Καταβύθιση

by Miltos Sachtouris, Μίλτος Σαχτούρης

Genres: Poetry

27 pages

First published January 1, 1990

About the author

Miltos Sachtouris (1919- 2005) was born in Athens and is one of the most important Greek poets of the post-War period.

Sachtouris studied law, but abandoned legal practice early, in order to devote himself to writing.

Sachtouris received the Second National Poetry Award in 1962 for "Ta Stigmata," the First National Poetry Award in 1987, the Order of the Phoenix in 1995, and the Grand State Literature Prize in 2003 for his collected works.

The rejection of a decorative use of poetic language, and the greatest possible condensing as a permanent method for creating style are two elements that accompany Miltos Sachtouris in most of his collections. Things and their uses are described with relative fidelity, poetic action is enhanced thanks to a quick succession of images-episodes, whilst the descriptive part of the narration (space layout, details about the elements that demarcate it) is minimised to the lowest possible degree.

Reviews

[Eliasdgian]

ΤΑ ΝΗΣΙΑ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος
καθώς περιμένω μέρες και μέρες
για να γυρίσεις
έτσι που τριγυρίζεις τα νησιά
νησιά θανάτου καθώς περιμένω
τόσες ημέρες κι ώρες θανάτου
για να γυρίσεις
γιατί έρωτας είναι ο θάνατος
απ' του θανάτου τα νησιά
να ξαναρθείς.

[dímítrís · Rating 3 out of 5]

Τα Νησιά

Ὁ Ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
καθὼς περιμένω μέρες καὶ μέρες
γιὰ νὰ γυρίσεις
ἔτσι ποὺ τριγυρίζεις τὰ νησιὰ
νησιὰ θανάτου καθὼς περιμένω
τόσες ἡμέρες κι ὦρες θανάτου
γιὰ νὰ γυρίσεις
γιατί ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
ἀπ ̓ τοῦ θανάτου τὰ νησιὰ
νὰ ξαναρθεῖς.

Έναστρη

Ἔναστρη
ἐσὺ στὴ μίαν ἄκρη
ἐγὼ στὴν ἄλλη
τῆς ἀφιλόξενης
αὐτῆς
γῆς
θυμᾶσαι
τρέχαμε
τὸ φθινόπωρο
μὲς στὴ βροχή
στοὺς ὑπαίθριους
συνοικιακούς
κινηματογράφους
ὕστερα καθόμαστε
στὰ μαρμάρινα σκαλοπάτια
κάποιων σπιτιῶν
θυμᾶσαι
ἔναστρη
ἐκείνη τὴ βροχή
ἐγὼ στὴν μία τώρα
ἐσὺ στὴν ἄλλη ἄκρη
τῆς ἀφιλόξενης
αὐτῆς
γῆς.

Ημερολόγιο

Δὲν εἶναι καλοκαίρι
δὲν εἶναι ἄνοιξη
εἶναι χειμῶνας
περνᾶν τὰ χρόνια
περνοῦν οἱ ἐποχές
κι αὐτὴ ἡ καρδιά
ὤς πότε θ’ ἀντέξει;
σήμερα εἶδα ἕναν ἄνθρωπο φώναζε
στριφογύριζε μ’ ὁρμή
τὸ σακάκι του
καὶ φώναζε
γιὰ τὸ Διάβολο
καὶ τὸ Θεό
κι ἐγὼ μὲ τὸ μπερέ
καὶ τὸ κόκκινο κασκόλ
ξεχνάω
ὁλοένα ξεχνάω
σὲ λίγο θὰ ξεχάσω
20
καὶ ποιός εἶμαι
καὶ τότε...