"Ik kom tijdelijk bij jullie wonen. Wat denk je daarvan? Leuk he? Jullie zijn toch de halve zomer op vakantie, en daarna heb ik mijn eigen huis. Kan ik mooi op de planten passen." "Goh," mompelde Evelien _ ook dit was een methode die haar zus wel vaker de overrompeling.' In zijn laatste boek besteedt Bril speciale aandacht aan Sylvia, de optimistische maar ietwat hysterische en opdringerige zus van Evelien. Een weemoedig afscheid van een bijzondere moeder uit Amsterdam-Zuid, voor eeuwig in de harten van honderdduizenden lezers gesloten.
Inderdaad, een beetje weemoedig wordt ik wel na het uitlezen van dit laatste deel. Wel een wat abrupt einde zo. Maar goed, we weten dat er geen vervolg komt. Ik blijf het erg knap vinden dat Martin Bril dit allemaal kan bedenken en dat hij zo in het hoofd van een vrouw kan kruipen. Evelien blijft Evelien. Overspelig, bijzondere gedachtengang en soms een beetje dom. Je kunt niet anders dan een zwak voor haar hebben. En ook zus Sylvia speelt een aardige rol in dit boek. Met even ondoordachte keuzes. Jammer dat het voorbij is.