یک دریچه آزادی

by سیمین بهبهانی

یک دریچه آزادی: مجموعه‌ی اشعار ۱۳۶۲-۱۳۷۳

First published April 1, 1995

About the author

English profile: Simin Behbahani

Reviews

[ZaRi]

یک دریچه آزادی باز کن به زندانم
یک سبد پر از شادی خرج کن که مهمانم
ابر نقره افشان شو تا چو تاک بار آور
پیش دست و دل بازان دست و دل بیافشانم
یک چمن صفا داری باز کن به رویم در
بر بساط گل بنشین ، در کنار بنشانم
لحظه های امروزم شاد باد و رنگین باد
وعده های فردا را اعتماد نتوانم
فر بامدادم کو ؟ نیمروزم شادم کو ؟
آفتاب بی رنگی بر فراز ایوانم
مرگ راه می بندد لحظه های غلتان را
کو مجال پوئیدن ؟ گوی تنگ ، میدانم
عشق خیز و طوفان کن ، آنچه مانده ویران کن
از باد خاشاکش لانه پریشانم
با زبان سرخ آخر چون کند سر سبزم ؟
رنگ و بوی خون دارد نکته ها که می دانم
عشق می رسد از راه پیش او سخن کوتاه
در نماز خون شعری با حضور می خوانم

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

لاله های سرخ

گر سرو را بلند به گلشن کشیده اند

کوتاه پیش قد بت من کشیده اند



زین پاره دل چه ماند که مژگان بلند ها

چندین پی رفوش، به سوزن کشیده اند



امروز سر به دامن دیگر نهاده اند

آنان که از کفم دل و دامن کشیده اند

آتش فکنده اند به خرمن مرا و، خویش

منزل به خرمن گل و سوسن کشیده اند



با ساقه ی بلند خود این لاله های سرخ

بهر ملامتم همه گردن کشیده اند



کز عاشقی چه سود؟ که ما را به جرم عشق

با داغ و خون به دشت و به دامن کشیده اند



حال دلم مپرس و به چشمان من نگر

صد شعله سر به جانب روزن کشیده اند



سیمین !‌ در آسمان خیال تو، یادها

همچون شهاب ها، خط روشن کشیده اند

[Hosna · Rating 2 out of 5]

یک ستاره را به مرثیه‌ی اخوان دادم که بهترین شعر کتاب بود. به شاعر چشم داریم که دستکم نام شعر را شاعرانه برگزیند نه همان دو واژه‌ی نخست هر شعر. من چیزی از شعرهای این کتاب بر نگرفتم. نه تصویر زیبایی و نه معنای تکان دهنده‌ای.

[Alireza Khan · Rating 5 out of 5]

جلوه‌ای از اوج توانایی‌های سیمین بهبهانی در شعر فارسی است.

شاعر با مهارت بی‌نظیر خود در وزن و قافیه
و با زبانی شیوا و روح‌انگیز، نه‌تنها احساسات انسانی
و آزادی‌خواهی را به زیبایی بازتاب می‌دهد، بلکه امید،
شجاعت و عمق تفکر را نیز در دل خواننده می‌نشاند.
این اثر نماد توانایی بهبهانی در ترکیب زیبایی‌های ادبی با پیام‌های اجتماعی و انسانی است و بی‌دریغ نشان می‌دهد که شعر می‌تواند هم هنری باشد و هم وسیله‌ای برای بیداری وجدان و دل انسان‌ها.