุณเกื้อผู้ชายสายละมุน-ในน้ำเพชร
...พี่เทิด..พระเอกในวารวัน..คนนี้..ทำเราเสียน้ำตามากที่สุดToT~ฮืออออ....
-แม้จะรู้ว่าตอนจบจะได้เจอกับอะไร
-แม้จะประกาศตนมาโดยตลอดว่าไม่ชอบจบแบบนี้....
แต่
ดีใจจริงๆที่ได้อ่านนิยายดีๆแบบนี้ค่ะ
มันดีงามควรค่าแก่การอ่านและเสียน้ำตามากกกกกก!!!
แต่ป๊อดค่ะ..คงอ่านรอบเดียวจริงๆT.T
เพราะงั้น..
ให้5ดาวก่อนเลย^^ส่วนบันทึกการอ่านที่คิดว่าคงยาวแน่ๆ-ข้อคิดมีเพียบบบ!!ละเลยไม่ได้เด็ดขาด!!แบบนี้~ไว้ทำใจได้ค่อยมาบันทึกละเอียดๆใหม่
T.T~พี่เทิดเอิดเอิดเอิด~~ฮือออออออออ
ชอบซีนนี้....
...จากคุณกรณ์-ใต้เงาตะวันที่อ่านแล้วลืมไปแล้ว
,มาคุณกอบ-บ้านร้อยดอกไม้ที่กรี๊ดเสมอ
,มาน้าภนต์คนมีปม-ในบ่วงมนตรา
,มาคุณเกื้อผู้ชายสายละมุน-ในน้ำเพชร
...พี่เทิด..พระเอกในวารวัน..คนนี้..ทำเราเสียน้ำตามากที่สุดToT~ฮืออออ....
-แม้จะรู้ว่าตอนจบจะได้เจอกับอะไร
-แม้จะประกาศตนมาโดยตลอดว่าไม่ชอบจบแบบนี้....
แต่
ดีใจจริงๆที่ได้อ่านนิยายดีๆแบบนี้ค่ะ
มันดีงามควรค่าแก่การอ่านและเสียน้ำตามากกกกกก!!!
แต่ป๊อดค่ะ..คงอ่านรอบเดียวจริงๆT.T
เพราะงั้น..
ให้5ดาวก่อนเลย^^ส่วนบันทึกการอ่านที่คิดว่าคงยาวแน่ๆ-ข้อคิดมีเพียบบบ!!ละเลยไม่ได้เด็ดขาด!!แบบนี้~ไว้ทำใจได้ค่อยมาบันทึกละเอียดๆใหม่
T.T~พี่เทิดเอิดเอิดเอิด~~ฮือออออออออ
ชอบซีนนี้....
April 13, 2017
ในบรรดาพระเอกของคุณปิยะพรฯที่เราได้รู้จักกันมา
...จากคุณกรณ์-ใต้เงาตะวันที่อ่านแล้วลืมไปแล้ว
,มาคุณกอบ-บ้านร้อยดอกไม้ที่กรี๊ดเสมอ
,มาน้าภนต์คนมีปม-ในบ่วงมนตรา
,มาคุณเกื้อผู้ชายสายละมุน-ในน้ำเพชร
...พี่เทิด..พระเอกในวารวัน..คนนี้..ทำเราเสียน้ำตามากที่สุดToT~ฮืออออ....
-แม้จะรู้ว่าตอนจบจะได้เจอกับอะไร
-แม้จะประกาศตนมาโดยตลอดว่าไม่ชอบจบแบบนี้....
แต่
ดีใจจริงๆที่ได้อ่านนิยายดีๆแบบนี้ค่ะ
มันดีงามควรค่าแก่การอ่านและเสียน้ำตามากกกกกก!!!
แต่ป๊อดค่ะ..คงอ่านรอบเดียวจริงๆT.T
เพราะงั้น..
ให้5ดาวก่อนเลย^^ส่วนบันทึกการอ่านที่คิดว่าคงยาวแน่ๆ-ข้อคิดมีเพียบบบ!!ละเลยไม่ได้เด็ดขาด!!แบบนี้~ไว้ทำใจได้ค่อยมาบันทึกละเอียดๆใหม่
T.T~พี่เทิดเอิดเอิดเอิด~~ฮือออออออออ
~coming soon!!
...จากคุณกรณ์-ใต้เงาตะวันที่อ่านแล้วลืมไปแล้ว
,มาคุณกอบ-บ้านร้อยดอกไม้ที่กรี๊ดเสมอ
,มาน้าภนต์คนมีปม-ในบ่วงมนตรา
,มาคุณเกื้อผู้ชายสายละมุน-ในน้ำเพชร
...พี่เทิด..พระเอกในวารวัน..คนนี้..ทำเราเสียน้ำตามากที่สุดToT~ฮืออออ....
-แม้จะรู้ว่าตอนจบจะได้เจอกับอะไร
-แม้จะประกาศตนมาโดยตลอดว่าไม่ชอบจบแบบนี้....
แต่
ดีใจจริงๆที่ได้อ่านนิยายดีๆแบบนี้ค่ะ
มันดีงามควรค่าแก่การอ่านและเสียน้ำตามากกกกกก!!!
แต่ป๊อดค่ะ..คงอ่านรอบเดียวจริงๆT.T
เพราะงั้น..
ให้5ดาวก่อนเลย^^ส่วนบันทึกการอ่านที่คิดว่าคงยาวแน่ๆ-ข้อคิดมีเพียบบบ!!ละเลยไม่ได้เด็ดขาด!!แบบนี้~ไว้ทำใจได้ค่อยมาบันทึกละเอียดๆใหม่
T.T~พี่เทิดเอิดเอิดเอิด~~ฮือออออออออ
~coming soon!!
September 28, 2015
หนังสือน้ำดี มีคุณค่า แต่มีคนประเสริฐขนาดแม่วันในโลกนี้จริงหรือ
October 18, 2018
สนุกดีนะ เรื่องราวดำเนินไปตามช่วงชีวิตของแม่วัน ตั้งแต่เล็กจนมีครอบครัว มีลูกๆๆ ผ่านอะไรๆมามากมาย แต่แม่วันก็ดำรงตนอยู่ในความดี ตามคำสัญญาที่รับปากไว้กับย่าวงศ์ ดีจนเรานี่นิดหงุดหงิดใจนิดๆๆ😅 เพราะเราไม่ได้ดีขนาดแม่วันก็นึกว่าเป็นเรารึไม่ช่วยหรอกคนที่ทำกับเราซะขนาดนั้น แต่ก็อย่างว่าเค้าก็สอนให้เห็นว่าเป็นคนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ชีวิตมีแต่สิ่งดีๆๆในชีวิตครอบครัวก็อบอุ่นมีความสุข. แต่ก็อย่าว่าความสุขมักอยู่ไม่นานก็ต้องใจหายวาบเมื่อพ่อเทิดจากไป รู้สึกถึงความเหงาดั่งยามราตรีที่แม่วันรู้สึกมันแผ่ซ่านมาถึงเราด้วยเลยเศร้าแต่ก็อบอุ่น
July 27, 2017
ชื่อเรื่อง - ในวารวัน
ผู้แต่ง - ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ตัวละคร
แม่วัน
พ่อเทิด
20/2554
ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ตามอ่านในนิตยสารด้วยไหม แต่ทำไมคุ้นๆ ว่าได้อ่านแวบๆ ฮ่าๆ
ชอบเรื่องนี้มากๆ สนุกมากอ่ะ เสียดายแค่ตอนท้าย ฮือๆๆ เศร้าอ่ะ ชอบแม่วันมากๆ เลย ชอบพี่เทิดด้วย น่ารักมากกกกกกกก
Start Apr 2011
End 15.18 น. Thu 14 Apr 2011
Review Date แบบคร่าวๆ 3 Oct 2015
ผู้แต่ง - ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ตัวละคร
แม่วัน
พ่อเทิด
20/2554
ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ตามอ่านในนิตยสารด้วยไหม แต่ทำไมคุ้นๆ ว่าได้อ่านแวบๆ ฮ่าๆ
ชอบเรื่องนี้มากๆ สนุกมากอ่ะ เสียดายแค่ตอนท้าย ฮือๆๆ เศร้าอ่ะ ชอบแม่วันมากๆ เลย ชอบพี่เทิดด้วย น่ารักมากกกกกกกก
Start Apr 2011
End 15.18 น. Thu 14 Apr 2011
Review Date แบบคร่าวๆ 3 Oct 2015
September 10, 2014
เขียนบรรยายไม่ถูก....รู้แต่อ่านจบมันตราตรึงกับเนื้อเรื่องและการเขียนของคุณปิยะพรมากๆ...ทำให้ต้องไปเก็บทั้งเซ็ททุกเรื่องของแม่วันมาอ่านต่อให้ครบเลยทีเดียว !!!
March 21, 2015
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะพี่จะไม่มีวันผิดคำสัญญาทวนคำสาบาน
หากได้จำปีดอกนี้แล้ว พี่จะไม่มีวันดอมดมดอกไม้อื่นอีกตลอดชีวิต"
เจอประโยคนี้ไป ....ตายสนิทค่ะ หวานมากกกกก
หากได้จำปีดอกนี้แล้ว พี่จะไม่มีวันดอมดมดอกไม้อื่นอีกตลอดชีวิต"
เจอประโยคนี้ไป ....ตายสนิทค่ะ หวานมากกกกก
June 12, 2015
เหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีตของจังหวัดชลบุรี ชีวิตปุถุชนทั่วไป รักโลภโกรธหลง การเชื่อในการทำความดี คิดดี สุดท้ายชีวิตของแม่วัน ก็พบเจอแต่สิ่งดีๆ
June 29, 2021
เรื่องนี้ดีมาก
August 3, 2017
เป็นนิยายที่เล่มหนา แต่อ่านแล้วรักมากกกกกก อิ่มเอมใจสุดๆ
Displaying 1 - 12 of 12 reviews