What do you think?
Rate this book
หนึ่งนับวันนิรันดร
หลังจากพ่อบ้านคนใหม่ปรากฏตัวขึ้น ชีวิตเพียงขวัญก็ไม่เคยเหมือนเดิม เธอค้นพบวัตถุแปลกหน้าวันละหนึ่งชิ้น วันละหนึ่งครั้ง แถมพ่อบ้านที่ว่าก็เรียนจบปริญญาเอกด้านฟิสิกส์จักรวาลมาจากอังกฤษ และพูดถึงทฤษฎีการข้ามเวลาแปลกประหลาดให้ฟังอยู่เสมอ เธอไม่มีข้อสันนิษฐานใดอื่น นอกจากเขานั่นแหละที่เดินทางย้อนเวลามาจากอนาคต และเธอจะต้องทำทุกวิถีทางให้เขาพาเธอกลับไปด้วยเธอไม่อยากอยู่ในกรงขังที่มีชื่อว่าบ้านแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว
- GenresFiction
244 pages, Paperback
Published December 1, 2022
3 people are currently reading
83 people want to read
About the author
กิตติศักดิ์ คงคา
33 books38 followersAssociated Names:
* กิตติศักดิ์ คงคา
* ลงทุนศาสตร์
* นายพินต้า
กิตติศักดิ์ คงคา เป็นหนึ่งในนามปากกาและชื่อจริงของนักเขียนชาวไทย เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนนิยายสืบสวนฆาตกรรม
* กิตติศักดิ์ คงคา
* ลงทุนศาสตร์
* นายพินต้า
กิตติศักดิ์ คงคา เป็นหนึ่งในนามปากกาและชื่อจริงของนักเขียนชาวไทย เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนนิยายสืบสวนฆาตกรรม
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
April 17, 2023
หนึ่งนับวันนิรันดรเล่าเรื่องราวการตามหาความจริงของคุณหนูเพียงขวัญที่ตื่นมาเจอของประหลาดทุกวัน วันละ 1 ชิ้น หลังจากพบกับพ่อบ้านปริศนาดีกรีปริญญาเอกฟิสิกส์จากอังกฤษ
เป็น romance กึ่ง sci-fi ที่มีฉากหลังเป็นประวัติศาสตร์ไทย (แต่ไม่ได้มีผลกับเส้นเรื่องหลักขนาดนั้น) ตอนอ่านเหมือนเห็นเศษกระจกชื่อปริภูมิ-เวลาร่วงลงมาจากฟากฟ้าเป็นร้อยชิ้น เนื้อเรื่องต่อกัน แต่สถานที่ต่างกัน ความฝันและความจริงปะปนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก วิ่งตามคุณหนูเพียงขวัญไม่ทัน ส่วนคุณพ่อบ้านนักฟิสิกส์ก็ไม่อธิบายอะไร นอกจากทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับเวลา
ถึงผู้เขียนจะทำให้เรางง สงสัย ไม่ไว้ใจตัวละครและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ หยิบ จับ ขยับ ต่อเศษเสี้ยวของเวลาที่กระจัดกระจาย ทำให้เราได้เห็นภาพกว้างของอนุกรมเวลาของเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน เฉลยตอนท้ายเคลียร์ทุกอย่าง บทสนทนาที่ไม่ปะติดปะต่อ ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ภาษาที่ผู้เขียนใช้บรรยาย ทุกอย่างมันลงล็อกกันหมดเลย
อยากตินิดหนึ่งตรงเนื้อหาที่เป็นประวัติศาสตร์ไทย ส่วนตัวรู้สึกว่าใส่มาแล้วทำให้เข้าใจลักษณะและตัวตนของตัวละคร และทำให้เห็นเส้นของเวลาก็จริง แต่ไม่ได้มีน้ำหนักมากอะไรขนาดนั้น และตอนจบนี่ plot twist มาก จะว่าฉลาดมากก็ได้ หรือจะบ่นว่าง่ายแบบนี้เลยเหรอก็ได้เหมือนกัน
เล่าอะไรไม่ได้มาก เพราะอยากให้ทุกคนไปลองอ่านเอง
ปล.ไม่คิดว่าทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษมันจะโรแมนติกได้ขนาดนี้ :)
เป็น romance กึ่ง sci-fi ที่มีฉากหลังเป็นประวัติศาสตร์ไทย (แต่ไม่ได้มีผลกับเส้นเรื่องหลักขนาดนั้น) ตอนอ่านเหมือนเห็นเศษกระจกชื่อปริภูมิ-เวลาร่วงลงมาจากฟากฟ้าเป็นร้อยชิ้น เนื้อเรื่องต่อกัน แต่สถานที่ต่างกัน ความฝันและความจริงปะปนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก วิ่งตามคุณหนูเพียงขวัญไม่ทัน ส่วนคุณพ่อบ้านนักฟิสิกส์ก็ไม่อธิบายอะไร นอกจากทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับเวลา
ถึงผู้เขียนจะทำให้เรางง สงสัย ไม่ไว้ใจตัวละครและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ หยิบ จับ ขยับ ต่อเศษเสี้ยวของเวลาที่กระจัดกระจาย ทำให้เราได้เห็นภาพกว้างของอนุกรมเวลาของเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน เฉลยตอนท้ายเคลียร์ทุกอย่าง บทสนทนาที่ไม่ปะติดปะต่อ ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ภาษาที่ผู้เขียนใช้บรรยาย ทุกอย่างมันลงล็อกกันหมดเลย
อยากตินิดหนึ่งตรงเนื้อหาที่เป็นประวัติศาสตร์ไทย ส่วนตัวรู้สึกว่าใส่มาแล้วทำให้เข้าใจลักษณะและตัวตนของตัวละคร และทำให้เห็นเส้นของเวลาก็จริง แต่ไม่ได้มีน้ำหนักมากอะไรขนาดนั้น และตอนจบนี่ plot twist มาก จะว่าฉลาดมากก็ได้ หรือจะบ่นว่าง่ายแบบนี้เลยเหรอก็ได้เหมือนกัน
เล่าอะไรไม่ได้มาก เพราะอยากให้ทุกคนไปลองอ่านเอง
ปล.ไม่คิดว่าทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษมันจะโรแมนติกได้ขนาดนี้ :)
June 22, 2023
หลังจากพ่อบ้านคนใหม่ปรากฎตัวขึ้น ชีวิต 'เพียงขวัญ' ก็ไม่เหมือนเดิม เธอพบกับเหตุการณ์ประหลาดมากมาย ทั้งการย้อนเวลาไปอดีต การค้นพบวัตถุแปลกๆ ในบ้าน รวมไปถึงตัวพ่อบ้านคนใหม่เองที่ดูยังไงๆ ก็เป็นคนประหลาด เธอมั่นใจว่าตัวเธอย้อนเวลามาจากอนาคต เธอจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อย้อนเวลากลับไปยังปัจจุบันให้จงได้
เพราะเคยอ่านงานของคุณกิตติศักดิ์มาก่อน เลยค่อนข้างวางใจในสำนวนการเขียนและการถ่ายทอดเรื่องราว แต่เล่มที่เคยอ่านก่อนหน้านี้ ล้วนแต่เป็นแนว Non-fiction ทั้งนั้น เลยอยากลองเปลี่ยนมาอ่านผลงานแนว Fiction ของคุณกิตติศักดิ์ดูบ้างว่าเป็นยังไง
สำหรับ 'หนึ่งนับวันนิรันดร' เล่มนี้ ดึงดูดเรามาตั้งแต่เรื่องย่อ/คำโปรยปกหลังแล้วล่ะ สตอรี่ที่แลดูลี้ลับและลึกลับดี กระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นเรามาก ประกอบกับธีมเรื่องออกแนวย้อนยุคหน่อยๆ ให้อารมณ์เหมือนกำลังอ่านผลงานเก่าๆ ของนักเขียนไทยสมัยก่อน บวกกับลูกเล่นในการตั้งชื่อบทที่นำมาจากผลงานนิยายดังของนักเขียนไทยขึ้นชื่อหลายๆ ท่าน โอ้วว ดูน่าตื่นตาตื่นใจทั้งนั้น 5555
คุณเพียงขวัญ ตัวละครหลักของเรา แม่หญิงผู้เดียวดายในบ้านเรือนไม้หลังใหญ่โอ่อ่า กับพ่อบ้านหนุ่มสุดเนิร์ดที่จบจากต่างประเทศ และเอาแต่พูดถึงทฤษฎีฟิสิกส์การข้ามเวลาอันแปลกประหลาด อ่านแล้วชวนมึนหัวหนักมากค่ะ แต่ก็น่าสนใจนะ เพราะทฤษฎีข้ามเวลาพวกนั้นกับเหตุการณ์ประหลาดที่คุณเพียงขวัญพบเจอในทุกๆ วัน ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกันอยู่ราวกับนี่แหละคือกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่การไขปริศนา
ชอบนะ เราพูดได้คำเดียวว่าชอบเล่มนี้ เปิดเรื่องมามึนๆ งงๆ ไม่มีที่มาที่ไป ไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก แต่ก็นำพาให้คนอ่านอย่างเราเกาะติดสถานการณ์ของคุณเพียงขวัญได้อยู่หมัด ลำดับการเล่าเรื่องก็ค่อยๆ ไต่ความน่าตื่นเต้น ค่อยๆ วางเบาะแสบางอย่างตามรายทางไปเรื่อยๆ ควบคู่ไปกับการเล่าถึงประวัติศาสตร์ไทยในอดีต จนสุดท้ายแม้จะก็เริ่มเดาทางได้ แต่ตอนจบก็ทำเอาซึ้งน้ำตาซึมอยู่ดี
เพราะเคยอ่านงานของคุณกิตติศักดิ์มาก่อน เลยค่อนข้างวางใจในสำนวนการเขียนและการถ่ายทอดเรื่องราว แต่เล่มที่เคยอ่านก่อนหน้านี้ ล้วนแต่เป็นแนว Non-fiction ทั้งนั้น เลยอยากลองเปลี่ยนมาอ่านผลงานแนว Fiction ของคุณกิตติศักดิ์ดูบ้างว่าเป็นยังไง
สำหรับ 'หนึ่งนับวันนิรันดร' เล่มนี้ ดึงดูดเรามาตั้งแต่เรื่องย่อ/คำโปรยปกหลังแล้วล่ะ สตอรี่ที่แลดูลี้ลับและลึกลับดี กระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นเรามาก ประกอบกับธีมเรื่องออกแนวย้อนยุคหน่อยๆ ให้อารมณ์เหมือนกำลังอ่านผลงานเก่าๆ ของนักเขียนไทยสมัยก่อน บวกกับลูกเล่นในการตั้งชื่อบทที่นำมาจากผลงานนิยายดังของนักเขียนไทยขึ้นชื่อหลายๆ ท่าน โอ้วว ดูน่าตื่นตาตื่นใจทั้งนั้น 5555
คุณเพียงขวัญ ตัวละครหลักของเรา แม่หญิงผู้เดียวดายในบ้านเรือนไม้หลังใหญ่โอ่อ่า กับพ่อบ้านหนุ่มสุดเนิร์ดที่จบจากต่างประเทศ และเอาแต่พูดถึงทฤษฎีฟิสิกส์การข้ามเวลาอันแปลกประหลาด อ่านแล้วชวนมึนหัวหนักมากค่ะ แต่ก็น่าสนใจนะ เพราะทฤษฎีข้ามเวลาพวกนั้นกับเหตุการณ์ประหลาดที่คุณเพียงขวัญพบเจอในทุกๆ วัน ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกันอยู่ราวกับนี่แหละคือกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่การไขปริศนา
ชอบนะ เราพูดได้คำเดียวว่าชอบเล่มนี้ เปิดเรื่องมามึนๆ งงๆ ไม่มีที่มาที่ไป ไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก แต่ก็นำพาให้คนอ่านอย่างเราเกาะติดสถานการณ์ของคุณเพียงขวัญได้อยู่หมัด ลำดับการเล่าเรื่องก็ค่อยๆ ไต่ความน่าตื่นเต้น ค่อยๆ วางเบาะแสบางอย่างตามรายทางไปเรื่อยๆ ควบคู่ไปกับการเล่าถึงประวัติศาสตร์ไทยในอดีต จนสุดท้ายแม้จะก็เริ่มเดาทางได้ แต่ตอนจบก็ทำเอาซึ้งน้ำตาซึมอยู่ดี
December 17, 2023
เมื่อ “เพียงขวัญ” ทายาทบ้านสุริยะสว่างได้พบกับพ่อบ้านคนใหม่ “ตราวุธ” พ่วงดีกรีนักฟิสิกส์ หลังจากเรื่องราวประหลาดก็เริ่มเกิดขึ้นกับชีวิตของหญิงสาว
เราว่าเซทติ้งบทสนทนาเนิร์ด ๆ รายล้อมด้วยบรรยากาศแบบไทยโบราณ ๆ หน่อยน่าสนใจมาก
เป็นอะไรที่เราไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีจริง ๆ
มีกิมมิคที่เล่นตั้งชื่อตอนตามวรรณกรรมดัง ๆ ของไทย ๆ ที่เนื้อเรื่องในตอนนั้น ๆ ก็มีจุดเข้ากันกับชื่อตอนด้วยสิ ทำให้นึกถึงวรรณกรรมไทยทรงคุณค่าเยอะแยะเต็มไปหมดที่บางทีเราก็อาจจะลืมไป จนได้มานึกถึงอีกครั้งตอนอ่านนี่ละ มีเยอะแบบมาตั้งชื่อตอนได้เรื่อย ๆ แถมผู้เขียนก็สร้างเรื่องราวให้เข้ากับชื่อตอนได้เรื่อย ๆ แบบไม่หลุดธีมหลักนิยายด้วยนี่สิ เจ๋งนะ
ระหว่างดำเนินเรื่องก็แทรกเรื่องราวในประวัติศาสตร์เข้ามา รวมถึงแทรกเรื่องประเด็นสังคมต่าง ๆ ที่ทำให้ฉุกคิดแตกยอดต่อไปได้อีก
ช่วงแรก ๆ เราก็ไม่รู้ว่าเพียงขวัญเป็นใครแต่เมื่อเรื่องดำเนินไปเราก็ได้รู้จักเพียงขวัญมากขึ้นเรื่อย ๆ เห็นข้อจำกัด/ความอึดอัดบางอย่างของเพียงขวัญที่รู้สึกเหมือนอยู่ในกรงตลอดเวลา
สถานการณ์ต่าง ๆ ในเรื่องเกิดขึ้นแบบชวนให้เราสงสัย อ่านแล้วรู้สึกว่ามันต้องเป็นปมสำคัญอะไรบางอย่างแน่ ๆ เลย ก็เลยทำให้อยากอ่านต่อไปเรื่อย ๆ
จนสุดท้ายก็มาเฉลยปมที่ผูกเอาไว้
แล้วเราก็เข้าใจได้ในที่สุดว่าทำไมถึงได้มีความรู้สึกอึดอัดความสงสัยความอยากรู้แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่อยู่รอบตัวละครเพียงขวัญตั้งแต่ต้น
อ่านจบแล้วก็รู้สึกเติมเต็มอยู่เหมือนกัน
ห่างหายนิยายแบบนี้ไปนาน
เรียกว่านิยายที่จริง ๆ แล้วเราก็แอบคิดไว้ว่ามันจะจบแบบไหนกันนะ ก็ไปในทางที่คิดไว้ แต่จบได้มีชั้นเชิงทำให้ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแบบที่เราคิดแต่เราก็ยังรู้สึกสนุกไปกับมัน รู้สึกว่ามันมีรายละเอียดที่ทำให้อ่านตั้งแต่หน้าแรกมามีความหมายนะ
—-
“หากมัวคิดถึงแต่อดีต เราจะไม่เห็นอนาคต แต่ถ้ามัวสนใจแต่อนาคต เราจะไม่อยู่กับปัจจุบัน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ทั้งอดีตกับอนาคตก็เป็นแค่ภาพลวงตาเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่กับอะไรได้เลยนอกจากปัจจุบันขณะเท่านั้น”
“จักรวาลนี้ไม่มีความจริงโดยสัมบูรณ์หรอก…ทุกอย่างล้วนเป็นความจริงโดยสัมพัทธ์เท่านั้น”
—-
ซื้อมาไว้ในกองสักพักแต่ยังไม่ได้หยิบมาอ่าน
เดทไลน์รีวิวพรุ่งนี้คือสิ่งกระตุ้นให้อ่านสี่ห้าตอนแรก
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ไหลไปตามธรรมชาติ
เราว่าเซทติ้งบทสนทนาเนิร์ด ๆ รายล้อมด้วยบรรยากาศแบบไทยโบราณ ๆ หน่อยน่าสนใจมาก
เป็นอะไรที่เราไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีจริง ๆ
มีกิมมิคที่เล่นตั้งชื่อตอนตามวรรณกรรมดัง ๆ ของไทย ๆ ที่เนื้อเรื่องในตอนนั้น ๆ ก็มีจุดเข้ากันกับชื่อตอนด้วยสิ ทำให้นึกถึงวรรณกรรมไทยทรงคุณค่าเยอะแยะเต็มไปหมดที่บางทีเราก็อาจจะลืมไป จนได้มานึกถึงอีกครั้งตอนอ่านนี่ละ มีเยอะแบบมาตั้งชื่อตอนได้เรื่อย ๆ แถมผู้เขียนก็สร้างเรื่องราวให้เข้ากับชื่อตอนได้เรื่อย ๆ แบบไม่หลุดธีมหลักนิยายด้วยนี่สิ เจ๋งนะ
ระหว่างดำเนินเรื่องก็แทรกเรื่องราวในประวัติศาสตร์เข้ามา รวมถึงแทรกเรื่องประเด็นสังคมต่าง ๆ ที่ทำให้ฉุกคิดแตกยอดต่อไปได้อีก
ช่วงแรก ๆ เราก็ไม่รู้ว่าเพียงขวัญเป็นใครแต่เมื่อเรื่องดำเนินไปเราก็ได้รู้จักเพียงขวัญมากขึ้นเรื่อย ๆ เห็นข้อจำกัด/ความอึดอัดบางอย่างของเพียงขวัญที่รู้สึกเหมือนอยู่ในกรงตลอดเวลา
สถานการณ์ต่าง ๆ ในเรื่องเกิดขึ้นแบบชวนให้เราสงสัย อ่านแล้วรู้สึกว่ามันต้องเป็นปมสำคัญอะไรบางอย่างแน่ ๆ เลย ก็เลยทำให้อยากอ่านต่อไปเรื่อย ๆ
จนสุดท้ายก็มาเฉลยปมที่ผูกเอาไว้
แล้วเราก็เข้าใจได้ในที่สุดว่าทำไมถึงได้มีความรู้สึกอึดอัดความสงสัยความอยากรู้แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่อยู่รอบตัวละครเพียงขวัญตั้งแต่ต้น
อ่านจบแล้วก็รู้สึกเติมเต็มอยู่เหมือนกัน
ห่างหายนิยายแบบนี้ไปนาน
เรียกว่านิยายที่จริง ๆ แล้วเราก็แอบคิดไว้ว่ามันจะจบแบบไหนกันนะ ก็ไปในทางที่คิดไว้ แต่จบได้มีชั้นเชิงทำให้ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแบบที่เราคิดแต่เราก็ยังรู้สึกสนุกไปกับมัน รู้สึกว่ามันมีรายละเอียดที่ทำให้อ่านตั้งแต่หน้าแรกมามีความหมายนะ
—-
“หากมัวคิดถึงแต่อดีต เราจะไม่เห็นอนาคต แต่ถ้ามัวสนใจแต่อนาคต เราจะไม่อยู่กับปัจจุบัน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ทั้งอดีตกับอนาคตก็เป็นแค่ภาพลวงตาเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่กับอะไรได้เลยนอกจากปัจจุบันขณะเท่านั้น”
“จักรวาลนี้ไม่มีความจริงโดยสัมบูรณ์หรอก…ทุกอย่างล้วนเป็นความจริงโดยสัมพัทธ์เท่านั้น”
—-
ซื้อมาไว้ในกองสักพักแต่ยังไม่ได้หยิบมาอ่าน
เดทไลน์รีวิวพรุ่งนี้คือสิ่งกระตุ้นให้อ่านสี่ห้าตอนแรก
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ไหลไปตามธรรมชาติ
February 25, 2023
เมื่อพ่อบ้านคนใหม่ปรากฎกาย ชีวิตของเพียงขวัญก็เปลี่ยนไป
เกิดเหตุปาฏิหาริย์ในบ้านสุริยะสว่างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ทุกวัน วันละ 1 ครั้งจะมีสิ่งของที่ไม่รู้จักมาปรากฏตัวอยู่ในบ้านอย่างสม���ำเสมอ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้หมายถึงอะไร
จนเวลาผ่านไปไม่นานเพียงขวัญก็ได้พบว่านอกจากสิ่งมหัศจรรย์เหล่านั้นแล้ว เธอยังสามารถเห็นนิมิตเป็นครั้งคราวอีกด้วย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างประหลาด เธอจะย้อนเวลากลับไปกลายเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง มองโลกผ่านดวงตาของเจ้าหล่อนตั้งแต่เด็กจนสาว โดยเบาะแสทุกอย่างมุ่งตรงมาที่พ่อบ้านคนใหม่
เรื่องแนวแฟนตาซี-โรแมนติกที่ตอนจบดีเกินคาด ตอนอ่านก็สงสัยไปว่าเรื่องจะไปลงตรงไหน เราเดาทางไม่ถูก
ตอนแรกจะให้แค่ 3.2 เพราะใช้คำฟุ่มเฟือยไปเยอะ เหมือนนักเขียนพยายามแสดงคลังคำจนมากเกิน ถ้ากระชับกว่านี้จะดีมาก แต่หนังสืออาจจะกลายเป็นแค่เรื่องสั้นแทน 😅
แต่นั่นแหละให้คะแนนตอนจบ ตีตื้นขึ้นมาเป็น 3.8 ส่วน Goodreads ยังไม่มีคะแนน
เกิดเหตุปาฏิหาริย์ในบ้านสุริยะสว่างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ทุกวัน วันละ 1 ครั้งจะมีสิ่งของที่ไม่รู้จักมาปรากฏตัวอยู่ในบ้านอย่างสม���ำเสมอ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้หมายถึงอะไร
จนเวลาผ่านไปไม่นานเพียงขวัญก็ได้พบว่านอกจากสิ่งมหัศจรรย์เหล่านั้นแล้ว เธอยังสามารถเห็นนิมิตเป็นครั้งคราวอีกด้วย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างประหลาด เธอจะย้อนเวลากลับไปกลายเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง มองโลกผ่านดวงตาของเจ้าหล่อนตั้งแต่เด็กจนสาว โดยเบาะแสทุกอย่างมุ่งตรงมาที่พ่อบ้านคนใหม่
เรื่องแนวแฟนตาซี-โรแมนติกที่ตอนจบดีเกินคาด ตอนอ่านก็สงสัยไปว่าเรื่องจะไปลงตรงไหน เราเดาทางไม่ถูก
ตอนแรกจะให้แค่ 3.2 เพราะใช้คำฟุ่มเฟือยไปเยอะ เหมือนนักเขียนพยายามแสดงคลังคำจนมากเกิน ถ้ากระชับกว่านี้จะดีมาก แต่หนังสืออาจจะกลายเป็นแค่เรื่องสั้นแทน 😅
แต่นั่นแหละให้คะแนนตอนจบ ตีตื้นขึ้นมาเป็น 3.8 ส่วน Goodreads ยังไม่มีคะแนน
May 4, 2023
ชั่งใจว่าจะเเบบไปในทางโอเคกับเล่มนี้ดี หรือออกไปในทางไม่ค่อยถูกจริตเท่าไหร่ สรุปว่าเอาไปในทางหลังละกัน
ในภาพรวมเนี่ย โอเคเลยนะ คุณกิตติศักดิ์นี่เป็นคนที่ใช้ภาษาดีมากก สวยงามเเบบไม่ปลอม อ่านเเล้วรู้เลยว่าเเต่ละบรรทัดจะบรรยายอย่างไรนี่ผ่านการคิดมาเเล้ว ผลที่ได้เลยเป็นความสวยงามทางภาษาที่เอาไปสอนในวิชาภาษาไทยได้เลย
ผมมีปัญหาตรงส่วนของเนื้อเรื่องนี่เเหละ
ถ้าอ่านจากปกหลังมันโปรยมาในเเนวทาง Hard Sci-fi Thriller ที่มีส่วนผสมของ Romance ระหว่างตัวเอกทั้งสองตัว คือ สาวสวยในกรงทอง เพียงขวัญ กับ พ่อบ้านปริศนา ตราวุธ ภายหลังการพบกันของทั้งสองก็เกิดเรื่องเเปลกประหลาดมากมายที่ทำให้เพียงขวัญสงสัยว่า พ่อบ้านของเธอเป็นผู้ที่มาจากอนาคต
ส่วนผสมทุกอย่างดูลงตัวมากเเละเปิดเรื่องมาได้ดีเลย ปริศนาเริ่มต้น จากนั้นค่อยๆโยนเมล็ดพันธุ์ต่างๆไปเรื่อยๆ ซึ่งต่อมาจะงอกเงยไปสู่การเปิดเผยตอนจบ
การใช้วิธ๊ทำนองนี้มันดีนะครับ เพราะมันเป็นการบิ้วอารมณ์ของคนอ่านว่าอะไรจะเกิดต่อไป ความขัดเเย้งหรือความผิดเเปลกขององค์ประกอบต่างๆในเนื้อเรื่องมาจากไหน เป็นสิ่งที่ทำให้คนอ่านคิดตามได้ตลอด
ติดอยู่ที่ว่า มันมีองค์ประกอบที่ไม่จำเป็นต้องใส่เข้ามามากเกินไป เเละ มีองค์ประกอบที่ควรใส่เข้ามาเพื่อให้ตอนจบมันกลมกล่อมน้อยเกินไป ทำให้เรื่องมันดูขาดๆเกิน เหมือน กระโดดจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งโดยที่มีส่วนที่หายไปอยู่ตลอดเวลา อ่านเเล้วรู้สึกว่าเรื่องมันไม่เนียนกลมกล่อมเคล้าไปตลอดเรื่องเท่าไหร่นัก (บางคนอาจเห็นว่ามันสมเหตุสมผลเเล้วก็ได้นะครับ) จุดนี้เข้าใจว่าอาจเป็นเพราะในตอนเเรก คุณกิตติศักดิ์เขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องยาว เเล้วค่อยมาตัดออกจนกลายเป็นเล่มนี้ ทำให้มันมีรายละเอียดที่ผมคิดว่าในต้นฉบับนั้นน่าจะมีใส่ไว้ เเต่จำเป็นต้องตัดไปเพื่อไม่ให้หนังสือหนาเกินไป (ตอนเเรกคุณกิตติศักดิ์บอกว่าต้นฉบับหนาเกือบพันหน้าได้ !!)
พอองค์ประกอบที่ควรมีเพื่อให้เนื้อเรื่องในเเต่ละช่วงมันดูไปด้วยกันอย่างต่อเนื่องขาดหายไป ทำให้เมื่อถึงเวลาเฉลยไปถึงตอนจบ ผมรู้สึกว่าออกจะรวบรัดเเละง่ายดายไปนิสสส ทำให้น้ำหนักของเรื่องที่ผ่านมามันดร็อปไปพอสมควร
เอาเข้าจริงๆเรื่องนี้สามารถตัดกลิ่นอายความเป็นไซไฟออกไปได้ เเล้วให้เหลือเเค่ความเป็น Thriller หรือ Romance อย่างเดียวไปเลยก็ได้ เปลี่ยนเเนวของเรื่องไปอีกทิศทางหนึ่งก็ไม่กระทบอะไรกับภาพรวมเลยนะครับ เเถมอาจทำให้เรื่องกระชับมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เเต่การที่จำเป็นต้องใช้ "เวลา" เป็นเเกนหลัก น่าจะเพื่อให้เนื้อเรื่องมันดูมีเเกนไว้ให้ยึด โดยให้ทุกอย่างไหลเวียนรายล้อมเเก่นเรื่องนี้ เพราะถ้าตัดเเกนนี้ออกไปจะพบว่าเนื้อเรื่องนั้นเรียบง่ายไปนิสสสส เเล้วจะกลายเป็นเรื่องสั้นเเทน
ผมคิดว่าคนที่ชอบก็จะชอบในอะไรหลายๆอย่างของเรื่องนี้ไปเลย มันมีองค์ประกอบที่จะทำให้คนอ่านซักคนชอบได้ไม่ยากเลยครับ ติดเเค่บางจุดซึ่งสำหรับผมมันดันเป็นจุดที่ผมให้น้ำหนักเยอะในการอ่าน พลังความชอบโดนยิงเข้าจุดตายพอดี เลยนอนหมดเเรงไปเสียก่อน
จริงๆมีอะไรที่ให้พูดถึงอีกเยอะเลยนะครับ เเต่เล่มนี้เป็นอะไรที่พูดให้น้อยยยยยที่สุดจะเป็นการดีต่อผู้อ่านมากกว่า การเริ่มจากไม่มีอะไรในหัวเลยเเล้วให้เรื่องเล่าความรักเเละปริศนาของสองตัวละครนี้พาผู้อ่านท่องไปในวงกตเเห่งกาลเวลาน่าจะเป็นการดีที่สุด
เเล้วตอนจบอาจทำให้คุณเสียน้ำตาก็ได้นะครับ
ในภาพรวมเนี่ย โอเคเลยนะ คุณกิตติศักดิ์นี่เป็นคนที่ใช้ภาษาดีมากก สวยงามเเบบไม่ปลอม อ่านเเล้วรู้เลยว่าเเต่ละบรรทัดจะบรรยายอย่างไรนี่ผ่านการคิดมาเเล้ว ผลที่ได้เลยเป็นความสวยงามทางภาษาที่เอาไปสอนในวิชาภาษาไทยได้เลย
ผมมีปัญหาตรงส่วนของเนื้อเรื่องนี่เเหละ
ถ้าอ่านจากปกหลังมันโปรยมาในเเนวทาง Hard Sci-fi Thriller ที่มีส่วนผสมของ Romance ระหว่างตัวเอกทั้งสองตัว คือ สาวสวยในกรงทอง เพียงขวัญ กับ พ่อบ้านปริศนา ตราวุธ ภายหลังการพบกันของทั้งสองก็เกิดเรื่องเเปลกประหลาดมากมายที่ทำให้เพียงขวัญสงสัยว่า พ่อบ้านของเธอเป็นผู้ที่มาจากอนาคต
ส่วนผสมทุกอย่างดูลงตัวมากเเละเปิดเรื่องมาได้ดีเลย ปริศนาเริ่มต้น จากนั้นค่อยๆโยนเมล็ดพันธุ์ต่างๆไปเรื่อยๆ ซึ่งต่อมาจะงอกเงยไปสู่การเปิดเผยตอนจบ
การใช้วิธ๊ทำนองนี้มันดีนะครับ เพราะมันเป็นการบิ้วอารมณ์ของคนอ่านว่าอะไรจะเกิดต่อไป ความขัดเเย้งหรือความผิดเเปลกขององค์ประกอบต่างๆในเนื้อเรื่องมาจากไหน เป็นสิ่งที่ทำให้คนอ่านคิดตามได้ตลอด
ติดอยู่ที่ว่า มันมีองค์ประกอบที่ไม่จำเป็นต้องใส่เข้ามามากเกินไป เเละ มีองค์ประกอบที่ควรใส่เข้ามาเพื่อให้ตอนจบมันกลมกล่อมน้อยเกินไป ทำให้เรื่องมันดูขาดๆเกิน เหมือน กระโดดจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งโดยที่มีส่วนที่หายไปอยู่ตลอดเวลา อ่านเเล้วรู้สึกว่าเรื่องมันไม่เนียนกลมกล่อมเคล้าไปตลอดเรื่องเท่าไหร่นัก (บางคนอาจเห็นว่ามันสมเหตุสมผลเเล้วก็ได้นะครับ) จุดนี้เข้าใจว่าอาจเป็นเพราะในตอนเเรก คุณกิตติศักดิ์เขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องยาว เเล้วค่อยมาตัดออกจนกลายเป็นเล่มนี้ ทำให้มันมีรายละเอียดที่ผมคิดว่าในต้นฉบับนั้นน่าจะมีใส่ไว้ เเต่จำเป็นต้องตัดไปเพื่อไม่ให้หนังสือหนาเกินไป (ตอนเเรกคุณกิตติศักดิ์บอกว่าต้นฉบับหนาเกือบพันหน้าได้ !!)
พอองค์ประกอบที่ควรมีเพื่อให้เนื้อเรื่องในเเต่ละช่วงมันดูไปด้วยกันอย่างต่อเนื่องขาดหายไป ทำให้เมื่อถึงเวลาเฉลยไปถึงตอนจบ ผมรู้สึกว่าออกจะรวบรัดเเละง่ายดายไปนิสสส ทำให้น้ำหนักของเรื่องที่ผ่านมามันดร็อปไปพอสมควร
เอาเข้าจริงๆเรื่องนี้สามารถตัดกลิ่นอายความเป็นไซไฟออกไปได้ เเล้วให้เหลือเเค่ความเป็น Thriller หรือ Romance อย่างเดียวไปเลยก็ได้ เปลี่ยนเเนวของเรื่องไปอีกทิศทางหนึ่งก็ไม่กระทบอะไรกับภาพรวมเลยนะครับ เเถมอาจทำให้เรื่องกระชับมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เเต่การที่จำเป็นต้องใช้ "เวลา" เป็นเเกนหลัก น่าจะเพื่อให้เนื้อเรื่องมันดูมีเเกนไว้ให้ยึด โดยให้ทุกอย่างไหลเวียนรายล้อมเเก่นเรื่องนี้ เพราะถ้าตัดเเกนนี้ออกไปจะพบว่าเนื้อเรื่องนั้นเรียบง่ายไปนิสสสส เเล้วจะกลายเป็นเรื่องสั้นเเทน
ผมคิดว่าคนที่ชอบก็จะชอบในอะไรหลายๆอย่างของเรื่องนี้ไปเลย มันมีองค์ประกอบที่จะทำให้คนอ่านซักคนชอบได้ไม่ยากเลยครับ ติดเเค่บางจุดซึ่งสำหรับผมมันดันเป็นจุดที่ผมให้น้ำหนักเยอะในการอ่าน พลังความชอบโดนยิงเข้าจุดตายพอดี เลยนอนหมดเเรงไปเสียก่อน
จริงๆมีอะไรที่ให้พูดถึงอีกเยอะเลยนะครับ เเต่เล่มนี้เป็นอะไรที่พูดให้น้อยยยยยที่สุดจะเป็นการดีต่อผู้อ่านมากกว่า การเริ่มจากไม่มีอะไรในหัวเลยเเล้วให้เรื่องเล่าความรักเเละปริศนาของสองตัวละครนี้พาผู้อ่านท่องไปในวงกตเเห่งกาลเวลาน่าจะเป็นการดีที่สุด
เเล้วตอนจบอาจทำให้คุณเสียน้ำตาก็ได้นะครับ
March 18, 2023
- เรื่องนี้เล่าผ่านมุมมองของคุณหนูเพียงขวัญ ลูกสาวคนเดียวในครอบครัวของท่านทูตและการเข้ามาของพ่อบ้านคนใหม่ที่จบปริญญาเอกสาขาฟิสิกส์จักรวาลมาจากอังกฤษ การย้ายเข้ามาใหม่ของพ่อบ้านที่มีชื่อว่าตราวุธนี้ทำให้เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดมากมาย ไม่ว่าข้าวของที่ไม่คุ้นตาที่โผล่ขึ้นมาในบ้านทีละชิ้น ไหนจะคำพูดลึกซึ้งเกี่ยวกับเรื่องจักรวาล ดาราศาสตร์ ฟิสิกส์ และห้วงเวลาที่ทำให้เพียงขวัญเกิดความคิดขึ้นมาว่าพ่อบ้านที่เข้ามาใหม่จะต้องเดินทางมาจากโลกแห่งอนาคตอย่างแน่นอน
- โดยปกติแล้วเวลาพูดถึงการข้ามเวลา เรามักนึกถึงไซไฟจากงานเขียนทางฝั่งตะวันตก แต่ในเล่มนี้เซตติ้งไทยแท้มากๆ เพียงขวัญหลุดเข้าไปท่องในหลากหลายห้วงเวลาที่มีโลกที่คนเขียนใช้นิยายเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสี่แผ่นดิน หิมาลายัน ฟ้าจรดทราย ซึ่งในจุดนี้เรารู้สึกว่ามีทั้งข้อดีและข้อเสีย เราชอบความกล้าที่จะสร้างโลกขึ้นมาแบบนี้ พลิกอ่านไปเรื่อยๆแล้วก็พบว่าตัวเองกำลังก้าวสู่โลกใบใหม่ใบแล้วใบเล่า แล้วด้วยความที่มันมาจากนิยายเก่าๆ เราเลยรู้สึกประทับใจมากๆ รูปประกอบก็สวยมากๆค่ะ แต่ข้อเสียคือเราแอบรู้สึกว่าในช่วงแรกๆมันค่อนข้างจะทำให้คนอ่านสับสนและงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขาดความ hook ที่ทำให้อย่างรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ ช่วงแรกๆเลยไม่ค่อยจะน่าดึงดูดเท่าไหร่ในความคิดของเรา
- ย้อนเวลาสลับไปมา อดีต ปัจจุบัน อนาคตผ่าน realms ของโลกจากนิยาย 50% หลังคือสุดยอดมากๆ คนเขียนได้สอดแทรกรายละเอียดดีเทลเล็กๆไว้เต็มไปหมด เหมือนกับที่บอกไว้ที่ปกหน้าแรกว่าอาจจะต้องอ่านมากกว่า 1 ครั้งผ่านมุมมองของคนสองคน ซึ่งพอพลิกอ่านจนจบเล่ม เราก็รู้สึกว้าวมากๆ ข้อมูลที่ใส่มาก็ accurate ดละเข้าใจง่ายทั้งในเชิงฟิสิกส์ดาราศาสตร์และส่วนอื่นๆ เก็บจุดเล็กๆได้ดีมากๆ
- จุดที่เรายังไม่ให้เล่มนี้เต็ม 5 ดาว คือภาษาที่ค่อนข้างจะฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยจนยากต่อการอ่านเข้าใจนิดหน่อย และเรารู้สึกว่าสามารถสร้างพลอตในช่วงแรกๆให้มันน่าติดตามกว่านี้ เพราะมันอ่านแล้วเต็มความเนือยในช่วงแรกๆ
🌟 กดไป 4/5 ดาว และขอชมอีกอย่างว่ากระดาษคุณภาพดีมาก รูปประกอบสวยมาก มีพิมพ์น้อยมาก โดยรวมประทับใจและคงหางานเล่มอื่นๆอ่านต่ออย่างแน่นอ���ค่ะ
- โดยปกติแล้วเวลาพูดถึงการข้ามเวลา เรามักนึกถึงไซไฟจากงานเขียนทางฝั่งตะวันตก แต่ในเล่มนี้เซตติ้งไทยแท้มากๆ เพียงขวัญหลุดเข้าไปท่องในหลากหลายห้วงเวลาที่มีโลกที่คนเขียนใช้นิยายเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสี่แผ่นดิน หิมาลายัน ฟ้าจรดทราย ซึ่งในจุดนี้เรารู้สึกว่ามีทั้งข้อดีและข้อเสีย เราชอบความกล้าที่จะสร้างโลกขึ้นมาแบบนี้ พลิกอ่านไปเรื่อยๆแล้วก็พบว่าตัวเองกำลังก้าวสู่โลกใบใหม่ใบแล้วใบเล่า แล้วด้วยความที่มันมาจากนิยายเก่าๆ เราเลยรู้สึกประทับใจมากๆ รูปประกอบก็สวยมากๆค่ะ แต่ข้อเสียคือเราแอบรู้สึกว่าในช่วงแรกๆมันค่อนข้างจะทำให้คนอ่านสับสนและงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขาดความ hook ที่ทำให้อย่างรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ ช่วงแรกๆเลยไม่ค่อยจะน่าดึงดูดเท่าไหร่ในความคิดของเรา
- ย้อนเวลาสลับไปมา อดีต ปัจจุบัน อนาคตผ่าน realms ของโลกจากนิยาย 50% หลังคือสุดยอดมากๆ คนเขียนได้สอดแทรกรายละเอียดดีเทลเล็กๆไว้เต็มไปหมด เหมือนกับที่บอกไว้ที่ปกหน้าแรกว่าอาจจะต้องอ่านมากกว่า 1 ครั้งผ่านมุมมองของคนสองคน ซึ่งพอพลิกอ่านจนจบเล่ม เราก็รู้สึกว้าวมากๆ ข้อมูลที่ใส่มาก็ accurate ดละเข้าใจง่ายทั้งในเชิงฟิสิกส์ดาราศาสตร์และส่วนอื่นๆ เก็บจุดเล็กๆได้ดีมากๆ
- จุดที่เรายังไม่ให้เล่มนี้เต็ม 5 ดาว คือภาษาที่ค่อนข้างจะฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยจนยากต่อการอ่านเข้าใจนิดหน่อย และเรารู้สึกว่าสามารถสร้างพลอตในช่วงแรกๆให้มันน่าติดตามกว่านี้ เพราะมันอ่านแล้วเต็มความเนือยในช่วงแรกๆ
🌟 กดไป 4/5 ดาว และขอชมอีกอย่างว่ากระดาษคุณภาพดีมาก รูปประกอบสวยมาก มีพิมพ์น้อยมาก โดยรวมประทับใจและคงหางานเล่มอื่นๆอ่านต่ออย่างแน่นอ���ค่ะ
January 9, 2026
หนังสือเล่มเดิมที่จะอ่านกี่ครั้งก็จบแบบเดิม แต่ความรู้สึกตอนอ่านไม่เหมือนเดิม
เป็นเรื่องที่ยอมรับว่าอ่านเพราะนามปากกา ไม่รู้อะไรมาก่อน ไม่ได้อ่านแม้กระทั่งคำโปรยปกหลัง เห็นแค่ชื่อเรื่องดูน่าสนใจก็หยิบมาอ่านเลย แต่กลายเป็นเล่มที่เราชอบที่สุดในบรรดางานของคุณกิตติศักดิ์ คงคา ที่เราเคยอ่านมา
เปิดหน้าแรกๆ มาเจอคำว่าให้อ่าน 3 ครั้งในมุมมองที่ต่างกัน ตอนนั้นก็ยังงงๆ ครั้งแรกอ่านไปก็เหมือนกับตราวุธที่ทะลุมิติจากอนาคตมาเจอเพียงขวัญ(แม้จะฉงนก็ตามว่าเพียงขวัญก็ดูจะอยู่ยุคปัจจุบัน พระเอกก็ดูจะมาจากยุคก่อนปัจจุบันเสียอีก) อ่านไปคือนึกว่าไซไฟ ทะลุมิติข้ามเวลาจากอนาคต พระเอกดูเป็น time traveler มีสิ่งของล้ำยุคล้ำสมัยอยู่ในบ้านนางเอกงี้ อ่านไปสักพักกลายเป็นนางเอกที่เป็นผู้เดินทางย้อนอดีตเสียเอง ไปอยู่ในร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง และสามารถนำสิ่งของบางอย่างในอดีตกลับมาในปัจจุบันได้ด้วย เอาจริงตอนนั้นคืออ่านแล้วแบบ หรือจะเป็น parallel universe แต่อ่านไปอ่านมาเหมือนนางเอกย้อนไปในอดีตดูจะคล้าย 'ฝัน' พระเอกก็ดูจะไม่ได้มาจากอนาคตเท่าไหร่ พออ่านไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกตะหงิดกับพฤติกรรมคนรอบตัว
แต่พออ่านถึงตอนเฉลย คำๆ เดียวคือปลดล็อก
พออ่านจบบทสุดท้าย กลับมาอ่านบทแรกอีกรอบ ความรู้สึกคือแตกต่างจากเดิม 1000% แบบจากที่รู้สึกว้าวกับมิติที่ 4 การเดินทางของแสง อะไรก็ตามที่ทำให้เรื่องนี้ดูเป็น Sci-fi กลายเป็นรู้สึกเศร้าหมอง นิยายเรื่องนี้กลายเป็นนิยายที่สะท้อนถึงชีวิตคู่ที่ไม่ได้ตัดจบที่ฉากแต่งงานแล้วขึ้นว่าจบบริบูรณ์ แต่เป็นการที่ต้องดูแลกันตลอดไป
อ่านแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ อยากมีแฟ—
เป็นเรื่องที่ยอมรับว่าอ่านเพราะนามปากกา ไม่รู้อะไรมาก่อน ไม่ได้อ่านแม้กระทั่งคำโปรยปกหลัง เห็นแค่ชื่อเรื่องดูน่าสนใจก็หยิบมาอ่านเลย แต่กลายเป็นเล่มที่เราชอบที่สุดในบรรดางานของคุณกิตติศักดิ์ คงคา ที่เราเคยอ่านมา
เปิดหน้าแรกๆ มาเจอคำว่าให้อ่าน 3 ครั้งในมุมมองที่ต่างกัน ตอนนั้นก็ยังงงๆ ครั้งแรกอ่านไปก็เหมือนกับตราวุธที่ทะลุมิติจากอนาคตมาเจอเพียงขวัญ(แม้จะฉงนก็ตามว่าเพียงขวัญก็ดูจะอยู่ยุคปัจจุบัน พระเอกก็ดูจะมาจากยุคก่อนปัจจุบันเสียอีก) อ่านไปคือนึกว่าไซไฟ ทะลุมิติข้ามเวลาจากอนาคต พระเอกดูเป็น time traveler มีสิ่งของล้ำยุคล้ำสมัยอยู่ในบ้านนางเอกงี้ อ่านไปสักพักกลายเป็นนางเอกที่เป็นผู้เดินทางย้อนอดีตเสียเอง ไปอยู่ในร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง และสามารถนำสิ่งของบางอย่างในอดีตกลับมาในปัจจุบันได้ด้วย เอาจริงตอนนั้นคืออ่านแล้วแบบ หรือจะเป็น parallel universe แต่อ่านไปอ่านมาเหมือนนางเอกย้อนไปในอดีตดูจะคล้าย 'ฝัน' พระเอกก็ดูจะไม่ได้มาจากอนาคตเท่าไหร่ พออ่านไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกตะหงิดกับพฤติกรรมคนรอบตัว
แต่พออ่านถึงตอนเฉลย คำๆ เดียวคือปลดล็อก
พออ่านจบบทสุดท้าย กลับมาอ่านบทแรกอีกรอบ ความรู้สึกคือแตกต่างจากเดิม 1000% แบบจากที่รู้สึกว้าวกับมิติที่ 4 การเดินทางของแสง อะไรก็ตามที่ทำให้เรื่องนี้ดูเป็น Sci-fi กลายเป็นรู้สึกเศร้าหมอง นิยายเรื่องนี้กลายเป็นนิยายที่สะท้อนถึงชีวิตคู่ที่ไม่ได้ตัดจบที่ฉากแต่งงานแล้วขึ้นว่าจบบริบูรณ์ แต่เป็นการที่ต้องดูแลกันตลอดไป
อ่านแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ อยากมีแฟ—
October 22, 2024
ภาษาสละสลวย ซับซ้อนซ่อนเงื่อน เเละสุดท้ายคุณภาพ ไม่มีคำนิยามอะไรจะให้กับหนังสือเล่มนี้อีกเเล้วนอกจากโครตจะภูมิใจที่คนเขียนเป็นคนไทยทำให้คิดได้ว่าอย่างน้อยประเทศนี้ก็ยังไม่สิ้นนักเขียนที่รักษามาตรฐานในการเขียนได้ขนาดนี้ กิตติศักดิ์ คงคา ชื่อนี้การันตีคุณภาพจริงๆ โอเคมาเข้าสู่เนื้อเรื่องคร่าวๆของหนังสือเล่มนี้กัน เรื่องราวจะเริ่มจากคุณหนูของตระกูลสูงส่ง คุณหนูคนนี้ทั้งชีวิตไม่เคยได้ออกจากบ้านเลย จะเรียกว่าบ้านนี้มั้ยเพราะว่ามันใหญ่มากเอาเป็นว่าคุณหนูคนนี้ไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิตแบบที่คนทั่วไปทำกัน เหตุผลเนื่องมาจากพ่อแม่ของเธอเป็นคนที่ห่วงลูกสาวเป็นอย่างมาก วันๆคุณหนูก็จะอ่านเเต่หนังสือเหมือนกับว่ามันเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอในชีวิตก็ว่าได้ เเต่เเล้วก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องเจอกับเรื่องราวที่แปลกประหลาดเป็นอย่างมากเพราะการมาของพ่อบ้านคนใหม่ ที่โปรไฟล์ชีวิตก็คือนักเรียนจบนอกสาขาฟิสิกส์เวลาซึ่งถ้าเราคิดในหลักคอมม่อนเซ้นส์ โปรไฟล์ดีขนาดนี้ไม่น่ามาสมัครเป็นพ่อบ้านน่าจะไปสอนหนังสือมากกว่า เเต่ยังไงก็เเล้วเเต่เขาคนนี้ก็มาทำงานเป็นพ่อบ้านของบ้านนี้เเละหลังจากการมาของชายคนนี้คุณหนูก็เริ่มรู้สึกได้ว่าบ้านที่เธออาศัยมาตั้งเเต่เด็กเริ่มมีอะไรผิดปกติเพราะทุกวันห้องของเธอจะมีสิ่งของที่เธอไม่คุ้นเคยเลยเพิ่มมาอย่างงั้นวันละหนึ่งชิ้นเป็นประจำทุกวัน อีกทั้งหลังจากการได้พูดคุยกับพ่อบ้านเรื่องเวลาฟิสิกส์ที่ชายคนนี้ได้เรียนมาก็ทำให้ย้อนเวลากับไปติดอยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่เธอ เธอต้องคอยตามหาเบาะเเสให้ได้ว่าทำมั้ยเธอถึงย้อนเวลาได้เเละของที่เพิ่มมาในห้องนอนเธอมาจากไหนเเล้วพ่อบ้านคนนี้เป็นใครกันอีกทั้งยังรู้ให้ได้ว่าทำมั้ยเธอถึงไม่ได้รับอนุญาติให้ออกจากบ้านตั้งแต่เกิด ทั้งหมดนี้เธอสามารถหาคำตอบได้ในหนังสือเล่มนี้ จบการรีวิว. ★
July 3, 2025
อ่านครั้งที่หนึ่ง… ด้วยสายตาของเพียงขวัญ
อ่านครั้งที่สอง… ด้วยสายตาของพระเจ้า
อ่านครั้งที่สาม… ด้วยสายตาของตราวุธ
เนื่องจากนี่เป็นการอ่านครั้งที่หนึ่งฉันจึงต้องอ่านด้วยสายตาของเพียงขวัญไปโดยปริยาย บทแรกและบทสุดท้ายแม้จะมีชื่อบทที่แตกต่างกันแต่เนื้อหาข้างในบทกลับไม่แตกต่างกันเลย อาจอนุมานได้ว่าบทนี้เป็นทั้งการเริ่มต้นและการสิ้นสุด แต่หากอ้างอิงตามที่ตราวุธได้กล่าวไว้ในหนังสือ ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีใดในกฎฟิสิกส์แล้ว นี่อาจเป็นการย้อนอดีตก็เป็นได้
เนื้อเรื่องในตอนต้นพาเราไปรู้จักกับสมาชิกในบ้านสุริยะสว่างที่ตั้งอยู่ริมขอบโค้งน้ำเจ้าพระยา โดยมีเพียงขวัญเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ น้อยแม่บ้านคนใหม่ คนรถที่ผู้เขียนไม่ได้บอกชื่อเอาไว้ และพ่อบ้านคนใหม่นามว่าตราวุธที่นำพาความเคลือบแคลงสงสัยมาให้เจ้าของบ้านตั้งแต่แรกพบ ในระหว่างที่ทั้งสองได้สนทนากันก็มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับทฤษฎีการข้ามเวลา อดีต และอนาคต โดยเฉพาะทฤษฎีการข้ามเวลาเพราะเพียงขวัญสงสัยว่าพ่อบ้านคนใหม่นี้มาจากอนาคตจริงๆ อีกทั้งหลังจากการปรากฏตัวในบ้านหลังนี้ของตราวุธก็สร้างเหตุการณ์แปลกประหลาดกับเพียงขวัญ ทั้งการย้อนอดีตและทุละมิติไปยังอนาคต สิ่งของต่างๆ ปรากฏอยู่ในห้องของเจ้าของบ้านอย่างไม่มีที่มาที่ไป ยิ่งตอกย้ำว่าทุกอย่างล้วนบ่งชี้ไปที่ตราวุธทั้งสิ้น แต่หากทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่เพียงขวัญเข้าใจล่ะ อย่างที่ตราวุธกล่าวเอาไว้ว่า
“จักรวาลนี้ไม่มีความจริงโดยสัมบูรณ์หรอกครับ”
“ทุกอย่างล้วนเป็นความจริงโดยสัมพัทธ์เท่านั้น ไม่มีความจริงที่เป็นความจริง มีแต่ความจริงที่เราคิดว่าเป็นความจริงเท่านั้น”
ผู้แต่งมิได้เพียงใช้ภาษาที่สละสลวยในการเขียนเนื้อเรื่องเท่านั้น แต่ทุกจังหวะในการอ่าน ทุกประโยคในแต่ละบรรทัดเหมือนกับมีวาทยกรคอยโบกมือให้จังหวะอยู่ตลอด เมื่ออ่านเข้าจังหวะแล้วจะสามารถงับคำได้อย่างพอดิบพอดี หากอ่านแต่ละประโยคโดยรวบมิได้แบ่งจังหวะวรรคตอนอาจทำให้พลาดความสวยงามของแต่ละประโยคที่ผู้แต่งบรรจงเขียนขึ้นมาก็เป็นได้ ราวกับเป็นร้อยกรองในงานเขียนร้อยแก้วที่ต้องแบ่งวรรคตอนให้ถูกต้องจึงจะพบความสวยงามอย่างแท้จริง
เนื่องจากฉันได้อ่านด้วยสายตาของเพียงขวั�� เส้นเรื่องในตอนแรกจึงดูสะเปะสะปะไปหมด เหมือนกับเศษแก้วที่แตกหักจากกันแล้วพยายามนำเรียงต่อกัน หล่นหาย แตกบิ่น รวดร้าว แม้ว่าเส้นเรื่องจะกระจัดกระจายแต่มิได้รกรุงรังแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่ดูเหมือนจะไม่ปะติดปะต่อกันแต่หากอ่านจนถึงบทสุดท้ายแล้วความจริงทุกอย่างจะกระจ่างสายตา
หนึ่งนับวันนิรันดรเป็นส่วนผสมของการข้ามมิติขนาดเท่าดาวพฤหัส การย้อนเวลาขนาดเท่าดาวเสาร์ ทฤษฏีฟิสิกส์ขนาดเท่าดาวยูเรนัส ความรักขนาดเท่าดาวเนปจูน น้ำตาขนาดเท่าดาวโลก ปริศนาขนาดเท่าดาวอังคาร การเมืองและอุดมการณ์ขนาดเท่าดาวพุธ เป็นส่วนผสมที่ดูจะไม่เข้ากันและยากที่จะเข้าใจ ราวกับเป็นคนละเรื่องกัน แต่ถ้าได้อ่านจนจบแล้วคุณจะเข้าใจทุกอย่างที่ฉันกล่าวมา เหมือนกับที่เพียงขวัญเข้าใจตราวุธในที่สุด โดยฉันสามารถเดาได้ว่าจะจบอย่างไร แต่ในระหว่างการเดินทางนั้นรายละเอียดได้ผกพันพลิกแพลงจนเหนือเกินความคาดเดาของฉันไปเสียแล้ว
ผู้แต่งสามารถบีบเค้นอารมณ์ให้ผู้อ่านรู้สึกร่วมไปตามตัวละครทั้งสองได้อย่างดี ทั้งความรู้สึกอึดอัดอดกลั้นที่ต้องถูกขังอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า ชีวิตที่มิสามารถเป็นของตนเองได้ของเพียงขวัญ ความรู้สึกหนักอึ้ง ทรมาน เศร้าหมองที่เป็นปริศนาของตราวุธ และเมื่อความรู้สึกของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในตอนท้ายก็มีน้ำตาร่วงหล่นลงมา ที่ทั้งสุขสมหวังระคนเศร้าทุกข์ทรมาน
รายละเอียดย่อยที่ฉันชอบที่สุดก็คงเป็นการที่ผู้เขียนยกวรรณกรรมไทยมาตั้งเป็นชื่อบท มิได้นำมาเพื่อเชื่อมโยงอย่างโจ่งแจ้ง แต่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมจึงใช้วรรณกรรมเรื่องนี้มาตั้งชื่อบทในบทนั้นๆ ฉันได้อ่านเพียงเล่มเดียวจากทั้งหมดยี่สิบเล่มที่นำมาอ้างอิง แต่พอรู้มาบ้างว่าแต่ละเรื่องมีเนื้อหาเป็นอย่างไรบ้าง อย่างเพชรพระอุมาเพียงขวัญและตราวุธได้เข้าไปผจญในพงไพร ฟ้าจรดทรายทั้งสองก็ได้มาโผล่อยู่กลางทะเลทราย
โดยหนึ่งนับวันนิรันดรได้ย้ำถึงการอยู่กับปัจจุบันในหลายหน้า เพราะมิใช่อดีตหรืออนาคตที่เราใช้ชีวิตอยู่ แต่เป็นปัจจุบันต่างหากที่เราต้องใช้ชีวิต ดังที่พ่อได้กล่าวเอาไว้กับเพียงขวัญว่า
“หากมัวคิดถึงแต่อดีต เราจะไม่เห็นอนาคต แต่ถ้ามัวสนใจแต่อนาคต เราจะไม่อยู่กับปัจจุบัน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วทั้งอดีตกับอนาคตก็เป็นแค่ภาพลวงตา เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่กับอะไรได้เลย นอกจากปัจจุบันขณะเท่านั้น ลูกลองทบทวนให้ดีว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่กับอะไร”
อ่านครั้งที่สอง… ด้วยสายตาของพระเจ้า
อ่านครั้งที่สาม… ด้วยสายตาของตราวุธ
เนื่องจากนี่เป็นการอ่านครั้งที่หนึ่งฉันจึงต้องอ่านด้วยสายตาของเพียงขวัญไปโดยปริยาย บทแรกและบทสุดท้ายแม้จะมีชื่อบทที่แตกต่างกันแต่เนื้อหาข้างในบทกลับไม่แตกต่างกันเลย อาจอนุมานได้ว่าบทนี้เป็นทั้งการเริ่มต้นและการสิ้นสุด แต่หากอ้างอิงตามที่ตราวุธได้กล่าวไว้ในหนังสือ ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีใดในกฎฟิสิกส์แล้ว นี่อาจเป็นการย้อนอดีตก็เป็นได้
เนื้อเรื่องในตอนต้นพาเราไปรู้จักกับสมาชิกในบ้านสุริยะสว่างที่ตั้งอยู่ริมขอบโค้งน้ำเจ้าพระยา โดยมีเพียงขวัญเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ น้อยแม่บ้านคนใหม่ คนรถที่ผู้เขียนไม่ได้บอกชื่อเอาไว้ และพ่อบ้านคนใหม่นามว่าตราวุธที่นำพาความเคลือบแคลงสงสัยมาให้เจ้าของบ้านตั้งแต่แรกพบ ในระหว่างที่ทั้งสองได้สนทนากันก็มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับทฤษฎีการข้ามเวลา อดีต และอนาคต โดยเฉพาะทฤษฎีการข้ามเวลาเพราะเพียงขวัญสงสัยว่าพ่อบ้านคนใหม่นี้มาจากอนาคตจริงๆ อีกทั้งหลังจากการปรากฏตัวในบ้านหลังนี้ของตราวุธก็สร้างเหตุการณ์แปลกประหลาดกับเพียงขวัญ ทั้งการย้อนอดีตและทุละมิติไปยังอนาคต สิ่งของต่างๆ ปรากฏอยู่ในห้องของเจ้าของบ้านอย่างไม่มีที่มาที่ไป ยิ่งตอกย้ำว่าทุกอย่างล้วนบ่งชี้ไปที่ตราวุธทั้งสิ้น แต่หากทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่เพียงขวัญเข้าใจล่ะ อย่างที่ตราวุธกล่าวเอาไว้ว่า
“จักรวาลนี้ไม่มีความจริงโดยสัมบูรณ์หรอกครับ”
“ทุกอย่างล้วนเป็นความจริงโดยสัมพัทธ์เท่านั้น ไม่มีความจริงที่เป็นความจริง มีแต่ความจริงที่เราคิดว่าเป็นความจริงเท่านั้น”
ผู้แต่งมิได้เพียงใช้ภาษาที่สละสลวยในการเขียนเนื้อเรื่องเท่านั้น แต่ทุกจังหวะในการอ่าน ทุกประโยคในแต่ละบรรทัดเหมือนกับมีวาทยกรคอยโบกมือให้จังหวะอยู่ตลอด เมื่ออ่านเข้าจังหวะแล้วจะสามารถงับคำได้อย่างพอดิบพอดี หากอ่านแต่ละประโยคโดยรวบมิได้แบ่งจังหวะวรรคตอนอาจทำให้พลาดความสวยงามของแต่ละประโยคที่ผู้แต่งบรรจงเขียนขึ้นมาก็เป็นได้ ราวกับเป็นร้อยกรองในงานเขียนร้อยแก้วที่ต้องแบ่งวรรคตอนให้ถูกต้องจึงจะพบความสวยงามอย่างแท้จริง
เนื่องจากฉันได้อ่านด้วยสายตาของเพียงขวั�� เส้นเรื่องในตอนแรกจึงดูสะเปะสะปะไปหมด เหมือนกับเศษแก้วที่แตกหักจากกันแล้วพยายามนำเรียงต่อกัน หล่นหาย แตกบิ่น รวดร้าว แม้ว่าเส้นเรื่องจะกระจัดกระจายแต่มิได้รกรุงรังแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่ดูเหมือนจะไม่ปะติดปะต่อกันแต่หากอ่านจนถึงบทสุดท้ายแล้วความจริงทุกอย่างจะกระจ่างสายตา
หนึ่งนับวันนิรันดรเป็นส่วนผสมของการข้ามมิติขนาดเท่าดาวพฤหัส การย้อนเวลาขนาดเท่าดาวเสาร์ ทฤษฏีฟิสิกส์ขนาดเท่าดาวยูเรนัส ความรักขนาดเท่าดาวเนปจูน น้ำตาขนาดเท่าดาวโลก ปริศนาขนาดเท่าดาวอังคาร การเมืองและอุดมการณ์ขนาดเท่าดาวพุธ เป็นส่วนผสมที่ดูจะไม่เข้ากันและยากที่จะเข้าใจ ราวกับเป็นคนละเรื่องกัน แต่ถ้าได้อ่านจนจบแล้วคุณจะเข้าใจทุกอย่างที่ฉันกล่าวมา เหมือนกับที่เพียงขวัญเข้าใจตราวุธในที่สุด โดยฉันสามารถเดาได้ว่าจะจบอย่างไร แต่ในระหว่างการเดินทางนั้นรายละเอียดได้ผกพันพลิกแพลงจนเหนือเกินความคาดเดาของฉันไปเสียแล้ว
ผู้แต่งสามารถบีบเค้นอารมณ์ให้ผู้อ่านรู้สึกร่วมไปตามตัวละครทั้งสองได้อย่างดี ทั้งความรู้สึกอึดอัดอดกลั้นที่ต้องถูกขังอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า ชีวิตที่มิสามารถเป็นของตนเองได้ของเพียงขวัญ ความรู้สึกหนักอึ้ง ทรมาน เศร้าหมองที่เป็นปริศนาของตราวุธ และเมื่อความรู้สึกของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในตอนท้ายก็มีน้ำตาร่วงหล่นลงมา ที่ทั้งสุขสมหวังระคนเศร้าทุกข์ทรมาน
รายละเอียดย่อยที่ฉันชอบที่สุดก็คงเป็นการที่ผู้เขียนยกวรรณกรรมไทยมาตั้งเป็นชื่อบท มิได้นำมาเพื่อเชื่อมโยงอย่างโจ่งแจ้ง แต่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมจึงใช้วรรณกรรมเรื่องนี้มาตั้งชื่อบทในบทนั้นๆ ฉันได้อ่านเพียงเล่มเดียวจากทั้งหมดยี่สิบเล่มที่นำมาอ้างอิง แต่พอรู้มาบ้างว่าแต่ละเรื่องมีเนื้อหาเป็นอย่างไรบ้าง อย่างเพชรพระอุมาเพียงขวัญและตราวุธได้เข้าไปผจญในพงไพร ฟ้าจรดทรายทั้งสองก็ได้มาโผล่อยู่กลางทะเลทราย
โดยหนึ่งนับวันนิรันดรได้ย้ำถึงการอยู่กับปัจจุบันในหลายหน้า เพราะมิใช่อดีตหรืออนาคตที่เราใช้ชีวิตอยู่ แต่เป็นปัจจุบันต่างหากที่เราต้องใช้ชีวิต ดังที่พ่อได้กล่าวเอาไว้กับเพียงขวัญว่า
“หากมัวคิดถึงแต่อดีต เราจะไม่เห็นอนาคต แต่ถ้ามัวสนใจแต่อนาคต เราจะไม่อยู่กับปัจจุบัน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วทั้งอดีตกับอนาคตก็เป็นแค่ภาพลวงตา เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่กับอะไรได้เลย นอกจากปัจจุบันขณะเท่านั้น ลูกลองทบทวนให้ดีว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่กับอะไร”
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 16, 2023
ตอนแรกคิดไปอีกแบบ พออ่านจบปุ้ป อ้าว รู้สึกโลกหยุดหมุนไปพร้อมกับตัวละครเลยค่ะ ตอนแรกว่าจะไม่เขียนรีวิว แต่วันถัดไปหลังจากอ่านจบ พยายามไซโคแฟนมากๆว่าให้มาอ่าน เพราะชอบเรื่องนี้มากจริงๆ แต่แค่เล่าเรื่องย่อๆยังเล่าไม่จบสักที เพราะอินเกินค่ะ จะร้อง ยิ่งนึกถึงฉากสุดท้ายยิ่งบีบหัวใจ ชอบมากๆที่สุดที่อ่านมาในปีนี้เลย เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงให้อ่านสามรอบในแต่ละมุมมอง
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 15, 2023
ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มดีกรีปริญญาโทและปริญญาเอกด้านฟิสิกส์มาปรากฎตัวต่อหน้าเธอในฐานะพ่อบ้านแทนพ่อบ้านคนเก่า เธอก็สังเกตเห็นว่ามีของบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นปรากฎขึ้นให้เธอเห็นวันละชิ้นโดยที่เธอไม่รู้ว่าของเหล่านั้นมาจากไหน จนกระทั่งเธอหลับและเหมือนฝันไป ว่าเธอได้ย้อนอดีตไปพบกับครอบครัวหนึ่งและอยู่ในร่างของลูกสาวคนเล็กของครอบครัวนั้น และเธอยังได้หยิบสมุดบันทึกประจำวันของสาวน้อยติดกลับมาในโลกปัจจุบันด้วย เธอจึงค่อย ๆ ใช้เวลาในการอ่านเรื่องราวในบันทึกของสาวน้อย เพราะอยากรู้ว่ามีความเกี่ยวข้องกับเธอยังไง แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งดูเหมือนว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับพ่อบ้านคนใหม่ของเธอมากกว่า
เราว่าเรื่องนี้น่าจะอยู่ในกลุ่มนิยายแนวทดลองหรือเปล่า คือนักเขียนดูเหมือนเขียนด้วยวิธีทดลองจับเอาโน่นผสมนี่ แต่ก็ทำออกมาได้ลงตัวและน่าสนใจดีนะคะ เริ่มจากการกระตุ้นให้คนอ่านอยากรู้อยากเห็นด้วยทฤษฎีของจักรวาลและเวลา โดยอธิบายด้วยหลักทางฟิสิกส์แต่ใช้ภาษาที่ทำให้เข้าใจง่าย (ยกเว้นตอนพูดถึง cosmic string ที่เข้าใจยากจริง ๆ แม้เราจะไปหาข้อมูลอ่านเองเพิ่มเติมก็ตาม หรือเพราะเราอ่อนวิชาฟิสิกส์อยู่แล้วเป็นพื้นฐานก็ไม่รู้นะ) ตามด้วยประวัติศาสตร์การเมืองนิดหน่อยผ่านสมุดบันทึกของเด็กสาว โดยหยิบยกชื่อวรรณกรรมไทยที่ทรงคุณค่าหลายเรื่องมาตั้งเป็นชื่อตอนตามบริบทของพล็อต (และยังแอบซ่อนชื่อวรรณกรรมคลาสสิกต่างชาติบางเรื่องในเนื้อเรื่องด้วย) ซึ่งทั้งหมดนี้คือเล่าด้วยสำนวนภาษาแบบอลังการงานสร้าง เพราะเต็มไปด้วยคำซ้ำคำซ้อนที่ใช้ด้วยศัพท์ที่แทบไม่ซ้ำกันเลย ซึ่่งหากอยู่ในรูปแบบของหนังสือแนวอื่น อาจจะดูเป็นความยืดย้วยเยิ่นเย้อ แต่น่าแปลกที่เมื่อนักเขียนนำมาใช้ในบริบทของเรื่องนี้ เรากลับรู้สึกว่ามันเข้ากันดีอย่างไม่น่าเชื่อ
เนื้อหาเต็มไปด้วยความแฟนตาซีแบบพร่าเลือน พล็อตเหมือนจะต่อเนื่องแต่ก็ไม่ต่อเนื่อง อ่านแล้วชวนงงงวยก็จริง แต่ก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรเรื่องราวมันถึงออกมาในรูปแบบนี้ และแอบชมตัวเองเบา ๆ ที่เดาตอนจบของเรื่องได้ค่อนข้างใกล้เคียงกับที่นักเขียนวางไว้ด้วย แต่ก็จบได้ดีกว่าที่เราคิดไว้มากค่ะ ส่วนที่เราชอบมาก ๆ ด้วยเช่นกันคือตอนที่พระเอกอธิบายเรื่องจักรวาลและเวลา กับเรื่องราวในสมุดบันทึกที่นางเอกเก็บได้ อาจเพราะเป็นจุดเล็กจุดน้อยที่ตรงกับความสนใจของเราพอดี เลยทำให้อ่านได้เพลินมากเลยค่ะ
เราว่าเรื่องนี้น่าจะอยู่ในกลุ่มนิยายแนวทดลองหรือเปล่า คือนักเขียนดูเหมือนเขียนด้วยวิธีทดลองจับเอาโน่นผสมนี่ แต่ก็ทำออกมาได้ลงตัวและน่าสนใจดีนะคะ เริ่มจากการกระตุ้นให้คนอ่านอยากรู้อยากเห็นด้วยทฤษฎีของจักรวาลและเวลา โดยอธิบายด้วยหลักทางฟิสิกส์แต่ใช้ภาษาที่ทำให้เข้าใจง่าย (ยกเว้นตอนพูดถึง cosmic string ที่เข้าใจยากจริง ๆ แม้เราจะไปหาข้อมูลอ่านเองเพิ่มเติมก็ตาม หรือเพราะเราอ่อนวิชาฟิสิกส์อยู่แล้วเป็นพื้นฐานก็ไม่รู้นะ) ตามด้วยประวัติศาสตร์การเมืองนิดหน่อยผ่านสมุดบันทึกของเด็กสาว โดยหยิบยกชื่อวรรณกรรมไทยที่ทรงคุณค่าหลายเรื่องมาตั้งเป็นชื่อตอนตามบริบทของพล็อต (และยังแอบซ่อนชื่อวรรณกรรมคลาสสิกต่างชาติบางเรื่องในเนื้อเรื่องด้วย) ซึ่งทั้งหมดนี้คือเล่าด้วยสำนวนภาษาแบบอลังการงานสร้าง เพราะเต็มไปด้วยคำซ้ำคำซ้อนที่ใช้ด้วยศัพท์ที่แทบไม่ซ้ำกันเลย ซึ่่งหากอยู่ในรูปแบบของหนังสือแนวอื่น อาจจะดูเป็นความยืดย้วยเยิ่นเย้อ แต่น่าแปลกที่เมื่อนักเขียนนำมาใช้ในบริบทของเรื่องนี้ เรากลับรู้สึกว่ามันเข้ากันดีอย่างไม่น่าเชื่อ
เนื้อหาเต็มไปด้วยความแฟนตาซีแบบพร่าเลือน พล็อตเหมือนจะต่อเนื่องแต่ก็ไม่ต่อเนื่อง อ่านแล้วชวนงงงวยก็จริง แต่ก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรเรื่องราวมันถึงออกมาในรูปแบบนี้ และแอบชมตัวเองเบา ๆ ที่เดาตอนจบของเรื่องได้ค่อนข้างใกล้เคียงกับที่นักเขียนวางไว้ด้วย แต่ก็จบได้ดีกว่าที่เราคิดไว้มากค่ะ ส่วนที่เราชอบมาก ๆ ด้วยเช่นกันคือตอนที่พระเอกอธิบายเรื่องจักรวาลและเวลา กับเรื่องราวในสมุดบันทึกที่นางเอกเก็บได้ อาจเพราะเป็นจุดเล็กจุดน้อยที่ตรงกับความสนใจของเราพอดี เลยทำให้อ่านได้เพลินมากเลยค่ะ
March 2, 2023
"หนึ่งนับวันนิรันดร" เป็นเรื่องสั้นขนาดยาว แนวสัจนิยมมหัศจรรย์ ที่อ่านแล้วนึกถึง "เรือนมยุรา" ผสมภาพยนตร์เรื่อง Inception
ตัวหนังสือไม่ได้เน้นความสัมพันธ์ในลักษณะ "คุณหนูกับพ่อบ้าน" มากขนาดที่เราคาดหวัง และพัฒนาการด้านความสัมพันธ์ก็ครุมเครืออยู่หลายส่วน
แต่จุดอ่อนนั้นไม่อาจกลบรัศมีส่วนโดดเด่นที่สุดของเรื่องนี้ได้ นั่นก็คือ การสร้างโลก
omg มากกกก... ถึงแม้ในเล่มจะเน้นย้ำตลอดเวลาว่านี่เป็นงานเขียนที่เล่นกับเรื่อง "เวลา"
แต่เราอ่านแล้วกลับพบว่า การสร้าง space ของเรื่องนี้ต่างหากที่มีความไหลลื่นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ และเป็นตัวชูโรงของเล่มนี้อย่างแท้จริง
อ่านๆ ไปจะ เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ... เหมือนเมื่อกี้จะคุ้นๆ ว่าตรงนี้ไม่ใช่แบบนี้นะ?
มันต้องเป็นแม่น้ำ ไม่ใช่ทะเลสิ?
มันต้องเป็นรถ ไม่ใช่เรือสิ?
เมื่อกี้เราอยู่ในป่ากันไม่ใช่เหรอ? แต่พริบตาเราอยู่ในทะเลทราย?
และก็มี���ิมะตกด้วย? ยังไงนะ?
ความรู้สึกตอนอ่านเหมือนหลุดไปใน virtual reality ที่ไม่มีผืนแผ่นดินให้เราสถิตย์อยู่ แต่เราลอยอยู่ในอวกาศ และพร้อมจะร่วงหล่นไปที่ใดก็ไม่รู้ตลอดเวลา
การหย่อน clue ไว้สร้างความสงสัยให้คนอ่าน เป็นอีกจุดที่ทำได้ดีมาก
เพราะปล่อยออกมาไม่หยุด มาเป็นชุดต่อเนื่องตั้งแต่ต้นเรื่องถึงกลางเล่ม
และถึงแม้ดิฉันจะไม่ชอบนิสัยคุณหนูเอาเสียเลย แต่ด้วยความสงสัย ก็ยังทำให้เลือกพลิกหน้าอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็อ่านจบเล่มได้แบบม้วนเดียวจบค่ะ
การเดินทางของคุณกิตติศักดิ์ที่ใช้เวลาเขียนเรื่องนี้ถึง 4 ปี รื้อแล้วแก้อีกมาอย่างยาวนานก็จบลงด้วยดีในที่สุด (คงปวดหัวน่าดูเลยนะคะ แบกเรื่องแบบนี้เอาไว้... ^^;;;)
เป็นการเฉลยที่ feel good และคลี่คลายแบบไม่เหลืออะไรให้สงสัยอีกต่อไป
ส่วนตัวแล้วคิดว่า นี่เป็นการผจญภัยในครอบแก้วของนาฬิกาทราย
และคิดว่าตัวเองเลือกถูกเล่มจริงๆ ที่หยิบเล่มนี้มาทำความรู้จักผลงานของคุณกิตติศักด์เป็นเล่มแรกค่ะ :-)
คำแนะนำ: ไม่ควรอ่านปก คำนำ คำโปรยก่อนเข้าเรื่อง
ถ้าอยากอ่านให้สนุก คนอ่านไม่ควรถูกชี้นำใดๆ ก่อนเลยทั้งสิ้น ควรมาถึงแล้วอ่านเนื้อหาไปเลยค่ะ
ตัวหนังสือไม่ได้เน้นความสัมพันธ์ในลักษณะ "คุณหนูกับพ่อบ้าน" มากขนาดที่เราคาดหวัง และพัฒนาการด้านความสัมพันธ์ก็ครุมเครืออยู่หลายส่วน
แต่จุดอ่อนนั้นไม่อาจกลบรัศมีส่วนโดดเด่นที่สุดของเรื่องนี้ได้ นั่นก็คือ การสร้างโลก
omg มากกกก... ถึงแม้ในเล่มจะเน้นย้ำตลอดเวลาว่านี่เป็นงานเขียนที่เล่นกับเรื่อง "เวลา"
แต่เราอ่านแล้วกลับพบว่า การสร้าง space ของเรื่องนี้ต่างหากที่มีความไหลลื่นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ และเป็นตัวชูโรงของเล่มนี้อย่างแท้จริง
อ่านๆ ไปจะ เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ... เหมือนเมื่อกี้จะคุ้นๆ ว่าตรงนี้ไม่ใช่แบบนี้นะ?
มันต้องเป็นแม่น้ำ ไม่ใช่ทะเลสิ?
มันต้องเป็นรถ ไม่ใช่เรือสิ?
เมื่อกี้เราอยู่ในป่ากันไม่ใช่เหรอ? แต่พริบตาเราอยู่ในทะเลทราย?
และก็มี���ิมะตกด้วย? ยังไงนะ?
ความรู้สึกตอนอ่านเหมือนหลุดไปใน virtual reality ที่ไม่มีผืนแผ่นดินให้เราสถิตย์อยู่ แต่เราลอยอยู่ในอวกาศ และพร้อมจะร่วงหล่นไปที่ใดก็ไม่รู้ตลอดเวลา
การหย่อน clue ไว้สร้างความสงสัยให้คนอ่าน เป็นอีกจุดที่ทำได้ดีมาก
เพราะปล่อยออกมาไม่หยุด มาเป็นชุดต่อเนื่องตั้งแต่ต้นเรื่องถึงกลางเล่ม
และถึงแม้ดิฉันจะไม่ชอบนิสัยคุณหนูเอาเสียเลย แต่ด้วยความสงสัย ก็ยังทำให้เลือกพลิกหน้าอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็อ่านจบเล่มได้แบบม้วนเดียวจบค่ะ
การเดินทางของคุณกิตติศักดิ์ที่ใช้เวลาเขียนเรื่องนี้ถึง 4 ปี รื้อแล้วแก้อีกมาอย่างยาวนานก็จบลงด้วยดีในที่สุด (คงปวดหัวน่าดูเลยนะคะ แบกเรื่องแบบนี้เอาไว้... ^^;;;)
เป็นการเฉลยที่ feel good และคลี่คลายแบบไม่เหลืออะไรให้สงสัยอีกต่อไป
ส่วนตัวแล้วคิดว่า นี่เป็นการผจญภัยในครอบแก้วของนาฬิกาทราย
และคิดว่าตัวเองเลือกถูกเล่มจริงๆ ที่หยิบเล่มนี้มาทำความรู้จักผลงานของคุณกิตติศักด์เป็นเล่มแรกค่ะ :-)
คำแนะนำ: ไม่ควรอ่านปก คำนำ คำโปรยก่อนเข้าเรื่อง
ถ้าอยากอ่านให้สนุก คนอ่านไม่ควรถูกชี้นำใดๆ ก่อนเลยทั้งสิ้น ควรมาถึงแล้วอ่านเนื้อหาไปเลยค่ะ
September 10, 2024
เริ่มเสาะหาหนังสือเล่มนี้มาอ่านเพราะคำโปรยด้านหลังปก เหมือนจะคาดหวังให้มันเป็นเรื่องประเภทแฟนตาซี ใช่วิธีเขียน วิธีเล่าเรื่องเป็นแฟนตาซีจนถึงบทสุดท้ายของเรื่องเลยทีเดียว แต่ปมความจริงที่ซ่อนอยู่ในความเป็นแฟนตาซีทำให้ประหลาดใจกว่าหลายเท่า ข้อความแต่ละบทแต่ละตอนถ้อยคำสละสลวยมากมาก ต้องขอยอมรับว่าอ่านจนจบก็ยังไม่หายประหลาดใจกับแกนแท้ของเรื่องอยู่ดี ขอบพระคุณนักเขียนที่กรุณาสรรสร้างงานดีๆแบบนี้สู้สายตาสาธารณชน ไม่ทิ้งลงขยะไปเหมือนที่ตั้งใจแต่แรก จะไม่สปอยเนื้อเรื่องอะไรเลยนะคะเล่มนี้ หามาอ่านเถอะ รับรองไม่ผิดหวัง
March 1, 2023
ผู้เขียนเปิดเรื่องแบบงงๆ ไม่รู้เนื้อรู้ใต้
แม้เรื่องจะดำเนินต่อกัน
แต่รู้สึกถึงความไม่ต่อเนื่องบางอย่างในเนื้อเรื่อง
มีอะไรบางอย่างผิดที่ผิดทางตงิดๆ
พิศวงสงสัย และไม่รู้ว่ากำลังอ่านเรื่องราวแบบไหนอยู่
เราอ่านมันไปอย่างเนือยๆ แต่ไม่เลิกอ่าน
แม้จะงงๆ แต่ก็มีบางอย่างดึงดูดเอาไว้ให้ไปต่อ
และ .. เราเป็นอีกคนที่ชอบตอนจบเช่นกันค่ะ
เราชอบที่คนเขียนไม่ทิ้งเรากลางทาง
มีคำตอบให้กับสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งเรื่อง
มารู้สึกสนุก และรู้สึกว่ามันเจ๋ง ก็ตอนที่อ่านถึงตอนจบนี่เอง
ชอบค่ะ :)
แม้เรื่องจะดำเนินต่อกัน
แต่รู้สึกถึงความไม่ต่อเนื่องบางอย่างในเนื้อเรื่อง
มีอะไรบางอย่างผิดที่ผิดทางตงิดๆ
พิศวงสงสัย และไม่รู้ว่ากำลังอ่านเรื่องราวแบบไหนอยู่
เราอ่านมันไปอย่างเนือยๆ แต่ไม่เลิกอ่าน
แม้จะงงๆ แต่ก็มีบางอย่างดึงดูดเอาไว้ให้ไปต่อ
และ .. เราเป็นอีกคนที่ชอบตอนจบเช่นกันค่ะ
เราชอบที่คนเขียนไม่ทิ้งเรากลางทาง
มีคำตอบให้กับสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งเรื่อง
มารู้สึกสนุก และรู้สึกว่ามันเจ๋ง ก็ตอนที่อ่านถึงตอนจบนี่เอง
ชอบค่ะ :)
March 3, 2023
รักหนังสือเล่มนี้ที่สุดในจักรวาลโลกหล้า T___T
April 20, 2023
4.2 ชอบตอนที่ทุกอย่างเฉลยแล้ว และอีกอย่างคือชื่อแต่ละตอนชอบมากๆๆ
August 20, 2024
1.5 ดาว
June 17, 2025
เป็นเรื่องที่สมกับคำว่าไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวังจริง ๆ
October 22, 2025
ตราวุธใส่สูททำไมอ่ะ
Displaying 1 - 19 of 19 reviews