What do you think?
Rate this book
Τολμηρές ιστορίες
"Στο σύνολό τους οι "Τολμηρές ιστορίες" σού μεταδίδουν με θέρμη την ανατρεπτική τους διάθεση και την έντονη ερωτική τους κατάφαση. Ένα βιβλίο ηθικά βλάσφημο και γι’ αυτό όχι μόνο πρωτότυπο, αλλά και σημαντικό". (Μάνος Κοντολέων).
"Ο Νίκος Δήμου αναγνωρίζεται κυρίως ως δοκιμιογράφος και αφορισμογράφος, ενώ σχεδόν κανένας δεν παίρνει στα σοβαρά τον λογοτέχνη, που είναι πολύ πιο αξιοπρόσεχτη περίπτωση. [...] Σε όλα αυτά τα κομμάτια... ο λογοτέχνης Δήμου εκφράζεται σχεδόν αβίαστα, δραπετεύει από την προτεσταντική φυλακή του..., με χιούμορ, ευλυγισία, αίσθηση για την λογοτεχνική λειτουργία του γκροτέσκου και της αντίφασης..." (Δημοσθένης Κούρτοβικ).
"Η γραφή του έχει το χάρισμα της αμεσότητας, έτσι λιτά, πυκνά και γάργαρα που τρέχει".
(Νίκος Ντόκας).
"Αρχίζεις να διαβάζεις αυτό το βιβλίο και δεν σταματάς παρά στο τελευταίο διήγημα... Είναι δώδεκα και το καθένα μιλάει για τα καθημερινά ανθρώπινα με απροσδόκητο λόγο και με μία τολμηρότητα που την κάνει φυσιολογική ο άριστος αφηγηματικός λόγος και οι καίριες επισημάνσεις. Η "Αποκάλυψη" είναι ένα μικρό αριστούργημα..." (Κώστας Τσαούσης)
"Ο Νίκος Δήμου αναγνωρίζεται κυρίως ως δοκιμιογράφος και αφορισμογράφος, ενώ σχεδόν κανένας δεν παίρνει στα σοβαρά τον λογοτέχνη, που είναι πολύ πιο αξιοπρόσεχτη περίπτωση. [...] Σε όλα αυτά τα κομμάτια... ο λογοτέχνης Δήμου εκφράζεται σχεδόν αβίαστα, δραπετεύει από την προτεσταντική φυλακή του..., με χιούμορ, ευλυγισία, αίσθηση για την λογοτεχνική λειτουργία του γκροτέσκου και της αντίφασης..." (Δημοσθένης Κούρτοβικ).
"Η γραφή του έχει το χάρισμα της αμεσότητας, έτσι λιτά, πυκνά και γάργαρα που τρέχει".
(Νίκος Ντόκας).
"Αρχίζεις να διαβάζεις αυτό το βιβλίο και δεν σταματάς παρά στο τελευταίο διήγημα... Είναι δώδεκα και το καθένα μιλάει για τα καθημερινά ανθρώπινα με απροσδόκητο λόγο και με μία τολμηρότητα που την κάνει φυσιολογική ο άριστος αφηγηματικός λόγος και οι καίριες επισημάνσεις. Η "Αποκάλυψη" είναι ένα μικρό αριστούργημα..." (Κώστας Τσαούσης)
99 pages, Paperback
First published October 1, 2005
13 people want to read
About the author
Νίκος Δήμου
49 books58 followersΟ Νίκος Δήμου είναι Έλληνας συγγραφέας και κειμενογράφος. Αρθρογραφούσε τακτικά σε περιοδικά και εφημερίδες. Παλαιότερα δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο χώρο της διαφήμισης και της τηλεόρασης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Κολλέγιο Αθηνών, ενώ παράλληλα σπούδαζε γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. Την περίοδο 1954-1960 σπούδασε φιλοσοφία και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ήδη είχε αρχίσει να ασχολείται με το γράψιμο - το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1953. Το 1962 ξεκίνησε να εργάζεται στο χώρο της διαφήμισης και, το 1965, ίδρυσε δική του διαφημιστική εταιρία. Εκτός από επαγγελματικές εμπορικές διαφημίσεις, η εταιρία συμμετείχε σε κοινωφελείς πρωτοβουλίες (π.χ. το σήμα «Δεν ξεχνώ» για την Κύπρο). Από το 1983 ο Δήμου ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή.
Το 1979 άρχισε να δημοσιογραφεί με επώνυμες στήλες στα περιοδικά Επίκαιρα, 4Τροχοί, Τέταρτο, Φωτογράφος, Status, Odyssey, RAM, Car, καθώς και στις εφημερίδες Το Βήμα, Καθημερινή, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Έθνος της Κυριακής. Διατήρησε πολυετείς συνεργασίες με ειδικές στήλες σε περιοδικά αυτοκινήτου και πληροφορικής.
Στην τηλεόραση, παρουσίασε εκπομπές διαλόγου. Ξεκίνησε με την εκπομπή Μία ταινία - μία συζήτηση και επανήλθε, το 1987, με την εκπομπή Διάλογοι, το 1991 με τις Περιπέτειες Ιδεών και, το 1999, με τις Μεγάλες Παρεξηγήσεις. Στο χώρο του ραδιοφώνου, υπηρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας του 9.84 FM. Αργότερα παρουσίασε εκπομπές και στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Στο ενεργητικό του έχει δύο δημοσιογραφικά βραβεία (Ιπεκτσί και Μπότση).
Το 1997 το Δημοτικό Συμβούλιο της Ερμούπολης, πατρίδας της μητέρας του, τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη. Το 2000 τιμήθηκε για την πνευματική προσφορά του με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος». Στις ευρωεκλογές 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Δράση κι μετέπειτα υποστήριξε Το Ποτάμι. Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε υπέρ του ''Ναι''.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Κολλέγιο Αθηνών, ενώ παράλληλα σπούδαζε γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. Την περίοδο 1954-1960 σπούδασε φιλοσοφία και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ήδη είχε αρχίσει να ασχολείται με το γράψιμο - το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1953. Το 1962 ξεκίνησε να εργάζεται στο χώρο της διαφήμισης και, το 1965, ίδρυσε δική του διαφημιστική εταιρία. Εκτός από επαγγελματικές εμπορικές διαφημίσεις, η εταιρία συμμετείχε σε κοινωφελείς πρωτοβουλίες (π.χ. το σήμα «Δεν ξεχνώ» για την Κύπρο). Από το 1983 ο Δήμου ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή.
Το 1979 άρχισε να δημοσιογραφεί με επώνυμες στήλες στα περιοδικά Επίκαιρα, 4Τροχοί, Τέταρτο, Φωτογράφος, Status, Odyssey, RAM, Car, καθώς και στις εφημερίδες Το Βήμα, Καθημερινή, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Έθνος της Κυριακής. Διατήρησε πολυετείς συνεργασίες με ειδικές στήλες σε περιοδικά αυτοκινήτου και πληροφορικής.
Στην τηλεόραση, παρουσίασε εκπομπές διαλόγου. Ξεκίνησε με την εκπομπή Μία ταινία - μία συζήτηση και επανήλθε, το 1987, με την εκπομπή Διάλογοι, το 1991 με τις Περιπέτειες Ιδεών και, το 1999, με τις Μεγάλες Παρεξηγήσεις. Στο χώρο του ραδιοφώνου, υπηρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας του 9.84 FM. Αργότερα παρουσίασε εκπομπές και στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Στο ενεργητικό του έχει δύο δημοσιογραφικά βραβεία (Ιπεκτσί και Μπότση).
Το 1997 το Δημοτικό Συμβούλιο της Ερμούπολης, πατρίδας της μητέρας του, τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη. Το 2000 τιμήθηκε για την πνευματική προσφορά του με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος». Στις ευρωεκλογές 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Δράση κι μετέπειτα υποστήριξε Το Ποτάμι. Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε υπέρ του ''Ναι''.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 5, 2019
Ακολουθεί αυτοβιογραφικό σημείωμα: Τον Νίκο Δήμο, το δημοσιογράφο, τον διάβαζα από τότε που πήγαινα Λύκειο, και τις Πέμπτες μετά το σχολείο, πήγαινα στο Μαρούσι, που εκεί είχε σταντ με Lifo και άλλα τέτοια αθηναϊκά, και γυρνούσα σπίτι και ξεκοκκάλιζα τα free press μέχρι και τις διαφημίσεις, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω σημάδια του τι σημαίνει να ζεις στο κέντρο της πόλης, και σε ποια θέατρα και σε ποιες συναυλίες και σε ποια events δεν θα πάω, επειδή είμαι μικρή, και τότε διάβαζα και το Νίκο Δήμου που έγραφε μικρά κειμενάκια, επί διαφόρων θεμάτων και επικαιροτήτων και είχα προσέξει ότι μου αρέσει αυτός ο τρόπος γραφής, και μετά παρατήρησα ότι δεν συμφωνούσα και σε πολλά μαζί του, και μετά συνέχισα να τον διαβάζω γιατί εξακολουθούσε να μου αρέσει αυτή η γραφή, αυτός ο τρόπος που οι λέξεις έμπαιναν στη σειρά.
Μετά από λίγα χρόνια, σταμάτησα να διαβάζω Lifo, εκτός από τα Σε είδα, και μετά σταμάτησα να διαβάζω και αυτά, και μεγαλώνοντας από Νίκο Δήμου, διάβασα μόνο τη Δυστυχία του να είσαι Έλληνας, αλλά και για αυτό δεν είμαι σίγουρη τι έλεγε και αν μου άρεσε.
Έτσι, φτάνω σε αυτό το βιβλίο που το είχα πολύ καιρό στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχω διαβάσει, αλλά υποθέτω ότι δεν είχε έρθει ακόμα το πλήρωμα του χρόνου, και ήρθε χθες. Τις Τολμηρές Ιστορίες πολύ τολμηρές δεν θα τις έλεγα -έχουμε δει άλλα και άλλα. Αυτό όμως, που είναι τολμηρό είναι να αφήνεσαι να επηρεαστείς από τα βιβλία που σου αρέσουν. Να αναζητάς σε αυτά αθανασίες και διεξόδους. Και στην τελευταία σελίδα να νιώθεις, εσύ ο ίδιος, λίγο πιο τολμηρός άνθρωπος.
Μετά από λίγα χρόνια, σταμάτησα να διαβάζω Lifo, εκτός από τα Σε είδα, και μετά σταμάτησα να διαβάζω και αυτά, και μεγαλώνοντας από Νίκο Δήμου, διάβασα μόνο τη Δυστυχία του να είσαι Έλληνας, αλλά και για αυτό δεν είμαι σίγουρη τι έλεγε και αν μου άρεσε.
Έτσι, φτάνω σε αυτό το βιβλίο που το είχα πολύ καιρό στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχω διαβάσει, αλλά υποθέτω ότι δεν είχε έρθει ακόμα το πλήρωμα του χρόνου, και ήρθε χθες. Τις Τολμηρές Ιστορίες πολύ τολμηρές δεν θα τις έλεγα -έχουμε δει άλλα και άλλα. Αυτό όμως, που είναι τολμηρό είναι να αφήνεσαι να επηρεαστείς από τα βιβλία που σου αρέσουν. Να αναζητάς σε αυτά αθανασίες και διεξόδους. Και στην τελευταία σελίδα να νιώθεις, εσύ ο ίδιος, λίγο πιο τολμηρός άνθρωπος.
February 13, 2013
Ο Νίκος Δήμου δεν χρειάζεται συστάσεις. Η σχέση που με συνδέει με τον Νίκο Δήμου είναι πολύ ιδιαίτερη και δεν μπορεί να περιγραφεί σε ένα απλό post. Εδώ θα περιοριστώ στο συγκεκριμένο βιβλίο.
Οι «Τολμηρές ιστορίες» δεν είναι για τους σεμνότυφους, ούτε για τους σεμνούς. Δεν είναι για τους θρησκόληπτους, ούτε για τους θρήσκους. Δεν είναι για τους «κολλημένους», δεν είναι για αυτούς που κοκκινίζουν εύκολα (αυτοί θα κοκκινίσουν και μόνοι τους από την πρώτη σελίδα του βιβλίου). Είναι ένα βιβλίο «ακατάλληλο δι” ανηλίκους», ακατάλληλο για ανώριμα μυαλά. Η ανάγνωση κάθε βιβλίου μπορεί να γίνει από πολλές σκοπιές. Η σκοπιά που σε αφήνει άφωνο, είναι αυτή της ταύτισης του αναγνώστη με τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Σε κάθε δοκίμιο βλέπεις και μια πτυχή του εαυτού σου. Κρυφή, απόκρυφη. Μια πτυχή που γνωρίζεις πως υπάρχει κάπου εκεί, σε μια έλικα του εγκεφάλου σου, αλλά αρνείσαι να την παραδεχθείς, να την δεις κατάματα. Ο Νίκος Δήμου ξεδιπλώνει αυτή την πτυχή και σού την παρουσιάζει καταπρόσωπο, απλά, απερίφραστα, ωμά, χωρίς περικοκλάδες. Άλλωστε, όπως ομολογεί και ο ίδιος ο συγγραφέας:
Αχ, κυρία μου! να ξέρατε πόσο κόπο θέλει να είσαι ακριβολόγος. Ήθελα -έπρεπε- να πω ακριβώς αυτό. Έψαξα για συνώνυμα. Το αιδοίο μού έφερε αηδία – και οι περιφράσεις δεν έχουν ποτέ την ίδια απόχρωση. Δεν βρήκα άλλη κυριολεξία.
Ξεκινώντας κάθε δοκίμιο αισθάνεσαι σαν την πρώτη φορά που μπήκες παιδί στα βαθιά χωρίς «μπρατσάκια». Στο τέλος νιώθεις ότι κολυμπάς σε γνωστά και οικεία νερά.
Οι «Τολμηρές ιστορίες» δεν είναι για τους σεμνότυφους, ούτε για τους σεμνούς. Δεν είναι για τους θρησκόληπτους, ούτε για τους θρήσκους. Δεν είναι για τους «κολλημένους», δεν είναι για αυτούς που κοκκινίζουν εύκολα (αυτοί θα κοκκινίσουν και μόνοι τους από την πρώτη σελίδα του βιβλίου). Είναι ένα βιβλίο «ακατάλληλο δι” ανηλίκους», ακατάλληλο για ανώριμα μυαλά. Η ανάγνωση κάθε βιβλίου μπορεί να γίνει από πολλές σκοπιές. Η σκοπιά που σε αφήνει άφωνο, είναι αυτή της ταύτισης του αναγνώστη με τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Σε κάθε δοκίμιο βλέπεις και μια πτυχή του εαυτού σου. Κρυφή, απόκρυφη. Μια πτυχή που γνωρίζεις πως υπάρχει κάπου εκεί, σε μια έλικα του εγκεφάλου σου, αλλά αρνείσαι να την παραδεχθείς, να την δεις κατάματα. Ο Νίκος Δήμου ξεδιπλώνει αυτή την πτυχή και σού την παρουσιάζει καταπρόσωπο, απλά, απερίφραστα, ωμά, χωρίς περικοκλάδες. Άλλωστε, όπως ομολογεί και ο ίδιος ο συγγραφέας:
Αχ, κυρία μου! να ξέρατε πόσο κόπο θέλει να είσαι ακριβολόγος. Ήθελα -έπρεπε- να πω ακριβώς αυτό. Έψαξα για συνώνυμα. Το αιδοίο μού έφερε αηδία – και οι περιφράσεις δεν έχουν ποτέ την ίδια απόχρωση. Δεν βρήκα άλλη κυριολεξία.
Ξεκινώντας κάθε δοκίμιο αισθάνεσαι σαν την πρώτη φορά που μπήκες παιδί στα βαθιά χωρίς «μπρατσάκια». Στο τέλος νιώθεις ότι κολυμπάς σε γνωστά και οικεία νερά.
March 26, 2015
Έντεκα ιστορίες-διηγήματα που, όπως προειδοποιεί και ο τίτλος, είναι πράγματι τολμηρές, όχι μόνο λόγω του ερωτικού τους περιεχομένου και της "χυδαίας" γλώσσας, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο προκαλούν, σκανδαλίζουν και ιντριγκάρουν τον αναγνώστη, προκαλώντας μια διάδραση μεταξύ του συγγραφέα και του ίδιου του αναγνώστη στον οποίο συχνά ο συγγραφέας απευθύνει τον λόγο.
Το γράψιμο του Δήμου είναι πράγματι τολμηρό και άμεσο, και θα έλεγα ότι παρουσιάζει έναν ενδιαφέρον δυναμισμό. Όμως οι ιστορίες ήταν υπερβολικά σύντομες για τα γούστα μου. Θα προτιμούσα κάτι πιό εκτενές ώστε να καταφέρω να μπω περισσότερο στο νόημα της γραφής του Δήμου, μια και αυτή η συλλογή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον συγγραφέα.
Το γράψιμο του Δήμου είναι πράγματι τολμηρό και άμεσο, και θα έλεγα ότι παρουσιάζει έναν ενδιαφέρον δυναμισμό. Όμως οι ιστορίες ήταν υπερβολικά σύντομες για τα γούστα μου. Θα προτιμούσα κάτι πιό εκτενές ώστε να καταφέρω να μπω περισσότερο στο νόημα της γραφής του Δήμου, μια και αυτή η συλλογή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον συγγραφέα.
April 14, 2023
Διαβάζεται μονοκοπανια! Ευθύς λόγος χωρίς περιστροφές περιγράφει μικρές ιστορίες που θα μπορούσε να είναι του γείτονα ή και δικές μας
Displaying 1 - 4 of 4 reviews