Στο απομονωμένο σπίτι του Π. Ροδακή, του πιο μοναχικού ίσως ανθρώπου στο νησί, βρίσκει καταφύγιο μια γυναίκα που την κυνηγούν. Εγκαθίσταται, αυτή και τα δύο μπαούλα της, και το μόνο που τη νοιάζει είναι πως θα εξασφαλίσει για μεγαλύτερο διάστημα την παραμονή της στο ασφαλές αυτό μέρος. Για να το πετύχει, μπολιάζει στον ήρωα μας την επιθυμία να ξεκινήσει ένα πείραμα βασισμένο σε μια παλιά γοητευτική ιδέα και να σταθεί η ίδια πλάι του πολύτιμη βοηθός. Το πείραμα για το πιο νόστιμο μέλι του κόσμου θα διαρκέσει τελικά χρόνια και ξεπερνώντας τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις τους θα στεφθεί με επιτυχία. Ο Π. Ροδακής βρίσκεται να έχει στα χέρια του ένα πολύτιμο μυστικό, αντί όμως να οδηγηθεί στην ευτυχία αρχίζει να τον κυκλώνει ο εφιάλτης. Ένα κανονικό μυθιστόρημα στην ανατολή της τρίτης χιλιετίας, γραμμένο έτσι ώστε να αιχμαλωτίζει με την πλοκή του, να παρασέρνει με τη γοητεία της αφήγησης. Ταυτόχρονα όμως διεκδικεί ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί "σύγχρονη αξία γραφής", και σαν αίσθημα, και σαν εικονοκλαστική ορμή, και μέσα από το δύσκολο χτίσιμο ενός λόγου που ρέει φαινομενικά αβίαστα και απλά. Ο κόσμος μέσα στους "Τέσσερις τοίχους" βιώνει μια απειλητική, αμφισημική, ειρωνική, τεχνοκρατικά σκηνοθετημένη ζωή, που ανατρέπεται κάθε στιγμή από τη φαντασία. Καθώς εξελίσσεται η "μελίρρυτη" αυτή ιστορία, όπου ο κεντρικός ήρωας βρίσκει και χάνει τη μαγική συνταγή, ο αναγνώστης μπλέκεται κι αυτός στο μυστήριο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Vangelis Hatziyannidis is a Greek novelist and playwright. He was born in Serres in northern Greece. A graduate of the University of Athens, he went to acting school and worked as an actor for a number of years before turning to writing plays.
Ξανά(διαβάζοντας) αυτό το εμβληματικό μυθιστόρημά μετά απο 20 χρόνια, κατάλαβα 2 πράγματα :το ποσο δύσκολο είναι να γραφτεί ένα βιβλίο και να συναρπάζει, και πόσο εχει πατήσει κάτω ο Χατζηγιαννιδης, όλο το το ελληνικό λογοτεχνικό βουλεβαρτο. Το σοκαριστικο είναι οτι και τα επόμενα βιβλία του, ακολουθούν την μοίρα του πρώτου, δηλαδή ειναι το ίδιο καλά, αν οχι καλύτερα, που σημαίνει πώς έχει περιφραξει το ταλέντο του. Έτσι σιωπηλά κι απέριττα, χωρίς φανφάρες και μεγαλοστομιες, αναδύει ενα άρωμα γνήσιας μυθοπλασίας, που σε κάνει να αναρωτιέσαι :τώρα αυτός ο άνθρωπος απο πιο πλανήτη επεσε; Τι να πω άλλο, αριστούργημα.
Οι τέσσερις τοίχοι είναι μια εξαιρετικά καλογραμμένη μεταφορά για την απομόνωση των ανθρώπων στο καβούκι τους. Αν προσθέσεις και τις ανατροπές, την υποβόσκουσα ειρωνεία, την ατμόσφαιρα του βιβλίου και ό,τι ακόμα και το πιο απίθανο γεγονός μοιάζει φοβερά ρεαλιστικό, τότε καταλαβαίνεις την επιτυχία του Χατζηγιαννίδη.
Αν τύχει να το διαβάσεις δεύτερη φορά -όπως η γράφουσα, καλή ώρα- τότε, βέβαια, η επιτυχία του Χατζηγιαννίδη είναι άλλη -το ότι ακολούθησαν βιβλία άλλα εξίσου καλά με αυτό εδώ και άλλα ακόμα καλύτερα. Ε δεν το λες και μικρή υπόθεση αυτό.
Τι αριστούργημα. Το καλύτερο σύγχρονο ελληνικό βιβλίο που χω διαβάσει. Η πλοκή είναι υπέροχη, η γραφή άλλοτε υπαινικτική ή ειρωνική, άλλοτε βαθιά ανθρώπινη. Από ένα σημείο και μετά είναι αδύνατον να σταματήσεις την ανάγνωση, ο ρυθμός είναι κινηματογραφικός, ενώ παράλληλα όσο το διαβάζεις διατηρείς πάντα την αίσθηση ότι αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά σου είναι λογοτεχνικά άρτιο. Οι τέσσερις τοίχοι είναι πανταχού παρόντες και δημιουργούν αυτή την αίσθηση της κλειστοφοβίας με διαφορετικούς τρόπους σε όλο το βιβλίο. Αλλά όπως και το οπισθόφυλλό του που είναι άδειο, δε θα θελα να πω τίποτα για την πλοκή. Δεν ήξερα τίποτα κι αυτό έκανε την εμπειρία ακόμη πιο συναρπαστική. Ένα βιβλίο που θα κουβαλάω μαζί μου και θα θελα να μην έχω διαβάσει για να έχω τη χαρά να το ανακαλύψω ξανά.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω για αυτό το βιβλίο. Αν μπορούσα, θα έβαζα 6 αστεράκια και αν τελείωνε λίιιιγο διαφορετικά, σίγουρα θα έπαιρνε 7. Σίγουρα στο top 3 των καλύτερων βιβλίων που διάβασα το 2016 και στα αγαπημένα μου στο εξής, με άρτια γραφή, ανάπτυξη πλοκής, μυστηριώδεις και ιδιάζοντες χαρακτήρες. Χωρίζεται σε 3 (ίσως 2 1/2, για να είμαι πιο ακριβής) κεφάλαια, που δίνουν τη συνέχεια, χωρίς βαρετές επαναλήψεις ή περιττές φλυαρίες, με ενδιαφέροντα πισωγυρίσματα στο χρόνο και μια κορύφωση σίγουρα αναπάντεχη. Το ότι το διάβασα όλο σε μια μέρα και δεν κοιμήθηκα μέχρι να το τελειώσω είναι σίγουρα για μένα μια απόδειξη ότι είναι καταπληκτικό.
işalla birinci hamur kağıda basılı olduğu için çok para vermemişimdir 🙈 balcılık yaparak ünlenen baba s.rodakis, kahramanımız ve hiç tam anlayamadığımız p.rodakis, anlamsızca kötü kızkardeş e.rodakis. babasının ölümü öncesi çiftçilik, sonra inşaatçılık derken adada saklanmak zorunda kalan vaya, vaya’nın herkeslerden sakladığı kızı roza’yla aile kurup babasının bal işine devam edip dünya markası olan p.rodakis. konu ilgi çekici, bir kere ada, deniz, yunanistan… mis. sonra durup dururken ölen vaya, ünlendiği için gizem dolu tavırlarla kilise tarafından kaçırılan rodakis derken işler tuhaflaşmaya başlıyor. gerilim romanı mı elimizdeki? yoo. yapı denen manastır ve başındaki kötü mü kötü başrahiple mi arka kapakta bahsedilen “derin” yunanistan’ı anlıyoruz acaba? olaylar o kadar absürtleşiyor ki işin içine bir de yıllarca süren cinsel istismar ve ensest giriyor. hem de şaka gibi bir sahneyle. suratımıza tokat yiyoruz resmen. acaba elimizdeki bunu amaçlayan bir roman mı? yoo. klasik roman kalıplarıyla, tanrı anlatıcıyla, çizgisel bir zamanda anlatılan bir roman işte. zaten ne ensest bir yere bağlanıyor ne de mesela ansızın tanıştığımız baron. hakkaten bu kadar ucu açık bırakılmış ilmek varken örgü darmadağın olmuşken romanın sonuna tek eksiğimizle ilerliyoruz: cinayet. ve polis sorgusu. ve tabii ki hiçbir yere bağlanmayan bu sorguyla öylece biten bir roman. şaka gibiydi. kilisenin ipliğini pazara çıkaran, aile içi ilişkileri ortaya döken o denli iyi romanlar okuduk ki ben hala acaba bu romanda bir şey vardı da ben mi kaçırdım diye düşünüyorum 🤔 bilemedim.
Είναι υπέροχη η αίσθηση να έρχεσαι σε επαφή με ένα πραγματικά καλογραμμένο ελληνικό μυθιστόρημα. Βγαλμένο σαν από κάποιο παραμύθι ή παλιά ιστορία με εξαιρετικές περιγραφές που αναδύουν μια αίσθηση κλειστοφοβίας (οι τέσσερις τοίχοι) σε κάθε σκηνή του, που όμως ισορροπεί με τις λέξεις και κάθε τι που περιβάλλει τους ήρωες.
Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες καλή σχέση με την ελληνική λογοτεχνία. Κάποιοι από εμάς, τουλάχιστον, παλεύουμε να μπαλώσουμε αυτή τη σχέση. Ο Χατζηγιαννίδης ήρθε με την αρτιότερη ραπτομηχανή κι από πίσω είχε ολόκληρο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας.
O Π. Ροδακής κατοικεί σε ένα άγνωστο απομονωμένο νησί και θα του ζητηθεί να προσφέρει άσυλο σε μια κυνηγημένη γυναίκα, η οποία σέρνει δύο μυστήρια, μεγάλα μπαούλα. Ανάμεσά στους δύο θα ανθίσει η ιδέα να γίνουν συνέταιροι, αφού καταπιαστούν με μια ημίτρελη ιδέα του πατέρα του Ροδακή, για να βρεθεί ο τέλειος τύπος συνταγής μελιού. Υπάρχει ομορφιά όταν ο συγγραφέας συγκρατεί τον εαυτό του από φλυαρίες και ζυγίζεται τόσο προσεκτικά. Κι όπως φαίνεται, και οι εγκλεισμοί έχουν το ενδιαφέρον τους.
Ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, καλογραμμένο και ενδιαφέρον, πνιγμένο στις εικόνες και τους συνειρμούς της ελληνικής υπαίθρου. Από τις διθυραμβικές κριτικές περίμενα κάτι σαφώς ανώτερο, προσωπικά μου άρεσε, αλλά δε με συγκλόνισε κιόλας, κυρίως γιατί τα διάφορα στοιχεία της πλοκής δεν δένουν όπως θα έπρεπε μεταξύ τους. Επίσης, η απουσία έστω και υποτυπώδους λύσης στο τέλος δεν λειτουργεί καθόλου καλά.
This is a book about honey and isolation with perhaps some of the most elegant descriptive prose dedicated to both that I have ever read. It's also thoroughly refreshing to read a book by a young novelist who isn't totally licking Salman Rushdie's hole...
Οι τέσσερις τοίχοι της κάμαρας που μπορεί να κρύβουν ένα μωρό, οι τέσσερις τοίχοι σαν εθελούσια ή αναγκαστική φυλακή, οι τέσσερις τοίχοι που περικλείουν ένα ανήλιαγο γραφείο, οι τέσσερις τοίχοι του ανθρώπινου μυαλού. Και ένας τίτλος βιβλίου φτιαγμένος για να περάσει απαρατήρητος σαν να θέλει να σε ξεγελάσει και να μην το διαβάσεις. Οι "Τέσσερις Τοίχοι" είναι ένα καλογραμμένο και πρωτότυπο μυθιστόρημα με δυνατούς χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή, δουλεμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια.
Bu kitabi kendi balini ureten ve yuksek dagli bir Yunan adasinda okudugum icin kitabin sayfalarindaki o tekinsiz, ilgisiz, gri Ada ile fazlasiyla ozdeslik kurmus oldum. Ve o anda icinde bulundugum kanli canli masmavi denizli yemyesil ada ile oyle garip bir tezat olusturdu ki sanki ayni anda ayni yerde iki parallel gerceklikte yasiyormusum gibi oldu. Ve bu ikili deneyimi cok sevdim diyemecegim ama beynimi gidiklayaci bir etkisi oldu bende. Surreal ve problematik bir masal sayilabilecek bir hikaye okuyoruz ama hikayenin hicbir kismi tatmin edici bir sona baglanmiyor. Yazarin mesafeli dili ve karakterlerin bir yere baglanmayan kisilik ozellikleri bu masalsi atmosferi percinliyor. Masal derken Disney gibi masallari degil, ibretlik ve korkutucu sulandirilmamis Grimm masallarini dusunun. Gerci bu hikayenin ibretlik ne gibi bir tarafi bilemiyorum. Rodakis inanilmaz sacma bir insan. Kizkardesi nedensiz yere kotu. Vanya hikayenin orta yerinde yazar artik ondan bahsetmekten sikildigi icin oluyor durup dururken. Bas kesis ve Rodakis'i hapseden digerleri dini fanatizmden neden korkmamiz gerektigininin kanli canli kanitlari. Ingiliz Baron'un olumu insana 'haydaa bu nereden cikti simdi?" dedirtiyor. en sikintili kisim ise ensestin kitabin sonlarina dogru ortaya cikmasi ama bir daha bu konuya hic deginilmemis olmasi. Sanki Roza ve babasininki normal bir iliskiymis durumu bilen butun karakterlerin bunu cok da dert edinmemeleri tuyler urperticiydi. Sonuc olarak okudugum kosullardan dolayi ilginc bir deneyim yasadim ama hikayenin ve kurgunun sikintili yanlarini da gormezden gelemiyorum
Akdeniz iklimininin edebiyata daha sıcak daha içimizden bir etki bıraktığını bir kez daha bu romanla anladım. Dört Duvar, Vangelis Hacıyanidis’in Kıraathane aracılığıyla Türkçe’ye kazandırılan ilk kitabı. Okurken iç içe geçmiş olay bulmacalarını sizi yormadan bir bir çözen, adeta su gibi akıp giden bir roman. Ancak bir yandan da karakterler sürekli kapana kısılmış, (adıyla müstesna) dört duvar arasına sıkışmış bir halde.
Dört Duvar, temelde bir bal hikayesi. Yunanistan’da bir adada balcılık yapan bir ailenin çocuğunun hikayesi. Hikaye dümdüz verilmiyor bize. Okudukça, bulmacalar açıldıkça biz karakterin hikayesini, aile hikayesini, hayallerini öğreniyoruz. Sonrasında da bir kadının gelişi ile işler değişiyor. İşler kitapta sürekli değişiyor. Böylelikle hikayeyi sürekli bir merak içinde okuyoruz. Kapana kısılmış karakterlerin özgürleşmesi ise bize derin bir nefes aldırıyor. Hacıyanidis, hukuk fakültesi mezunu bir edebiyatçı. Bunun kalemine olan etkilerini ise inanılmaz doğal ve etkili bir şekilde okuyabiliyorsunuz.
Αρκετά ωραίο βιβλίο με ωραία πλοκή που σχεδόν πάντα ξετυλίγεται μέσα σε 4 τοίχους. Δεν αναφέρεται το όνομα του Π. Ροδακη στο βιβλίο ποτέ και κάποιων άλλων ηρωων οπότε οργιάζει η φαντασία του αναγνώστη κάθε φορά. Το τέλος του βιβλίου δεν είναι αναμενόμενο αλλά όχι και κακο που έχω διαβάσει σε κάποιες άλλες κριτικές. Καλό διάβασμα
Σιγουρα το υφος γραφης , ο χωρος και οι ιδιορρυθμοι χαρακτηρες σε κερδιζουν απο την αρχη και οι σελιδες τρεχουν.Δεν θες να το αφησεις. Αναμενω την εξελιξη Το τελειωσα , δεν ηταν τελικα τοσο συναρπαστικο οσο το πρωτο 1/3 του βιβλιου, κινειτα σε ενα πλαισιο παραμυθωδες , με εντονα στοιχεια παραβολης και φανταστικου .Μοναδικοι χαρακτηρες , απροσδιοριστοι τοποι πλοκης, σε αγνωστο χρονο.Σιγουρα δεν το παρατας μια και η γραφη ειναι συναρπαστικη και η εξελιξη της πλοκης συνεχης . Θα ηθελα να το συξητησω με αλλους που το διαβασανε
I've read an alarming number of books that feature incest, but this was the most "what the fuck" of all of them, I think. And the plot of this was already odd enough.
Το βιβλίο αυτό ήρθε στα χέρια μου τυχαία. Από την πρώτη σελίδα μπαίνεις στην πλοκή και ταυτίζεσαι με την αγωνία του ήρωα. Είναι γεμάτο ανατροπές και δύσκολα μπορείς να προβλέψεις τη συνέχεια. Το δεύτερο μέρος μου φάνηκε λίγο "παράξενο" και θα ήθελα ένα λίγο πιο δυνατό τέλος. Σίγουρα όμως είναι από τα βιβλία που ίσως κάποτε ξαναδιαβάσω.
I highly recommend reading The Four Walls by Vangelis Hatziyannidis. It had been a long time since I had truly enjoyed reading books. You will be shaken, upset and shocked while you laugh out loud. Four Walls is a powerful text with analytical, utterly simple writing and candid, nuanced observations. While the author describes a system that seems to be built with bricks of religion, state and morality, he also examines the person on which the system is based.
Kitabın üç bölüme ayrılmış yapısı çok, çok, ÇOK hoşuma gitti. Hepsi birbirinden akıcı ve kendine bağlayıcıydı. Sabırsızlıkla bir nefeste okuttu kitap kendini. bir sayfa sonra neler olacağına karşı hakiki bir merak uyandırdı bende. Hırs, şöhret, para, başarı, erdem, hapis, özgürlük, aile gibi pek çok önemli konuyu işlerken bir yandan da alışılmamış bir Yunan Adası portresi çiziyor kitap.
Diyaloglardan ziyade betimlemelere yer veren yazarın, sırf betimleme ustalığını görmek için bile okunmasını tavsiye ederim. Hikâyedeki münferit olayların giriftliği ve son sayfaya kadar ince ince bir araya örülmesi kitaptan gözünüzü ayıramaz hale getiriyor. Harika bir kurgu, çok-katmanlı ancak oldukça kolay anlaşılır düşündürücü, üzerine konuşturucu bir kitap.
Εξαιρετικό! Ανήκει στα βιβλία που ο αναγνώστης αντλεί τη μαγεία του καθώς διαβάζει και δεν θέλει να τελειώσει. Σημειώνω αυτό το χαριτωμένο απόσπασμα που περιγράφει την ώρα που ο ήρωας δοκιμάζει το μέλι του :
Η εντύπωση της γεύσης στο στόμα του ήρθε σαν σύγκρουση. Αλλά και λόγω του αντίκτυπου που είχε. Γιατί μόλις ο Π. Ροδακής έβαλε στο στόμα του το γεμάτο κουτάλι ένοιωσε να βάλλεται από μια δύναμη απόλυτη και καταιγιστική, που τον κεραυνοβόλησε και τον άφησε θαμπωμένο μέσα σ' ένα σύννεφο ομίχλης. Μέσα από το σύννεφο ξεπρόβαλε ένα μικρό ζωηρό χερουβείμ που φτερούγισε από γωνία σε γωνία, την ώρα που από μακριά έφταναν οι πρώτοι ήχοι από ένα θριαμβικό εμβατήριο.
Some parts are delicate and controversial. The first part was excellent, the middle part was very uncomfortable and sort of dragged, and the post script/ending was very strange and I really can't say now how exactly I feel about it. I guess it has a Twilight Zone appeal. Do read it, it is definitely far from meat and potatoes.
Η στιγμή που διάβασα την πρώτη σελίδα αυτού του βιβλίου ήταν καθοριστική... Δε θα το άφηνα από τα χέρια μου παρά μόνο αφότου έφτανα στην τελευταία σελίδα. Διαβάστηκε σε μια μέρα! Σχεδόν απνευστί! Εξαιρετικός τρόπος γραφής, σχεδόν καθηλωτικός. Ιδιαίτεροι χαρακτήρες, μια μυστηριώδης ατμόσφαιρα που διατρέχει όλο το κείμενο και ένα αναπάντεχο τέλος. Ευχαριστώ πολύ τους φίλους που μου το δώρισαν.