Weird Tales. Vol. I

by E.T.A. Hoffmann, J.T. Bealby (Translator)

E.T.A. Hoffman was one of the major authors of the German romantic movement.

Included in this first volume of the two-volume collection are "The Cremona Violin," "The Fermata," "Signor Formica," "The Sandman," "The Entail," and "Arthur's Hall."

Genres: Short Stories, Horror, Fiction, Classics, Science Fiction, Ebooks, Germany

200 pages, Paperback

First published January 1, 1814

About the author

Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann, better known by his pen name E. T. A. Hoffmann (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann), was a German Romantic author of fantasy and horror, a jurist, composer, music critic, draftsman and caricaturist. His stories form the basis of Jacques Offenbach's famous opera The Tales of Hoffmann, in which Hoffman appears (heavily fictionalized) as the hero. He is also the author of the novella The Nutcracker and the Mouse King, on which the famous ballet The Nutcracker is based. The ballet Coppélia is based on two other stories that Hoffmann wrote, while Schumann's Kreisleriana is based on Hoffmann's character Johannes Kreisler.

Hoffmann's stories were very influential during the 19th century, and he is one of the major authors of the Romantic movement.

Reviews

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Ξεκίνησα να διαβάζω αυτήν τη συλλογή διηγημάτων του E.T.A. Hoffmann, προφανώς, εντελώς απροετοίμαστη. Στην πραγματικότητα ήθελα απλώς να έχω μια ιδέα προκειμένου να δω στη συνέχεια την όπερα του Offenbach, με τίτλο "Les contes d'Hoffmann", η οποία βασίζεται σε τρία διηγήματα του συγγραφέα:

1. Der Sandmann (Ο αμμοάνθρωπος, δεν υπάρχει ακριβές αντίστοιχο στα ελληνικά).
2. Rat Krespel (Ο Σύμβουλος Κρέσπελ).
3. Das verlorene Spiegelbild (Η χαμένη αντανάκλαση, η συγκεκριμένη ιστορία δεν συμπεριλαμβάνεται στην παρούσα δίτομη συλλογή, σε αντίθεση με τις δύο πρώτες, αλλά σε κάποια άλλη που θα πιάσω αργότερα, όλες ωστόσο είναι παλαιότερες αγγλικές μεταφράσεις τις οποίες βρήκα αρκούντως βατές).

Από την αρχή αντιλήφθηκα πως κάτι δεν πήγαινε καλά με την ανάγνωσή μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε το νόημα των ιστοριών, ούτε τις προθέσεις του συγγραφέα, ο τίτλος της συλλογής "Weird Tales" (Αλλόκοτες ιστορίες) πιστεύω πως είναι μια πετυχημένη και ακριβής επιλογή που συνοψίζει την εγγενή δυσκολία να κατατάξει κάποιος τα δημιουργήματα αυτού του ιδιόρρυθμου ανθρώπου σε μία ορισμένη κατηγορία.

Χρειάστηκε να κάνω μια μικρή έρευνα γύρω από το έργο και την εποχή του και από ένα σημείο κι έπειτα υποχρεώθηκα να εγκαταλείψω τη γραμμική μου ανάγνωση και να καταφύγω στον Β' τόμο πριν ακόμα ολοκληρώσω τον Α΄, εκεί όπου περιλαμβάνεται η βιογραφία του συγγραφέα, η οποία, αν και αρκετά παρωχημένη ως προς την κριτική του έργου του, αποτελεί σαφώς το βασικότερο ερμηνευτικό κλειδί. Και το πλέον αποτελεσματικό.

Ωστόσο, ακόμα και με αυτόν τον τρόπο, οι απαντήσεις που έλαβα μου δημιουργησαν νέες απορίες - τουλάχιστον όμως έχω καταφέρει να σχηματίσω μια γενική ιδέα (καλύτερο από το τίποτα).

Η συλλογή αποτελεί ανθολόγηση διηγημάτων του συγγραφέα η οποία κυκλοφόρησε στα αγγλικά, στα τέλη του 19ου αιώνα (1885 αναγράφει η δική μου έκδοση - ψηφιοποιημένη από το Project Gutenberg) με μεταφραστή κάποιον John Thomas Bealby, ο οποίος παρέχει και μια σειρά από ενδιαφέροντα και χρήσιμα σχόλια με τη μορφή παραπομπών στο τέλος κάθε ιστορίας. Για τη βιογραφία του συγγραφέα ο Bealby αναφέρει πως αξιοποίησε, κυρίως, δύο γερμανικές πηγές:

E. T. A. Hoffmann’s Leben und Nachlass, von J. G. Hitzig, herausg. von Micheline Hoffmann, geb. Rorer, 5 vols., Stuttgart, 1839
Erinnerungen aus meinem Leben, von Z. Funck C. Kunz, Leipsic, 1836

Ο E. T. A. Hoffmann γεννήθηκε στις 24 Γενάρη του 1776 και πεθανε στις 25 Ιούνη 1822. Μόλις 46 ετών. Αναφέρεται συχνά ως αιτία θανάτου η σύφιλη και ομολογώ πως είχα ήδη αρχίσει μέσα στο μυαλό μου να πλάθω την στερεοτυπική εικόνα μιας βασανισμένης ιδιοφυΐας, ώσπου διάβασα την εισαγωγή του Jack Zipes για την έκδοση: E. T. A. Hoffmann /‎ Alexandre Dumas, Nutcracker and Mouse King and the Tale of the Nutcracker (μετάφραση Joachim Neugroschel εκδ. Penguin Classics, 2007 όπου αναφέρει:

"Είναι αλήθεια πως ο Hoffmann ήταν άρρωστος κατά το τελευταίο μέρος της ζωής του - σωματικά ασθενής εξαιτίας μιας ατροφίας του ήπατος η οποία προκάλεσε μια σταδιακή παράλυση των μελών του. Ακόμα κι εδώ υπάρχει ένας μύθος. Στα 1966 η Gabrielle Wittkop Menardeau συνέχισε να διαδίδει έναν μύθο σχετικά με τον θάνατο του Hoffmann, αποδίδοντάς τον στην σεξουαλική του ζωή και στη σύφιλη, μια φήμη την οποία μια ιντερνετική εγκυκλοπαίδεια συνεχίζει να διαδίδει κατά τον 21ο αιώνα. Τον σκιαγραφούν ως άστατο και αλκοολικό. Αλλά υποστηρίζοντας πως ο Hoffmann ήταν ψυχικά ασθενής, ασύδοτος και αλκοολικός είναι σαν να παραβλέπουμε το γεγονός πως υπήρξε στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ένας συνεπής δημόσιος λειτουργός και δικαστής και πως επίσης εργάστηκε ως μουσικός διευθυντής στην Βαμβέργη, στη Λειψία και στη Δρέσδη και πως τον εκτιμούσαν κάποια από τα μεγαλύτερα πνεύματα της εποχής του - γιατροί, δικαστές, ποιητές, ηθοποιοί, μουσικοί και διοικητικοί υπάλληλοι. Ο Hoffmann δεν ήταν φυσικά ένας άγιος: Αγαπούσε υπερβολικά το κρασί και ίσως να είχε κάποια εξωσυζυγική σχέση. Αλλά σίγουρα δεν υπήρξε παράφρονας και εκκεντρικός, όπως πολλοί βιογράφοι προσπαθούν να τον παραστήσουν".

Αν υπάρχει κάτι μέσα σε όλες τις ιστορίες του Hoffmann αυτό είναι ο ανεξέλεγκτος, παράφορος έρωτας και η ψυχική νόσος που οδηγεί στην καταστροφή και τον αφανισμό. Προσπαθώντας να βρω την αλήθεια κάπου στη μέση νομίζω πως ο συγγραφέας συχνά φορούσε το προσωπείο του εκκεντρικού και σκόπιμα προκαλούσε με τη συμπεριφορά του, αλλά πιστεύω επίσης πως έζησε μια εξαιρετικά δύσκολη ζωή (απορώ μάλιστα που το εύθραυστο σκαρί του άντεξε έστω και τόσο, μέσα στους πολέμους, τις κακουχίες, την απόλυτη ένδεια, την οικονομική και επαγγελματική αστάθεια - έχασε και τη μικρή του κόρη, την οποία αγαπούσε πολύ) και πως οι πολυθρύλητοι έρωτές του ήταν περισσότερο εμμονικά ποθοπλαντάγματα και ιδανικές φαντασιώσεις. Στην σύντομη ζωή του δεν γύρισε ποτέ την πλάτη σε όσους τον αγάπησαν και όσοι τον αγάπησαν παρέμειναν στο πλευρό του ως το τέλος, η σύζυγός του και οι φίλοι του.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα που φαίνεται να συνδέει όλες τις ιστορίες του. Η Tέχνη. Αυτήν τη θεότητα λατρεύει και υπηρετεί με παραδειγματική συνέπεια, είναι ο ιδανικός καλλιτέχνης γιατί εμφορείται από αυτήν, από εκείνη ξεκινά και σε εκείνη πάντα καταλήγει. Η τέχνη είναι η ιδανική ερωμένη του και όλα τα υπόλοιπα είναι τρόποι και μορφές μέσα από τις οποίες του αποκαλύπτεται.

Ωστόσο ο Hoffmann, λόγω περιστάσεων υπήξε επίσης πρακτικός άνθρωπος. Χωρίς περιουσία μόνο με το πτυχίο της νομικής (εργάστηκε ως δικαστής και ως δικαστικός υπάλληλος) και το καλλιτεχνικό του ταλέντο (πέρα από τα αμιγώς λογοτεχνικά έργα του, δημοσίευσε επίσης μελέτες και κριτικές σε διάφορα περιοδικά, εργάστηκε ως δάσκαλος του πιάνου, ως σκηνογράφος, ως κειμενογράφος, ως διευθυντής ορχήστρας - ανέβασε μάλιστα και μια δική του, μέτρια, όπερα όσο ζούσε με τίτλο Undine).

Αυτή η αντίθεση υπογραμίζει ως μουσική αντίστιξη ολάκερη τη ζωή του. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο, είναι υποχρεωμένος να ζει ανάμεσα στον κόσμο της τέχνης και παράλληλα να συμβιβάζεται προκειμένου να καλύψει τις πρακτικές ανάγκες του καθημερινού του βίου. Από τη βιογραφία του Bealby, υπάρχει μια αναφορά επάνω σε αυτό το ζήτημα:

"Αναφέρει σχετικά με αυτό το ζήτημα σε μια επιστολή προς τον Hippel (σσ. παιδικός του φίλος), με χρονολογία 12 Μαρτίου 1815: Μου είναι αδύνατο να καταπνίξω το ενδιαφέρον μου για την τέχνη. Και αν δεν είχα να φροντίζω για την αγαπημένη μου σύζυγο και αν δεν είχα ως καθήκον να προσπαθώ να της εξασφαλίσω μια άνετη ζωή μετά από όλα όσα περάσαμε οι δυο μας, θα προτιμούσα να ξαναγίνω μουσικοδιδάσκαλος παρά αυτό που περνάω τώρα με την καταπίεση της ζωής ενός δικαστικού".

Μια άλλη πτυχή αυτής της αντίθεσης περιγράφει με εξαιρετικά ειρωνική διάθεση στο διήγημα τίτλο "Artushof" (Η αίθουσα του Αρθούρου) όπου στην ουσία επικρίνει όσους βλέπουν την τέχνη ως μια πολυτέλεια και όχι ως μια ουσιώδη ψυχική ανάγκη:

"Θα συμφωνήσεις μαζί μου - συνέχισε ο ανιψιός αφού πρώτα ρούφηξε μια πρέζα ταμπάκο και φτερνίστηκε δυο φορές - θα συμφωνήσεις μαζί μου πως η τέχνη διακοσμεί τη ζωή μας με άνθη. Διασκέδαση, ψυχαγωγία μετά τις ώρες της σοβαρής εργασίας - αυτός είναι ο θαυμαστός σκοπός όλων των καλλιτεχνικών προσπαθειών. Και η επίτευξη αυτού του στόχου είναι πληρέστερη εκεί όπου τα αποτελέσματα της τέχνης πλησιάζουν την αριστεία. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής. Γιατί μόνο ο άνθρωπος που επιδιώκει την τέχνη μέσα από αυτό το πνεύμα που μόλις τώρα σου περιέγραψα, είναι σε θέση να απολαύσει τις ανέσεις και την ηρεμία. Σε αντίθεση με εκείνους που κόντρα στη φύση βλέπουν την τέχνη ως αυτοσκοπό, ως τον ύψιστο στόχο της ζωής".

Έτσι οι αντιθέσεις είναι ο κύριος, ο βασικός τρόπος για να μπορέσει ο συγγραφέας να αναπτύξει τα λογοτεχνικά μοτίβα που κυριαρχούν στο έργο του:

1. Εμφανίζονται συχνά κακοί γονείς ή κηδεμόνες που ταλαιπωρούν τα παιδιά τους ή τους προστατευόμενούς τους ωστόσο το ίδιο συχνά απεικονίζονται σχέσεις αγάπης ανάμεσα σε ήρωες νέους και άπειρους και ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που είναι σοφοί, πολυμήχανοι και προστατευτικοί. Συχνά μάλιστα μπορεί ακόμα και το ίδιο πρόσωπο να φέρει τις αντιθετικές ιδιότητες να είναι δηλαδή συνάμα καταπιεστικός και προστατευτικός.

2. Οι γυναίκες χωρίζονται ανάμεσα σε εκείνες που φέρουν πνεύμα πρακτικό, είναι σε θέση να αξιοποιήσουν τα προϊόντα της ορθής λογικής, κατανοούν τις κοινωνικές συμβάσεις και μπορούν με μεγάλη άνεση να ζήσουν ευτυχισμένα μέσα σε αυτόν τον κόσμο, και σε εκείνα τα εύθραυστα φασματικά πλάσματα που το εξαιρετικά ευαίσθητο νευρικό τους σύστημα τις παγιδεύει σε έναν κόσμο ονείρων και φαντασιώσεων.

3. Αλλόκοτες ιδιοφυΐες με δαιμονικό χαρακτήρα εμφανίζονται συχνά μέσα στο έργο του συγγραφέα, αστρολόγοι, αλχημιστές, υπνωτιστές, πειραματιστές, παρανοϊκοί καλλιτέχνες, μορφές κολασμένες και μυστηριώδεις.

4. Κάποτε, η αφορμή για μια ιστορία προέρχεται από ένα πραγματικό πρόσωπο, ένα αληθινό ιστορικό γεγονός ή ένα υπαρκτό έργο τέχνης. Ο συγγραφέας δεν αρκείται μόνο στο να περιγράφει το παρελθόν, πολλές ιστορίες του εκτυλίσσονται μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής του - αυτό μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα εμφανές για έναν σημερινό αναγνώστη, ωστόσο έχουν μια φρεσκάδα που πιθανώς να συνέβαλε στον τρόπο πρόσληψης του έργου του από τους σύγχρονούς του.

5. Στοχασμοί επάνω στη φύση και τις ιδιότητες της τέχνης, η τέχνη ως εμμονή ως άπιαστο και η ζωή των καλλιτεχνων σε αντίθεση με την ζωή των πρακτικών ανθρώπων, όπως προαναφέρθηκε, υπάρχουν παντού μέσα στο έργο ως θεματολογικός και ιδεολογικός πυρήνας.

6. Η ψυχική νόσος. Ο ίδιος βλέπει τη ψυχολογική κατάρρευση ως μία έμφυτη προδιάθεση που φέρουν ορισμένοι άνθρωποι και είναι συνεπώς καταδικασμένοι να κουβαλούν από την ημέρα της γέννησής τους τον σπόρο της καταστροφής τους. Αλλά είναι οι εξωγενείς παράγοντες που θέτουν σε κίνηση αυτόν τον μηχανισμό που οδηγεί στον αφανισμό. Μια τραυματική εμπειρία κρυμμένη στα βάθη της παιδικής ηλικίας, ένα νοσηρό περιβάλλον, το γήρας και οι κακουχίες της ζωής ή ένα κακόβουλο πρόσωπο με επιρροή επάνω στον ασθενή κτλ. Δεν είναι τυχαίο πως ο Sigmund Freud έγραψε μια μελέτη με τίτλο: Unheimliche (Το αφύσικο) αναπτύσσοντας μια ψυχαναλυτική θεωρία του επάνω στην ανάλυση του διηγήματος Der Sandmann (Ο αμμοάνθρωπος) του Hoffmann.

7. Το αφύσικο, που δεν είναι κάτι το ακραία τερατώδες, αλλά δεν είναι ωστόσο και απολύτως φυσιολογικό είναι άλλο ένα θέμα που υπάρχει στο έργο του συγγραφέα, ως στοιχείο τρόμου και απόκλισης από την πραγματικότητα. Παρατήρησα πως συχνά αγαπά να μεταμφιέζει τους ήρωές του, ένας άσχημος νάνος μεταμορφώνεται σε μια συμπαθητική, μικροσκοπική γυναίκα, ένας γέρος επαναστατεί με τον εαυτό του βλέποντας την θεατρική εκδοχή του να παριστάνεται από έναν ταλαντούχο ηθοποιό, ένα νεαρό αγόρι, η ομοιότητα του οποίου με το πορτραίτο της υποτιθέμενης αδερφής του προκαλεί ερωτική έλξη σε έναν καλλιτέχνη, ένα μουσικό όργανο φέρει κάτι από τις ψυχικές ιδιότητες μιας άρρωστης νέας, ένας μηχανικό κατασκεύασμα με ανθρώπινο περίβλημα... Δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί ακριβώς αυτό το μοτίβο. Αλλά όλα είναι σκιές ή υποκατάστατα του πραγματικού. Αυτό κάποιες φορές είναι αστείο, κάποιες σπαραξικάρδιο και ορισμένες φορές είναι ομολογουμένως τρομαχτικό και απόκοσμο.

8. Η άπιαστη Ιταλία την οποία ποτέ δεν κατάφερε να επισκεφθεί είναι ένα από τα μεγάλα απωθημένο του Hoffmann. Περιγράφει με ακρίβεια ιταλικές τοποθεσίες για τις οποίες έχει μελετήσει πολύ χωρίς ωστόσο να τις έχει δει ποτέ με τα ίδια του τα μάτια.

Στον πρώτο τόμο της συγκεκριμένης συλλογής την οποία κατέβασα από το Project Gutenberg http://www.gutenberg.org/ebooks/31377 υπάρχουν οι εξής ιστορίες:

1. The Cremona Violin (Rat Krespel στο πρωτότυπο, Ο σύμβουλος Κρέσπελ) δημοσιεύτηκε στην συλλογή διηγημάτων Die Serapionsbrüder (Η αδελφότητα του Σεραπίωνα). Ο σύμβουλος μιας επαρχιακής πόλης Krespel είναι ιδιόρρυθμος, ωστόσο όλοι φαίνεται να τον εκτιμούν, παραβλέποντας τις παραξενιές του. Ο νεαρός ήρωας που αφηγείται την ιστορία προσπαθεί να ανακαλύψει ποιο είναι το μυστικό που κρύβεται πίσω από την εκκεντρική περσόνα του συμβούλου και έτσι ξετυλίγεται η αλλοκοτη και τραγική ιστορία της ζωής του.

2. The Fermata (Die Fermate, Η κορώνα σσ: μουσικό σύμβολο)δημοσιεύτηκε και αυτό στη συλλογή διηγημάτων Die Serapionsbrüder (Η αδελφότητα του Σεραπίωνα). Μια ανάλαφρη και αστεία ιστορία για τα καπρίτσια και τις ιδιοτροπίες που εμφανίζουν συχνά στη συμπεριφορά τους οι καλλιτέχνιδες - πριμαντόνες, με αφορμή τον ομώνυνο πίνακα του Johann Erdmann Hummel.

3. Signor Formica (Signor Formica, Σινιόρ Φορμίκα) επίσης από την συλλογή Die Serapionsbrüder. Από τις πιο αστείες και ευχάριστες ιστορίες που έχω διαβάσει. Μια επινοημένη ιστορία όπου ωστόσο πρωταγωνιστεί ένα ιστορικό πρόσωπο, ο ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ, Salvator Rosa, και οι περιπέτειές του καθώς προσπαθεί να βοηθήσει τον νεαρό ερωτοχτυπημένο φίλο του. Η ιστορία φαίνεται να αντλεί την έμπνευσή της από την παράδοση της Commedia dell'arte.

4. The Sandman (Der Sandmann, Ο αμμοάνθρωπος) από την συλλογή Die Nachtstücke (Νυχτερινά Κομμάτια). Από όλα τα διηγήματα αυτού του τόμου, ετούτο μαζί με τον Rat Krespel με δυσκόλεψαν περισσότερο. Βρήκα μια μελέτη με τίτλο "A Study of the Major Novellas of E. T. A. Hoffmann" της Birgit Röder η οποία αναφέρει διάφορες πιθανές ερμηνείες του έργου, ψυχαναλυτικές, γλωσσολογικές - συμβολιστικές, πρώτο - φεμινιστικές, αισθητικές, μέχρι που τελικά ανακάλυψα προς μεγάλη μου ανακούφιση πως ο Hoffmann την έγραψε ως ένα καλοκαρδο πείραγμα προς έναν αγαπημένο του φίλο (τον ρομαντικό συγγραφέα Friedrich de la Motte Fouqué) ο οποίος κάποτε εκθείασε με πάθος μια άχαρη και ψυχρή νέα ερχόμενος σε κόντρα με τους υπόλοιπους φίλους της συντροφιάς του. Η ιστορία αυτή πρωτίστως είναι γραμμένη με διαθέση περιπαιχτική, χιουμοριστική, με σκόπιμα τονισμένο το δραματικό στοιχείο σε σημείο που να γίνεται εμφανής η γελοιότητα του πράγματος.

5. The Entail (Das Majorat, νομικός όρος που σημαίνει, κατά προσέγγιση, το αναπαλλοτρίωτο κληροδότημα) κι αυτό από τη συλλογή Die Nachtstücke (Νυχτερινά Κομμάτια). Μια σκοτεινή, γοτθική ιστορία, ένα οικογενειακό δράμα με τραγική κατάληξη, ένα παράδειγμα για το πού μπορεί να οδηγήσουν οι έμμονες ιδέες τους ανθρώπους. Κάπως άνισο αλλά ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό.

6. Arthur's Hall (Der Artushof, η αίθουσα του Αρθούρου) από την συλλογή Die Serapionsbrüder. Μια πανέξυπνη σπουδή επάνω στον έρωτα και την τέχνη, την σύγκρουση ανάμεσα στα πρακτικά και τα καλλιτεχνικά πνεύματα.


Disclaimer this review is NOT sponsored

[Paduke · Rating 5 out of 5]

My review of these weird tales will become a weird tale as I tell it.

In a nightmare I encountered a being of pure evil, it was beat formless and it did not move for it was crushed between the walls of a stairway. I was alerted by another horrible creature that I had to leave, it said to me “He is like a Milton’s Poem, He will suck out your eyes and this will be much worse than death” I gravely felt these words and remembered them as I woke up.

In the day that followed this nightmare, I read “The Sandman” and was much surprised to find that I had dreamt of eyeless Sandman from the tale before I knew he existed. Sandman, in Hoffmans´s version, is an oneiric creature that steal people´s eyes to feed them to his owl-children in the moon. I wondered about the affinity between reading and dreaming and again found the repetition of my own thoughts inside the tale, I saw my life echoed in fiction in a reverse time flux: a premonition?

The nature of this mind-consuming entity is discussed by idiotic Nathanael and pretty Clara and the tale adverts the reader that one and one’s phantoms are just the same. The in-dream reference to Milton’s blindness certainly suggests this, for Milton was always my favorite poet, could the other horrible creature be me? It would be boring to make a simple connection between the unconscious and fantastic literature, for truth lies in what we can not know. There are many aspects of the reader's experience that can not be accounted by any kind of analysis and end up becoming literature itself.

[Derek Davis · Rating 5 out of 5]

Dredging up old freebies for the Kindle can be well worthwhile. Good translation here, too.

I first read some of Hoffman's stories for a college class back in my dark ages. I can't remember anything from them back then, so I guess I wasn't ready.

These are gems, a hundred or more years ahead of their time and unique. If you read something of Hoffman's biography, you find that nearly all his characters are himself, his relatives, and the myriad women he panted after in his all-too-short but jam-packed life. A painter, a sketcher, a composer, a critic and a storyteller, there was little in the artistic world that he didn't try and, in most cases excel at. But his stories are what have stood the test of time. They are psychological studies with supernatural, fairytale and manic aspects, deceptively simple at start, constantly ready to conclude at points where they suddenly tear off in a new direction.

He uses music and visual art, more than other writing, as his metaphors and comparisons, and indeed, he paints vivid pictures and cadenzas in words. His characters are troubled, often half mad, tortured by love for women seen as romantically impossible visions (as was the case with Hoffman)--if there's a major fault in Hoffman, it's that his women are seldom if ever realized as complete human beings.

"The Sand-man" has to be the standout in this collection, a horror story on the surface that is actually a perfectly realized psychological study. Freud wrote an essay on it 100 years later, and no wonder: It encapsulates most of Freud in a few thousand words, decades before psychoanalysis existed. But on top of that, it's a rip-snorter of a story--crazed, brilliant, captivating and all-encompassing.

Wooee, I'm off to volume II.

[Kareen · Rating 2 out of 5]

Al fín pude acabar con este libro, no ve+ia la hora de terminarlo, recién hasta ahora lo conseguí. Casi todos lo cuentos acaban mal o mueren o se pierden, no me gustaron en su mayoría, sólo 1 ó 2 si terminan bien a mi gusto., ´por lo que sólo 2 estrellas.

[Brian Bonilla · Rating 3 out of 5]

Debo admitir que tenía muchas expectativas frente a la escritura de E.T.A. Hoffman y si bien muchas de ellas en parte se han cumplido, la lectura me ha costado un poco. Los cuentos condensados en este primer tomo poseen una prosa magistral a tal punto que las descripciones dadas por el autor son muy bellas; desafortunadamente en algún punto siento que la narración divaga demasiado y se torna predecible debido al uso excesivo de historias dentro de las historias. Por ahora no diré más y dejaré el segundo tomo para una futura ocasión.

[DrCrower Books · Rating 4 out of 5]

El magnetizador - 7
El hombre de arena - 8,5
La iglesia de los jesuitas de G. - 8
La casa vacía - 8
El Sanctus - 6
Los autómatas - 8,5

[arg/machine · Rating 4 out of 5]

A nice collection of creepy tales, this book in now in the public domain, with a free electronic copy available here.

[Brent · Rating 3 out of 5]

Hoffmann called to me at Christmastime as author of 'The Nutcracker', but me loving a good Dickensian Christmas ghost story listened to the Librivox rendition of this and was not disappointed.

[B. Barron · Rating 3 out of 5]

The Cremona Violin - **
The Fermata - **
Signor Formica - ***
The Sandman - ***½
The Entail - ***
Arthur's Hall - **

[Darrell · Rating 4 out of 5]

Note: This review is for both Weird Tales Vol. I and II.

E. T. A. Hoffman is best known for his story "Nutcracker and Mouse King" which was turned into the famous ballet. "Nutcracker" isn't included in this volume, but this collection does contain "Mademoiselle De Scuderi" which many consider to be the first detective story. Some also credit Hoffman with starting the Romantic movement.

I had a lot of fun with this. It takes place in a time in which people wore wigs, men always had swords with them, women used snuff, and hunting, dueling, and fainting were all the rage. Hoffman's main characters are usually artists, musicians, or writers in the opening stories to this collection, although coopers, goldsmiths, carpenters, and gamblers appear in later stories. I wonder if these were published in chronological order and he started with more autobiographical stories before moving on to telling stories about other people. He sometimes breaks the fourth wall, and includes a lot of humor in his stories. Most of the stories involve young couples in love.

Although largely realistic, these stories feature occasional weirdness such as an automaton, a somnambulist, and ghosts. One story makes a reference to the wave of copycat suicides that occurred after the publication of The Sorrows of Young Werther. The men who appear in his stories often act quite strangely. Women are usually little more than romantic interests, although we do have an exception in Mademoiselle De Scuderi, the elderly detective. In "Arthur's Hall", there's also a woman who dresses up like a man, but she still ends up being little more than a romantic interest.

My favorite story is "The Sandman", an excellent surreal horror story featuring alchemy, automata, bloody eyeballs, and a child afraid that the Sandman will throw sand in his eyes and steal them if he doesn't go to sleep on time. It's the only horror story in the collection, so definitely not representative of the collection as a whole, but the one that definitely stood out.

[Kasc · Rating 2 out of 5]

Weird Tales is a collection of short stories written by German author E.T.A. Hoffmann, a trailblazer of the horror genre. The pioneering nature of his work and the fact that I had before finished a few of Edgar Allan Poe’s short stories, which I enjoyed for the most part, led me to pick up this book.

It took me a considerable time to finish all the stories and I am glad that I can now, finally, put this book back on its shelf. The stories vary a lot, some are quite captivating and suspenseful, while others are long and confusing and, honestly, a little boring. The latter contributed heavily to my taking ages to finish.
Generally, the tone is very dark, and the stories are often quite dense in as much as they portray a subliminal, deeper meaning. This is most striking for Hoffmann’s famous work The Sandman, which is not only a horror story, but also a study in psychoanalysis. This depth makes reading the stories, at times, rather challenging. Therefore, comparing to Poe’s short stories, the stories are not as captivating and sometimes feel lengthy.
My personal favorite here is Mademoiselle de Scuderi, which is not really a horror, but a crime story and which, while quite long, is a suspenseful read.

I think Hoffmann’s work is essential to the genre, but in retrospective I would not read a book like this cover to cover. Instead, I would opt to read only his most relevant works.
My rating is 2,5 stars, which is the middle ground between the stories I really liked and would give a 4-star-rating and the exceptionally tedious ones I would rate 1-2 stars.

[Xavi · Rating 5 out of 5]

Los protagonistas de los relatos de E. T. A. Hoffmann, hipersensibles y fantasiosos, acaban perdiendo la cabeza. Es como si en la liberación del artista, roto el aburrido corsé neoclásico, estos hombres prusianos de principios del XIX hubieran volado demasiado alto, asumiendo unos riesgos que no comprenden para finalmente abrazar un abismo, el abismo.

Hoffmann es dueño de una prosa excelente, pero lo mejor está en los argumentos: ahí la imaginación se desarrolla al máximo, con una mezcla de elementos sobrenaturales, grotescos, y unos resultados prodigiosos. Pululan, entre otros, autómatas, doctores magnetizadores, bellas mujeres, siniestros personajes de torva mirada y, como no, hombres inestables y sensibles. La locura se palpa. El conjunto de los relatos es buenísimo, realmente terrorífico, perturbador, y los personajes son muy consistentes psicológicamente. Y aunque suene a tópico “El hombre de arena” es el mejor y, sí, pone los pelos de punta. Freud en el texto “Lo siniestro” lo analizó, así que tocará leerlo.

[Hal Brodsky · Rating 3 out of 5]

I think I would enjoy Hoffman more if I knew an awful lot about the technical aspects of music and music theory, because he obviously did and so many of his stories divert into that subject providing a major distraction for someone like me.
I bought this volume in order to get my hands on "The Sandman" which is in here but not identified in the table of contents in the Kindle edition for some reason.
I feel HP Lovecraft is more assessable to the average modern reader, though Hoffman offers pre-Freudian psychology and plenty of allusions to music and very old 17th - 19th century European composers (most of whom are well footnoted in this Kindle edition) for those readers interested in this.

[Maria Rosas · Rating 5 out of 5]

Cuentos que te atrapan desde lo que lees, un terror que busca explicación y no se trata solo de aterrorizar con objetos sin sentido. Los argumentos finales al final de cada cuento,hace que uno indague las causas y que cualquiera puede experimentar circunstancias parecidas.

[Csaba Molnár · Rating 4 out of 5]

The Sandman and Signor Formica are the two stories that really stood out for me. I read the free ebook version, if you gonna read only two stories, those are the ones you should ;)

[Kesstra · Rating 3 out of 5]

Me gusta que se dirija a mí: querido lector
Cuentitos

[Allodewick]

Libro de cabecera para no olvidar lo Fantástico.