What do you think?
Rate this book
Ruik Jy Die Filmster?
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
January 17, 2024
#RuikJyDieFilmster? – Naomi Meyer
#Tafelberg
Om vyftien te wees is ongemaklik. As jou lewe boonop aanmekaargesit is van een afskeid na die ander, is dit selfs erger. Carmen kry nooit kans om wortel te skiet nie, nes sy nuwe vriende maak, trek hulle weer. En die laaste trek was na die ander kant van die aardbol, van Bloemfontein na Dublin. Dis nie net die afskeid van mense wat pynlik is nie, drie gebeurtenisse is ook die begin van Carmen se afskeid van kinderlike onskuld. Sy en haar broer ontkom nouliks ‘n gewapende rooftog, ‘n vriendin stuur vir haar ‘n boodskap dat sy en ‘n ou amper ‘dit’ gedoen het – en Carmen weet minder as niks van ‘dit’ – en sy ontdek haar ma se tienerdagboek.
Carmen se droom om films te maak veroorsaak dat haar perspektief op die wêreld, soos beskryf in die eerste persoon narratief, met waarnemings deur ‘n lens vergelyk kan word. Die kort hoofstukke met individuele titels sluit hierby aan; sy beskryf gebeurtenisse episodies en met ‘n denkbeeldige klankbaan. Die belangrikste hiervan is ongetwyfeld die Engelse verwerking van Jacques Brel se onvergeetlike ‘Le Moribond’, veral omdat sy aanklank vind by die nostalgiese ‘Goodbye to you, my trusted friend…’
Sy laat haar egter nie deur die sensoriese beperkings van films belemmer nie, reuk speel eweneens ‘n groot rol in haar verhaal. Die grillerige, sweterige, olierige filmmaker, Harold, is haar klankbord, maar hy verskyn na willekeur en is vir niemand anders sigbaar nie. Hy het egter geen reuk nie, in teenstelling met die indruk wat sy voorkoms skep. Daarenteen ontdek sy dat reuke hulle eie reëls maak, en dat liefde soms na vis kan ruik.
Carmen is ‘n intense, ondersoekende karakter wat grootliks in haar eie kop lewe. Sy erken self: ‘Ek het nooit eers besef dat ander mense kán dink nie. Toe ek klein was, was die gedagte dat ander mense met ‘n kop vol gedagtes rondloop so ondenkbaar soos wat dit was dat onderwysers toilet toe moes gaan.’ (16) Sy ervaar met oorgawe: ‘Alles gebeur, alles ontplof binnetoe’ (118) en openbaar telkens ‘n aweregse sin vir humor en selfspot: ‘My naam sit in my keel vas. Wat is my naam nou weer?’ (125)
Haar reis na haarself en die uiteindelike besef dat grootmense net kinders is wat in hulle velle ingegroei het, word in hierdie roman vir jong volwassenes toeganklik, onderhoudend, en met pittige deernis aangebied.
⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek
#Tafelberg
Om vyftien te wees is ongemaklik. As jou lewe boonop aanmekaargesit is van een afskeid na die ander, is dit selfs erger. Carmen kry nooit kans om wortel te skiet nie, nes sy nuwe vriende maak, trek hulle weer. En die laaste trek was na die ander kant van die aardbol, van Bloemfontein na Dublin. Dis nie net die afskeid van mense wat pynlik is nie, drie gebeurtenisse is ook die begin van Carmen se afskeid van kinderlike onskuld. Sy en haar broer ontkom nouliks ‘n gewapende rooftog, ‘n vriendin stuur vir haar ‘n boodskap dat sy en ‘n ou amper ‘dit’ gedoen het – en Carmen weet minder as niks van ‘dit’ – en sy ontdek haar ma se tienerdagboek.
Carmen se droom om films te maak veroorsaak dat haar perspektief op die wêreld, soos beskryf in die eerste persoon narratief, met waarnemings deur ‘n lens vergelyk kan word. Die kort hoofstukke met individuele titels sluit hierby aan; sy beskryf gebeurtenisse episodies en met ‘n denkbeeldige klankbaan. Die belangrikste hiervan is ongetwyfeld die Engelse verwerking van Jacques Brel se onvergeetlike ‘Le Moribond’, veral omdat sy aanklank vind by die nostalgiese ‘Goodbye to you, my trusted friend…’
Sy laat haar egter nie deur die sensoriese beperkings van films belemmer nie, reuk speel eweneens ‘n groot rol in haar verhaal. Die grillerige, sweterige, olierige filmmaker, Harold, is haar klankbord, maar hy verskyn na willekeur en is vir niemand anders sigbaar nie. Hy het egter geen reuk nie, in teenstelling met die indruk wat sy voorkoms skep. Daarenteen ontdek sy dat reuke hulle eie reëls maak, en dat liefde soms na vis kan ruik.
Carmen is ‘n intense, ondersoekende karakter wat grootliks in haar eie kop lewe. Sy erken self: ‘Ek het nooit eers besef dat ander mense kán dink nie. Toe ek klein was, was die gedagte dat ander mense met ‘n kop vol gedagtes rondloop so ondenkbaar soos wat dit was dat onderwysers toilet toe moes gaan.’ (16) Sy ervaar met oorgawe: ‘Alles gebeur, alles ontplof binnetoe’ (118) en openbaar telkens ‘n aweregse sin vir humor en selfspot: ‘My naam sit in my keel vas. Wat is my naam nou weer?’ (125)
Haar reis na haarself en die uiteindelike besef dat grootmense net kinders is wat in hulle velle ingegroei het, word in hierdie roman vir jong volwassenes toeganklik, onderhoudend, en met pittige deernis aangebied.
⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek
Displaying 1 of 1 review