Ο θείος Τάκης

by Γιάννης Ξανθούλης

Ο Τάκης, προτού γίνει "θείος", ήταν ένα αγόρι ελαφρώς κλειστό, απόφοιτος Νομικής και απίθανος σφυριχτής μπλουζ και αυτοσχέδιων κομματιών. Ξαφνικά, το 1951, αλλάζουν όλα στη ζωή του. Μια σκοτεινή υπόθεση παιδεραστίας βαρύνει τον πατέρα του, μια παλιότερη ερωτική ίντριγκα ρίχνει άγριες σκιές στην οικογένεια, ενώ ο πόλεμος της Κορέας του υπόσχεται μια ελκυστική κάθαρση απ' όλα όσα τον βασανίζουν. Κι έτσι ξεκινά να γίνει εθελοντής πολεμιστής, αφήνοντας πίσω του τα οικογενειακά στίγματα και τις δύο αδερφές του, που, μέσα απ' την απουσία του, θα αναδείξουν μια απέραντη αγάπη και τρυφερότητα για ό,τι τους διέφυγε στα χρόνια της νιότης.
Όμως ο Τάκης είναι δεμένος με τον έρωτα, τη ζωή και τους όρκους του...
Κι έτσι θα ξανάρθει πίσω, σαν περιπετειώδης σκιά, φέρνοντας τον αέρα μιας νοσταλγίας που τρέφει τη φαντασία όσων τον αγάπησαν κι όσων υπολόγισαν στη σταθερή αξία της απώλειας.

"Ο θείος Τάκης" είναι μια σύγχρονη παραλλαγή στο "Τραγούδι του νεκρού αδελφού" -παραλλαγή ανατρεπτική και καυστικότατη ως προς τα νεοελληνικά μας ήθη. Το πιο τολμηρό, το πιο ερωτικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη.

Genres: Fiction, Greece

420 pages, Paperback

First published January 1, 2005

About the author

Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Reviews

[Δημήτρης · Rating 5 out of 5]

Η παρουσίασή μου στη Λέσχη Ανάγνωσης Σκύρου. Οι παρεμβάσεις του ίδιου του συγγραφέα την έκαναν ομολογουμένως πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Πενήντα ήταν η χρονιά και τόπος η Αθήνα/ Μεσ’ στην οδό Ασκληπιού , στο υπόγειο η κουζίνα.
Της θειας Κατίγκως ο οντάς, της θείας της Κολάσεως /π’ άκουγε κι ήξερε πολλά δια της ακροάσεως
από σωλήνες και μπουριά μέσα στ’ αρχοντικό τους /Βασιλειάδη η φαμελιά και Νείλος ο αρχηγός τους.

Εξαίρετος καθηγητής , για μαθηματικά και άλλα, /Παντρεύτηκε με τη Ζωή με βίτσια όμως μεγάλα
Ο αδερφός της ο μικρός, ο νέος Βασιλάκης/Νεούδι αφράτο ,ντροπαλό του γυάλισε το μάτι.

Και η Ζωή η ξεδιάντροπή που του’ χε αδυναμία /Του νεαρού της αδερφού και διαγωγή κοσμία
Δεχότανε στην κλίνη της με αγκάλες ανοιγμένες /Μαζί και άντρα κι αδερφό τις σάρκες τους μπλεγμένες.

Η θειά της τα ‘ξερε όλα αυτά μα όχι τα παιδιά τους/Η Μάρθα, ο Τάκης κι η Αρετή ζούσαν στην άγνοιά τους
Κι όταν μια μέρα η μικρή που τη φωνάζαν Τέτη,/τους είδε με τα μάτια της στα έξι της τα έτη

Η θειά Κατίγκω πρόλαβε να την ψευτολογιάσει, /Να μη μιλήσει να της πει κι όλα να τα ξεχάσει.
Γιατί εκτός τους ποντικούς τους άρρητους εχθρούς της ,/Που όλο τους φαρμάκωνε σα φίλους καρδιακούς της
Η θεία της Κολάσεως που διάβαζε στιχάκια/Ήξερε από δουλειές σπιτιού, ήξερε κι από πάστρα.

Πώς τα ποντίκια χάνονται, πώς κρύβονται τα πάθη/Πώς των ανθρώπων που αγαπά να διορθώνει λάθη.
Αυτή μονάχα ήξερε ότι η ανηψιά της /πικρά πολύ μετάνιωσε τα ανόσια καμώματά της.

Τον άντρα της σιχάθηκε που γούσταρε αγοράκια/Και το μικρό αγγελούδι αδέρφι της που ήθελε χαδάκια.
Κι έβαλε τον κουνιάδο της το Λάμπρο Βασιλειάδη/Άνθρωπο σένιο, σοβαρό και δικηγόρο πρώτης
Να εξαλείψει πάραυτα τον πειρασμό εκεί μέσα/Να λείψει το μικρό τεκνό που κάνανε τριπλέτα.

Ήταν και δύσκολοι οι καιροί στο τέλος του Εμφυλίου/κι Ο νεαρός τους άγγελος εχάθη από του βίου
Με μία σφαίρα αδέσποτη που ήρθε και τον βρήκε ,/Καρφί στο δόξα τω πατρί και το μυαλό του πήρε.

Κι ο από χέρι συγγενούς νιος αδικοχαμένος/ δίκιο ποτέ κι ανάπαψη δε βρήκε ο καϋμένος
Το σπιτικό εστοίχειωσε κι ήρθε το φάντασμά του / στ’ αρχοντικό και κάπνιζε κι έδειχνε τα’ αχαμνά του.
Κι ήρθε να πέσει άρρωστη του θανατά η δόλια/ η αξιοσέβαστη Ζωή που οδήγησε τα βόλια
Έμεινε ετοιμοθάνατη μέχρι την ώρα εκείνη/ που ‘δωσε ο Χάρος και ολόκληρο το σόι αφανίσθη.
Πρώτος εχάθη ο Νείλος μας, ο μαθηματικός μας/ μόλις ο σάλος ξέσπασε με άλλον μαθητή του
Πως λίγο κώλο του ‘πιανε ο ακαδημαϊκός μας /και διάφορα του έκανε χαλώντας την τιμή του.

Ο Λάμπρος σπεύδει ο αδερφός να αναλάβει δράση/ κόσμο, γονείς και πνεύματα να ‘ρθει να συμβιβάσει
Τη λύση όμως τελικά την έδωσε η Κατίγκω/ που τέλος έβαλε μεμιάς στο διασυρμό με δείπνο.
Τον τάισε το Νείλο μας μια ωραία μακαρονάδα/ μεσ’ το ποντικοφάρμακο και το τυρί αντάμα
Κι αντί να τρέχουν όλοι τους μαζί στα δικαστήρια/ μια απλή κηδεία κάνανε και κρύψαν τα πειστήρια.

Γιατί της Μάρθας ο άντρας ήτανε γιατρός και ουρολόγος /και να’ν’ ο ψόφος φυσικός ,σπουδαίος ήταν λόγος
Γι’ αυτό κι υπέγραψε αυτός , ταχιά να τον κηδέψουν /και τις ντροπές και τα’ άπλυτα στο σκότος να τα πέψουν.

Κι άρχισαν όλοι ξαφνικά τις σχέσεις και τα αισθήματα/ να καταπιούν πιο εύκολα το πένθος και τα κρίματα
Ο Λάμπρος που στο κουκούλωμα είχε τρανή εμπειρία/ μετά από φόνο ανηψιού και διαζύγια τρία
Είχε πια σύντροφο ζωής μια νέα του θεάτρου ,/ μεσήλικη μα θάλλουσα κι αριστερού υποβάθρου.

Καίτη λεγόταν τούτη εδώ, Σεβαστιανού, καριέρας / κι ήθελε άντρα δεξιό να μην τη φάει το τέρας
Της λησμονιάς που άρπαζε κάθε αντιφρονούντα,/ μιας κυβερνήσεως εθνικής που όμως δεν ήταν χούντα.

Κι ως θεατρίνα όφειλε να δείχνει ελευθερία, /σε ήθη, πάθη και λοιπά αισθήματα λαγνείας
Θέλησε επίμονα πολύ αποδοχής να τύχει / με τους Βασιλειάδηδες τις σχέσεις να συσφίξει.

Γι’ αυτό επρότεινε γαμπρό για την Μαρασλειάδα,/ Πολίτη μεγαλέμπορο που ήρθε στην Ελλάδα
Να εμπορευτεί αυγοτάραχο να βρει και μια δασκάλα / που ν’ ανεχτεί το παρελθόν και κάποια βίτσια άλλα.

Κι έτσι γνωρίστηκε ο Ευφραίμ με την παρθένα Τέτη /και εκ Κωνσταντινουπόλεως ήρθε το μουχαμπέτι
Μεγάλος στο εκτόπισμα, μεγάλος και στα έτη, μεγάλος στον καβάλο του, μεγάλος και στην τσέπη.
Και μεσ’ στο πένθος βρέθηκε το σόι Βασιλειάδη, /να κάνει αρραβωνιάσματα του Ευφραίμ με το κοράσι
Και πήρε ο ιχθυέμπορος τη νεαρά παρθένα, /ταξίδια για να κάνουνε με πλοία και με τρένα.

Κι η ετοιμοθάνατη Ζωη στο νεκροκρέβατό της, /που ‘βλεπε πια να την καλούν ο άντρας κι ο αδερφός της
Εφώναξε το γιόκα της , τον Τάκη αυτόν του τίτλου,/ το μόνο γιο που απέμεινε εντός αυτού του Οίκου
Κι όρκο βαρύ τον έβαλε σ’ εκείνη πια να δώσει, πως τη μικρή αδερφούλα του ποτέ δε θα προδώσει.
Μην την αφήσει μόνη της εκεί μακριά στα ξένα, /είτε έχει μάτια ανοιχτά είτε και σφαλισμένα
Κοντά της να ‘ναι πάντοτε κι αν ζει μα κι αν πεθάνει, /κατάρα του ‘δωσε κι ευχή πριν φύγει ένα βράδυ

Μα ο Τάκης δε λογάριαζε, όρκους γιορτές, κηδείες, αφού ήρθε κι ερωτεύτηκε κι έπεσε σ’ αμαρτίες
Την Καίτη την ηθοποιό, του θείου τη σπιτωμένη /την έκανε ο άμυαλος δικιά του ερωμένη.

Κι ήρθε κι αποτρελάθηκε απ’ την πολλή αγάπη, /απ’ τις ορμόνες που ‘σκιζαν το κάθε του κεφάλι
Και ζήλευε το θείο του μα και τον κόσμο όλο,/ όποιον ποτέ έστω κοίταξε της θεατρίνας τον κώλο.

Κι ήταν το πάθος τους τρελό και τα γαμήσια τέτοια /που κρυβαν πόνο κι ηδονή καθόλου όμως σερμπέτια
Που και οι δυο δυστύχησαν μεσ’ στον κρυφό ερωτά τους, /αταίριαστο και απρεπή στα χρόνια τα δικά τους.

Και πάνω που η τραγωδός έξαφνα εγκαστρώθη, /μα δύσκολα όνομα πατρός ηδύνατο να δώσει,
Ο Τάκης επαράτησε σχολή, σόϊ παρέες /κι έφυγε λάθρα εθελοντής να πολεμά εις Κορέες.

Κι εστελνε από τον πόλεμο κάρτες προς την καλή του, /κρυφά από το θείο του φορώντας τη στολή του
Να τη φουντώνει τη φτωχιά πριν στο σανίδι ανέβη, /να τη τσιγκλά, να την πονά και να την επαιδεύει.

Κανείς δεν του απάντησε γιατί δεν τον εβρήκαν, /όσο κι αν έψαξαν πολύ τα μέσα που όλοι είχαν.
Γράμμα δεν έλαβε ποτέ ο εθελοντής Κορέας, /ούτε και εκατάλαβε πως θα γενεί πατέρας.

Γιατί η Κατίγκω ξέχασε το γράμμα να του δώσει /που είχε η ώριμη ενζενύ σ’ εκείνη παραδώσει
Και όταν πια τα τίναξε κι η θεία της Κολάσεως /κανείς δεν ήξερε καλά το εύρος της καταστάσεως.

Κι όπως οι άνθρωποι συχνά συνήθεια το έχουν,/ να προτιμάνε τη βολή και στο κακό ν’ αντέχουν
Παντρεύτηκε η Καίτη μας, το Λάμπρο το δικηγόρο/ να βρει πατέρα το παιδί απ’ τον κακό το σπόρο.

Όπως μιζέριασαν ζωές και μυστικά κρυφτήκαν,/ στο σπίτι της Ασκληπιού όλα φανερωθήκαν
Όποιος με κρίμα στο λαιμό έφυγε μέσ’ στο σόι,/ φάντασμα γύρισε εκεί κι έπιασε το κατώι.

Και σουλατσέρναν όλοι τους στο άδειο πλέον σπίτι, /τρομοκρατούσαν δουλικά κι αφήναν γύρω ίχνη.
Ήρθαν και πήραν κι οι συκιές που βρίσκουν πάντα τρόπο /στα ερείπια να χώνονται κι όλο να πιάνουν τόπο
Κι απλώσαν σε πατώματα και τοίχους τα κλαδιά τους/ να διώξουν μέσα απ’ τις ρωγμές το γάλα κι άρωμά τους.

Κι ενώ ο χρόνος πέρασε και η Μάρθα νέο μαθαίνει /ότι τα’ αδέρφι το μικρό στον πόλεμο πεθαίνει
Πριν τίποτα να πει στη νεαρή αδερφή τους /μακριά εκεί που ετοίμαζαν τους γαμηλίους μίτους

Ο Τάκης εμφανίστηκε μέσα στην καταιγίδα /με τη στολή τη θερινή και σφύριγμα λεπίδα
Την Αρετή στο γάμο της μόνος να συνοδέψει/ από ένα σόι ολάκερο που είχε ορφανέψει.

Και μ’ όλα τα επίσημα έγγραφα και σφραγίδες/ κι ας το λεγαν τα επίκαιρα και οι επιφυλλίδες
Ο Τάκης που στον πόλεμο λογιόταν πεθαμένος/ στην αδερφή του έτρεξε δις κι επισταμένως.

Μία που την παρέδωσε νυφούλα μεσ’ στα άσπρα /και μια όταν συνέβησαν τα γεγονότα τα’ άλλα
Τότε που Τούρκοι έκαιγαν μέσα στην πόλη σπίτια,/ Ελλήνων και Αρμένηδων ενός Σεπτέμβρη σπίθα.

Ποτέ του όμως δεν έμαθε πώς χάθηκε ο οίκος, /που η Βούλα η καθαρίστρια ‘εκαψε μέχρι λίθο
Να διώξει τις κακές ψυχές που κατοικοεδρεύαν, /που κρίματα μετρούσανε κι όλο την κοροϊδεύαν.

Ποτέ δεν έμαθε για γιο που απόκτησε απ’ την Καίτη /που Τάκη τον ονόμασε χήρα μεσ’ στο σεκλέτι.
Ούτε για δυο ανήψια του από τις αδερφές του/ που πήραν το ίδιο όνομα μέσ’ στη μπαναλιτέ του
Από ένα χαμένο θείο τους εχάθη εις την Κορέαν / μα επέστρεφε σαν καρτ ποστάλ με θερινή σκελέαν

Και μόνο σφύριζε σφοδρά την ίδια μελωδία,/ γελώντας με του κόσμου μας την άγρια κωμωδία.

[Zoi Gkatziona · Rating 4 out of 5]

Ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου: η αξιοποίηση της παραλογής του Νεκρού Αδερφού, η παρουσίαση της ιστορικής πραγματικότητας της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία (Σεπτεμβριανά, Πόλεμος στην Κορέα κλπ), η γενικότερη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που αρέσκεται συχνά να δημιουργεί ο Ξανθούλης στα βιβλία του και το ...χιούμορ του. Ωστόσο, σε κάποια σημεία με κούρασε ...
Όπως και να 'χει πάντως, ο Ξανθούλης είναι ήδη ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.

[Maria Thomarey · Rating 3 out of 5]

3.5

[Nectar Terzian · Rating 1 out of 5]

Καθόλου του γούστου μου. Μπορεί να είναι μία ευφάνταστη ιστορία, καλογραμμένη κι ενδιαφέρουσα και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί αρέσει σε πολλούς, αλλά σε μένα όχι. Οι αναλυτικές κι επαναλαμβανόμενες περιγραφές των βρώμικων σκέψεων του ανθρώπινου μυαλού και της δυσωδίας των παντός είδους εκκρίσεων του ανθρώπινου σώματος, φυσιολογικά μεν, αλλά εμένα προσωπικά με ενόχλησαν πολύ και μου προκάλεσαν αρνητικές εντυπώσεις. Γι' αυτό και λέω πως, απλά, δεν είναι του γούστου μου.

[Πάνος Τουρλής · Rating 2 out of 5]

Προσοχή, SPOILERS:

Θα ξεκινήσω με μια εξομολόγηση. Αν δεν ήταν Ξανθούλης θα το παράταγα αύτανδρο εν μια νυκτί. Μα φαντάσματα και παραφυσικά φαινόμενα (επισκέψεις από τον άλλο κόσμο, τύψεις που συνεχίζονται και στην άλλη ζωή, φαντάσματα που τιμωρούν;)Έλεος! Το προσπερνώ αυτό λοιπόν και λέω τα κάτωθι:

Τον Ξανθούλη τον γνώρισα στα μικράτα μου. Μου άρεσαν οι περιγραφές και οι ιστορίες του. Άλλωστε τι άλλο να μου άρεσαν τότε; Ρώτησα και μια φίλη μου. Τον Ξανθούλη τον χαρακτηρίζει η παράνοια. Κι εδώ έχουμε κορύφωση της παράνοιας. Πάλι δεκαετία του 1950 (κι όπως λέει ο συγγραφέας "Το 1951 το πένθος, το γαμήσι και η φτώχεια αποτελούσαν εθνικό σπορ"). Εδώ τι έχουμε;Οικογένεια μπες-βγες κυριολεκτικά (ελπλίζω να το διαβάσω και αυτό του Ξανθούλη). Μια μάνα που μοιράζεται το ίδιο κρεβάτι με τον άντρα και τον αδερφό της (αν έχει αδερφή ο Ξανθούλης και μετά και το Πεθαμένο λικέρ που διάβασα, φαντάσου τι απωθημένα της έχει) και βάζει τελικά τον άλλο της αδερφό να τον σκοτώσει κουκουλώνοντας τον θάνατό του μέσα στα γεγονότα του Εμφυλίου. Μα γρια υπηρέτρια, αρχόντισσα της κουζίνας, λάτρη των ποιημάτων ημερολογίου, φανατική εχθρός των ποντικιων, που προτιμά να δηλητηριάσει το ίδιο της το παιδί παρά να αποκαλυφθεί ότι ήταν παιδεραστης και κολομπαράς. Κι όταν νιώθει το θάνατό της προτιμά να αυτοκτονήσει για να μη βαραίνει την οικογένεια που μεγάλωσε τόσα χρόνια. Έναν θείο που πάει στον πολεμο και σκοτώνεται για να γυρίσει ως φύλακας-άγγελος της αδερφής του, της μόνης γυναίκας που αγάπησε και θεωρούσε άξια να γλυτώσει.

Μια αδερφή του παντρεύεται στην Πόλη για να γλυτώσει από την οικογένειά της. Και ο Τάκης γκαστρώνει τη γυναίκα του θειού του, σχέση αγάπης και μίσους. Ο θειος του το ξέρει αλλά υιοθετεί το παιδί για δικό του άσχετο αν αυτοκτονεί αργότερα από τύψεις για τη δολοφονία του ανηψιού του. Τι να πω, Φώσκολος με λογοτεχνικές πινελιές. Το νιώθεις όμως ότι ολα αυτά δεν είναι πεζά, δεν είναι έτσι για να περνάει η ώρα. Όσο παράλογα κι αν φαίνονται, όσο ουτοπικά ή πέραν του κόσμου τούτου το βλέπεις ότι υπάρχει λόγος που στα αφηγείται ο συγγραφέας. Είναι οι τύψεις και οι ενοχές; Είναι η αποκατάσταση του δίκαιου;Ξέχασα μια άλλη υπηρέτρια που καθάριζε το σπίτι μετά από όλα αυτά τα θανατικα και βλέποντας τα φαντάσματα τρελάθηκε αλλα κάποια στιγμή συμφιλιώθηκε μαζί τους. Παραλλαγή του νεκρού αδελφού. Και ο Τάκης να γλυτώνει την αγαπημένη του αδερφή από τα Σεπτεμβριανά του 55 στην Πόλη ως τελευταίο καθήκον. Μετά από χρόνια αγκαλιάζει τον γιο του από τη γυναίκα του θείου του και τον αποχαιρετά, πηγαίνοντας οριστικά στον άλλο κόσμο. Μια αγκαλιά δηλαδή στο αθώο αίμα αυτής της οικογένειας.

Συγκλονιστική η σκηνή που η υπηρέτρια δηλητηριάζει το παιδί της (απιστευτες οι σκέψεις και τα λόγια της), απίστευτη η σκηνή που ο Τάκης-φάντασμα συνοδεύει την αδερφή του στην εκκλησία παρουσία όλων, όμορφο το νόημα που αναδύεται πίσω από αυτές τις γραμμές: ότι κι αν κάνει μια οικογένεια που θα την καταδικάσει στην κόλαση, πάντα υπάρχουν και αθώοι που δεν πρέπει να την πληρώσουν αλλά να ξεφύγουν από αυτόν τον κύκλο αίματος. Από τα δύσκολα έργα του Ξανθούλη. Ουφ!!!

[Ioannis Savvas · Rating 5 out of 5]

Ο «θείος Τάκης» είναι ένας στοργικός αδελφός, ένας μοιραίος εραστής, ένας αντιφατικός ήρωας, που για να εξιλεωθεί αποφασίζει να πολεμήσει. Ο «θείος Τάκης» είναι ένα τρυφερό μυθιστόρημα, η ιστορία των ερώτων και των θανάτων της οικογένειας Βασιλειάδη, ιστορία των συστατικών της ίδιας της ζωής. Θα μπορούσε να είναι ένα θρίλερ, όπου οι κόσμοι των ζωντανών και των νεκρών μπλέκονται αξεδιάλυτα.

Ο «θείος Τάκης» είναι το ωραιότερο μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη. Έντονα ερωτικό, με πολύ τολμηρές σκηνές (άλλωστε έχει χαρακτηριστεί ως πορνογράφημα), βαθιά γλυκό, με μεταφυσικές προεκτάσεις. Διαβάζεται ευχάριστα και συγκινεί.

[Georgette Nanou · Rating 4 out of 5]

Ο Θείος Τάκης που ξεχωρίζει,ειδικά με το μουσικό του σφύριγμα.
Ενδιαφέρον βιβλίο που ομολογουμένως όταν το ξεκίνησα δεν περίμενα να με συνεπάρει.Οι ήρωες του βιβλίου αποτυπώνονται τόσο ζωντανοί και ιδιαίτεροι και για την τόλμη τους,αλλά και για τις σκέψεις τους που ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ότι συνομιλεί μαζί τους και νιώθει όλα τα συναισθήματά τους.Η αρχή της ιστορίας ξεκινά από την Αθήνα με ένα σκάνδαλο της οικογένειας του καθηγητή Βασιλειάδη που ζουν το δικό τους μαρτύριο ,τα καταστροφικά πάθη τους και κατά την εποχή μετά τον εμφύλιο πόλεμο και που τα συντηρητικά ήθη κυριαρχούν.Οικογενειακά και θαμμένα μυστικά αρχίζουν να βγαίνουν στο φως κατά την διάρκεια της πλοκής μέσα από τον άμεσο και ωμό τρόπο γραφής του συγγραφέα με αρκετή αθυροστομία και χιούμορ και με ωραίες περιγραφές.Παρ'ότι δεν είμαι λάτρης των μεταφυσικών ,παραφυσικών φαινομένων και φαντασμάτων,εν τούτοις δεν με ξένισε,αλλά αντιθέτως μου κίνησε το ενδιαφέρον έτσι όπως τα έθετε και ειδικά όταν ζωντανοί και πεθαμένοι γίνονται ένα.Τι νόημα βγαίνει?Αυτό θα το ανακαλύψει ο καθένας ξεχωριστά.

[George Touros · Rating 3 out of 5]

Περίεργο μυθιστόρημα, απ'τη μία όμορφα γραμμένο, απ'την άλλη κάπως αλλοπρόσαλλο. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μαύρη κωμωδία τρόμου, αλλά μάλλον το σωστότερο είναι σέπια δραμεντί φαντασίας. Αρκετές ωραίες σκηνές, αλλά η πλοκή κάπως μπάχαλο, ή για να είμαστε και στο πνεύμα του βιβλίου "Βράσε ρύζι, κι ασ' τον Τάκη να σφυρίζει".

[i.stelios · Rating 4 out of 5]

Όλοι έχουμε ανάγκη από έναν Θείο Τάκη στις δύσκολες στιγμές της ζωής

[Kostas Terzanidis · Rating 2 out of 5]

Δεν κατάφερε να με γοητεύσει ο "περίφημος" σουρεαλιστικός κόσμος του Ξανθούλη, ούτε η -εντυπωσιακή ομολογουμένως - χειμαρρώδης γραφή του. Ίσα-ίσα τον βρήκα βαρετό και παλιομοδίτικο. Στις πρώτες εκατό σελίδες ήδη βαρέθηκα να διαβάζω για τη θεία Κατίγκω και τις άλλες καρικατούρες που απαρτίζουν αυτή την τρομερή οικογένεια. Περιττό να πω ότι το παράτησα...

[Neondreamer · Rating 5 out of 5]

Το τρίτο βιβλίο του Ξανθούλη που διαβάζω μετά το "Τη Κυριακή έχουμε γάμο" και το "Τανγκό των Χριστουγέννων". Και το τρίτο βιβλίο που καταφέρνει να με παρασύρει, να με μαγέψει, να με βυθίσει σε μια άλλη Ελλάδα, να με ταξιδέψει, να μου φέρει τη κάθαρση στο τέλος και να κάνει τα μάτια μου να υγρανθούν. Όταν κάποιος συγγραφέας καταφέρνει να στο προξενήσει αυτό τότε μάλλον αυτό που κάνει το κάνει απολύτως επιτυχημένα.

Χαρακτήρες δυνατοί, με πάθη, με ανησυχίες, με ευαισθητοποιήσεις, με ωρίμανση εσωτερική, ζουν ο καθένας το μαρτύριό βυθιζόμενοι στα σκοτάδια της ψυχής του, βουτώντας στα σκατά προκειμένου ν' αναπνεύσουν στο κλειστοφοβικό οικογενειακό δράμα που εκτυλίσσεται.

Το βιβλίο είναι διεστραμμένο σε μεγάλο βαθμό, το υπερφυσικό στοιχείο κινεί τα νήματα, έχει εκπληκτικές στιγμές χιούμορ πάνω σε σκηνές έντασης που προκαλεί έντονα χαχανητά ξεσπάσματος και χαλάρωσης από τις χειμαρρώδεις εξελίξεις. Εκπληκτικό βιβλίο

[Georgia Nick · Rating 2 out of 5]

Όλοι οι καλλιτέχνες και δη οι συγγραφείς έχουν και τα "αδύναμα" έργα τους. Για τον Ξανθούλη, ο Θείος Τάκης αποτελεί μία τέτοια περίπτωση. Χώρια της καταιγιστικής του γραφής, που σε αυτό το βιβλίο παίρνει πραγματικά κουραστικές διαστάσεις, οι χαρακτήρες σου εμπνέουν στην καλύτερη περίπτωση αντιπάθεια, στη χειρότερη αποστροφή. Το μόνο που κάαααπως έσωζε την κατάσταση είναι το τρυφερό bond μεταξύ θείου Τάκη και Αρετής-Τέτης που διατρέχει όλο το βιβλίο αλλά και πάλι.... Τον αγαπώ τον Ξανθούλη και δε θα πάψω να τον διαβάζω ούτε να ανατρέχω στα νοήματά του, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο δεν το προτείνω. Όσοι πάλι είχατε ως πρώτη επαφή με τον συγγραφέα το συγκεκριμένο βιβλίο, μην θεωρείτε ότι είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της συγγραφικής του παραγωγής. Δώστε στον συγγραφέα άλλη μία ευκαιρία, έχετε πολλά να πάρετε από τον παρανοϊκό του κόσμο!

[Arax Miltiadous · Rating 3 out of 5]

μου αρέσει ο Ξανθούλης τελικά. Διακωμωδεί και διατραγωδει τα δεδομένα και τις υπάρξεις μας με τόσο φυσικό τρόπο που νιώθεις χαζός εφόσον δεν το κάνεις και ο ίδιος.
Λοιπόν, μέχρι τώρα είχα διαβάσει τον "Σοουμαν", που έγινε και από τα αγαπημένα μου βαινοντος χρόνου. Και ο "θείος Τάκης" όμως, αστεράτος μας βγήκε.
Στην αρχή όλα τα περί νεκρού αδελφού και φαντασμάτων, με γειώσανε λίγο μα οι περιγραφές της Αθήνας του '50 και της Πόλης όπως επίσης και καθώς οι τραγελαφικές καταστάσεις που βιώνε η οικογένεια Νήλου Βασιλειάδη κλιμακονόντουσαν, εγώ ερχόμουν σε κορύφωση και βυθιζόμουν κι άλλο μες το βιβλίο.
Δεν είναι ανάγνωσμα που θα σε μεθύσει μα το σίγουρο είναι πως θα κάτσει στην καρδιά σου σαν...κατακάθι!

[Giota Spiliopoulou · Rating 5 out of 5]

Οταν διαβαζω βιβλιο του Ξανθουλη αισθανομαι σαν να βλεπω φιλμ σε φιλμ με φιλτρο σεπια!.μου αρεσε παρα πολυ μονον η ιστορια αλλα και ο τροπος γραφης του.μου αφησε μια νοσταλγια και στο τελος ηρθε η καθαρση!

[Antonis Giannoulis · Rating 3 out of 5]

3,5/5 ενδιαφέρον με τον ιδιαιτερο τροπο γραφής του αρκετά μεταφυσικό σε διάθεση . Απλά ευχάριστο θα το πω…

[Άννα Λύκου · Rating 5 out of 5]

Πριν από κάποια χρόνια έτυχε να διαβάσω Το ροζ που δεν ξέχασα και τότε ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με την εξαιρετική γραφή του Γιάννη Ξανθούλη.
Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα & στον θείο Τάκη που ήρθε όχι μόνο να επιβεβαιώσει αλλά και να ενισχύσει την αρχική μου εντύπωση.

Δεν έχει τόση σημασία αν ο Τάκης πέθανε τελικά στην Κορέα ή κάπου αλλού. Ούτε αν η Αρετή έζησε ευτυχισμένη στην Πόλη. Δεν θα άλλαζε τίποτα αν η θεία της Κολάσεως δεν αποφάσιζε να δώσει τέλος στη ζωή της με το θανατηφόρο γεύμα που χάριζε απλόχερα στους ήρωες του "Γιάννη Ντίσνεϊ" (Έκλαψα! 😄) ή αν ο θείος Λάμπρος δεν απέμενε ένας άνθρωπος χωρίς σκιά. Γιατί για μένα όποια κι αν ήταν η ιστορία θα τη δεχόμουν με τον ίδιο ενθουσιασμό από μια τέτοια πένα.

Ο Γιάννης Ξανθούλης διαθέτει τρομερή επιδεξιότητα στην αφήγηση η οποία καταφέρνει να μετατρέψει το πιο απλό σκηνικό σε έναν τόπο φερμένο από άλλο κόσμο και να εκμεταλλευτεί στον μέγιστο βαθμό την παραμικρή λεπτομέρεια προς όφελος της ιστορίας.

Οι πρωταγωνιστές του παλεύουν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που περιστρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω από το Κακό και την παρακμή, η οποία παρουσιάζεται ως αναπόδραστη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ωστόσο, εκείνοι μαθαίνουν -ως επί το πλείστον- να επιβιώνουν, να προσπερνούν καταστάσεις ή να τις θάβουν βαθιά μέσα τους και να επιδιώκουν να κρατηθούν από τα όνειρα και την ελπίδα που δεν παύει να ενυπάρχει στο ανθρώπινο σύμπαν.

Ο θείος Τάκης τριγυρνά μέσα στα σύννεφα σφυρίζοντας έναν χαρακτηριστικό σκοπό, ενσαρκώνοντας μια σύγχρονη και ανατρεπτικότατη παραλλαγή του Τραγουδιού του Νεκρού Αδερφού, ενώ οι άλλοι ήρωες οργανώνουν μεθοδικά τη λήθη τους και παλεύουν να ανταποκριθούν σε μια πραγματικότητα που μοιάζει συχνά να τους ξεπερνά έχοντας στον νου τους ωστόσο πάντοτε τη σταθερή αξία της απώλειας.

[Popi Christoforaki · Rating 2 out of 5]

Καθόλου του γούστου μου. Δεν καταλαβαίνω καν με ποια λογική μου το πρότειναν εκτός κι αν ήθελαν να με εκδικηθούν. Καταλαβαίνω την αγάπη που έχουν πολλοί σ' αυτόν τον συγγραφέα όπως αντιλαμβάνομαι και τη συγγραφική του δεινότητα παρότι αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο που πέφτει στα χέρια μου αλλά δε μπορώ να πω ότι τέτοιου είδους αφηγήσεις τις διαβάζω με ευχαρίστηση. Σε πολλά σημεία αισθανόμουν κυριολεκτική αηδία.

[Malta · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο του Ξανθούλη που εχω διαβάσει μεχρι στιγμής..Με συγκίνησε βαθειά ο Τάκης και η υπόσχεση που έδωσε στην αδερφή του. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία, βαθειά ελληνική με αναφορά στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη που τις ζεις σαν να είσαι εκεί! Παρά τις γνωστές ανωμαλίες που βάζει στα έργα του ο Ξανθούλης και σε σοκάρουν, αυτή την φορά έπλεξε τον μύθο τοσο καλά και ψυχογράφησε άρτια τους χαρακτήρες του...

[Thomas Kollis · Rating 4 out of 5]

Πρώτη μου επαφή με τον Ξανθούλη και συγκεκριμένα με τον "Θείο Τάκη" και θεωρώ πως κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης αυτού του μυθιστορήματος περνάς από διάφορα στάδια και συναισθήματα όπως βαρεμάρα, περιέργεια, αγωνία, θλίψη, συγκίνηση. Η συνεχής εναλλαγή όλων των παραπάνω συνθέτουν κατά τη γνώμη μου ένα αξιοπρεπέστατο αλληγορικό έργο που νομίζω πως θα θυμάμαι για καιρό.

[F like fun · Rating 3 out of 5]

Από τα μπλεγμένα και τα δύσκολα του Ξανθούλη και στο τέλος δεν είμαι απόλυτα βέβαιη για τα συναισθήματα που μου άφησε, καθώς και για τα δικά μου απέναντι στους ήρωες...

[Ifigenia · Rating 2 out of 5]

Ευφάνταστη γραφή, η οποία όμως χάνει στα σημεία από τη φύση της ίδιας της υπόθεσης. Μέτριο προς τα κάτω.

[Κυριακή Στεργιάδου · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο του Ξανθούλη