Een aantal korte verhalen die zich allemaal afspelen op en rond een middelbare school. Elk verhaal heeft wel iets autobiografisch van Siebelink, wat op een gegeven moment wel een beetje uitgekauwd aandoet. En elk eindigt raar. Het is wat je noemt 'wel ok' om te lezen.
Laatste schooldag (Bobby's climax van liefdebekentenis op de laatste schooldag) Bobby Kolvoort, een oude biologieleraar, heeft een oogje op leerling Mark Lukkien. - Verhaal gezien door een anonieme collega. - Collega ziet Bobby en Mark in de duinen. - Bobby probeert Mark een bloemetje te geven op de laatste schooldag. - Mark wordt in beslag genomen door zijn vriendin, waardoor Bobby de bloemen niet kan geven.
De Ochtend van Waterloo (Verwijzing naar een verhaal van Henk over Napoleon en zijn hoogtepunt op de dag van zijn ondergang) Peter van Ofwegen, nieuwe docent, is zenuwachtig en krijgt hulp van collega Henk Resink. - Conrectrix Jenny Groen waarschuwt hem om Henk te vermijden. - Peter vermijdt Henk ondanks zijn steun. - Henk wordt gedwongen de school te verlaten. - Jenny ontwikkelt gevoelens voor Peter, die wederzijds blijken te zijn.
Een evenwichtig bestaan (Eric’s evenwichtige bestaan op school) Ernst Greve, nieuwe docent Nederlands, kijkt op tegen schrijver en collega Eric Wille. - Ernst wordt geadviseerd Wille te vermijden, wat hij uiteindelijk doet. - Ernst wordt jaloers op de band tussen Wille en conrector Minkman. - Ernst en Wille worden buiten school goede vrienden nadat Wille verdwijnt.
Museumplein (Gezien op het Museumplein in Amsterdam.) Sander Diemont, nieuwe docent, krijgt complimenten van de rector en jaloezie van conrector Minkman. - Ziet de rector met lerares Dorien Kraats in Amsterdam, wat hij aan een collega doorvertelt. - Verhaal verspreidt zich onder collega's. - Rector legt uit dat de situatie een misverstand was - de vrouw van de rector was ook mee. Maar we weten als lezers niet of de rector de waarheid spreekt.
Het onbereikbare Kanaän (Goede band met collega's lijkt onbereikbaar) Bosman, leraar, organiseert een feest voor de geslaagde zoon, vreest lage opkomst. - Veel collega’s komen, maar hij ziet later een ander feest. - Zijn zoon jaagt hem weg van het andere feest omdat hij op struiken zat te gluren.
Met een half oog (Onno’s beperkte zicht door glaucoom) Onno Rijnstra, docent, krijgt glaucoom en mag niet meer lesgeven. - Blijft fysiek actief, bezoekt vaak zijn oom. - Erft NV Sumatra’s Goudmijn (stelt niets voor). - De school wil graag Onno afkeuren. - Krijgt laserbehandeling en moet naar een psycholoog.
Intercom (Bennie’s plezier in het omroepen over de intercom) Bennie Peters, conciërge, heeft een nieuwe collega, Teubner. - Bennie speelt graag met de intercom, maar Teubner kijkt hem op de vingers. - Bennie wordt beschuldigd van /is verantwoordelijk voor het verdwijnen van geld uit de kas.
Ziekteverlof (lesgeven wordt hem ontzegd wegens ziekteverlof) Stellingwerf, docent, krijgt klachten over te vroeg eindigende lessen. - Wordt beschuldigd van mishandeling van een leerling. - Incident met een man in het bos leidt tot geweld.
Fraude (Rector pleegt fraude voor Yvonne) Rector heeft een verhouding met leerling Yvonne en helpt haar bij examens. - Later vertelt Yvonne dat ze verliefd is op iemand anders. - Rector voelt zich verloren.
Afscheidsdiner (reflectie op het afscheidsdiner) Coen den Duin, docent, herinnert zich een afscheidsdiner van collega Prins. - Voelt zich ongewenst tijdens het diner.
Ereprijs (Oscar's toewijding aan school en latere keuzes/ omgooien van zijn leven) Oscar Kristelijn, docent Frans, slaagt en wordt populair. - Verliest interesse in schoolfeesten en Ralf, zijn vriend. - Stopt met lesgeven en begint een bloemenkraam. Kijkt met heimwee en weemoed naar de dingen die voorgoed voorbij zijn.
Thema: Onderwijs op de middelbare school. - Verhalen tonen carrièreverloop van verschillende docenten op het Willem de Zwijger College.
Vriend W.v.d.E. verzamelt literatuur over het onderwijs, maar dit boek had hij al, vandaar dat ik het zelf maar heb gelezen. Belangrijkste observatie: de lerarenkamer is een belangrijker toneel (soms een slagveld) dan de klaslokalen, en de pikorde is gebaseerd op annuïteit, aanpassingsvermogen en het vermogen orde te houden. Het zijn elf verhalen met autobiografische elementen, spelend in provincieplaats E(de). In een scholengemeenschap met zo'n honderd werknemers wordt, telkens vanuit een andere hoofdpersoon, verteld over naijver, liefde, collegialiteit, eenzaamheid en achterbaksheid. Niet heel goed, maar ook niet slecht. Soms een beetje slordig opgeschreven. Dat wil zeggen, met overbodige zinnen en te snelle overgangen.
Knap en wonderlijk proza van Jan Siebelink. Deze verhalenbundel bevat een reeks korte verhalen die allemaal bijeengebonden worden door het feit dat ze zich over de loop van enkele jaren voor de eeuwwisseling afspelen in het lerarenkorps van de Willem de Zwijgerschool in het oosten van het land. Elk kort verhaal wordt een ander hoofdpersoon ten tonele gevoerd en ook het vertelperspectief verandert per verhaal. Slechts enkele personen komen in bijna alle verhalen terug als antagonist of ondersteunende bijfiguur.
Knap proza omdat het allemaal zo levendig en levensecht beschreven wordt. De school komt tot leven door de ogen van de verteller en ik waan mij onmiddelijk terug in mijn eigen middelbare schooltijd, het is zo herkenbaar beschreven dat je de hoofdpersonen als het ware voor je geestesoog naar het lokaal ziet lopen. Het boek ademt en trekt mij mee naar een door mijn geheugen ingekleurde halfbekende plek, mijn oude school bevolkt door de door Siebelink opgevoerde personages.
Wonderlijk proza want de hoofdpersonen zijn vrijwel altijd sneue mannen die ten prooi vallen aan de machinaties van de kwaadaardige conrector of afglijden op de teflon laag van de Rector. Vrijwel allemaal komen ze uit een streng christelijke jeugd met een vader die bloemist is of was. Tja Siebelink... Rare obsessies, paranoia en belustheid zijn nog maar van enkele van de mankementen waardoor onze hoofdpersonen geplaagd worden, vrijwel allemaal raken ze geïsoleerd, al dan niet geholpen door Machiavelli Minkman of hun eigen vreemde gedrag. Autobiografische traumaverwerking, geen idee, maar elke hoofdpersoon lijkt een aspect van een meer generiek karakter te vertegenwoordigen, alternatieve uitwerkingen gebaseerd op het verleden van de schrijver.
Knap proza omdat Jan ons veel inzicht vergunt in het hoofd van de hoofdpersoon of de niet nader benoemde verteller, maar daarmee buiten zicht houdt wat er nu daadwerkelijk gebeurt. Wordt onze hoofdpersoon geholpen door Minkman of alleen maar gemanipuleerd in zijn machtsstrijd met de Rector? Wordt onze hoofdpersoon echt voor gek versleten door alle leraren of is dat slechts een illusie versterkt door paranoia en de influisteringen door de Conrector? Heeft de hoofdpersoon het echt verkeerd gezien, of blijkt de rector toch een buitenechtelijke verhouding met een jonge lerares te hebben. Je komt er nooit echt achter, net als in het echte leven.
Ik heb meer van dit boek genoten omdat Jan niet meer zo opzichtig met zijn eruditie wappert als in zijn debuutbundel. Maar ik vraag mij af of ik meer van hem ga lezen in de toekomst. Ik heb eigenlijk wel genoeg godsdriftige bloemisten gezien...
Collection of short stories about the trials and tribulations of teachers. All stories set in a Dutch small town secondary school, the book paints a rather grim picture of the teaching community. Teachers struggle to keep going in a world full of power struggles, jealousy, competition, gossip and bullying. Even good and happy teachers can fail and be destroyed by the slightest change in the fine balance they try to keep. The terrible thing is that the stories are so recognisable and true to life. A little bit upsetting reading for those of us who want to be good, happy teachers.
The stories are all set among the staff of William the Silent College in a medium-size Dutch town identified only as E. I think they may have been meant to be comedies of manners, but I did not get the humour, and I expected more recurring characters in a series of stories set in what isn't such a big school.
Soms heel grappig, dan weer bizar en onwerkelijk. Het gaat vooral over startende docenten op een middelbare school. Niet elk verhaal is even pakkend, maar het is mooi dat elk verhaal zich in dezelfde setting afspeelt. Ik vond het taalgebruik minder mooi en niet zo passend als in ander werk van Siebelink.
Simpel geschreven, maar zeer vermakelijk. Het is alsof je naar de laatste roddels aan het luisteren bent. Je herkent de typetjes die op een school werken heel goed.
Een boek dat samengesteld is uit korte verhalen. Plaats van handeling: het fictieve Willem de Zwijger college (what's in a name). De ervaring van Siebelink in het onderwijs is essentieel geweest voor dit boek, juist hierdoor ontstaat er een sterk beeld van het schoolleven, en dan met name van en tussen de docenten. De verhalen zijn natuurlijk sterk geromantiseerd, maar overal zit een aardige kern van waarheid in. Sterk, maar aan de andere kant soms ook storend, is de autobiografische kant van Siebelink die telkens terugkomt in de verhalen. Bij elk hoofdpersonage in een verhaal zie je wel iets van Siebelink zelf terug - de ene keer een leraar Frans, de andere keer een vader die strenggelovig was. Dan weer iets met bloemen en kwekerijen, dan weer het wandelen door de natuur.