Αισθητά βελτιωμένος στο σχέδιο του δεύτερου τόμου, ο Ράσελ δίνει φοβερά μονοσέλιδα και γενικότερα μια περισσότερη λεπτομέρεια ακόμα και στα δευτερεύοντα καρέ. Η ιστορία ενδιαφέρουσα, την εκτιμώ κυρίως γιατί αποτελεί βήμα για να ασχοληθεί κάποιος περαιτέρω με γερμανική μυθολογία (και σε αυτή συμπεριλαμβάνω και την σκανδιναβική). Εδώ βλέπουμε το sub-plot με τις κόρες του Wotan, τις Βαλκυρίες και συγκεκριμένα με μία από αυτές, ως μεταβατικό στάδιο της ιστορίας του δαχτυλιδιού.
Άξια αναφοράς είναι η έκδοση της Helm. Μέχρι στιγμής αψεγάδιαστη, με πολλά έξτρα (storyboards, αρχικά εξώφυλλα, προσχέδια με μολύβια/μελάνια, πληροφορίες από τον ίδιο τον Ράσελ σχετικά με την διαδικασία διασκευής της όπερας, άρθρα του εκδότη σχετικά με την όπερα αλλά και από που είναι εμπνευσμένη με εκτενείς αναφοράς στα αντίστοιχα κομμάτια μυθολογίας). Ειδικά τα πρόσθετα σχέδια στο τέλος του τόμου είναι για τοίχο. Μια έκδοση όπως θα έπρεπε να είναι, με μόνο λυπηρό το γεγονός ότι ήταν η πρώτη τους σαν εκδοτική και δεν ήξεραν ότι δεν θα εκτιμηθεί στην χώρα όπως της άξιζε.