The Eyes: Emetic Fables from the Andalusian De Sade

by Jesús Ignacio Aldapuerta, Lucia Teodora (Translator)

Είναι πολύ εύκολο να κατακρίνει κανείς ένα βιβλίο όπως τα Μάτια, του Χεσούς Ιγκνάθιο Αλδαπουέρτα.

Ανοίξτε το τυχαία σε κάποια σελίδα και το πιθανότερο είναι ότι θα διαβάσετε την αδυσώπητα λεπτομερή περιγραφή ενός σαδιστικού βασανιστηρίου, ενός νεκροφιλικού βιασμού, ενός θανάτου.
Για όσους αρέσκονται σε αβασάνιστες κρίσεις (συγχωρήστε μας το λογοπαίγνιο), η παρούσα συλλογή διηγημάτων είναι ένα ρυπαρό πορνογράφημα φρίκης, ένα δάχτυλο που χώνεται βίαια στο στόμα του αναγνώστη, προσπαθώντας να τον κάνει να ξεράσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Εμείς, στις εκδόσεις ΟΞΥ, έχουμε διαφορετική γνώμη, γι’ αυτό άλλωστε αποφασίσαμε και να την εκδώσουμε.

Genres: Horror, Short Stories, Fiction

88 pages, Paperback

First published May 6, 1996

Reviews

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ · Rating 5 out of 5]

«Ο συγγραφέας αποτελεί και ο ίδιος μια προσωπικότητα ιδιαίτερα περίεργη και μυστηριώδης. Γεννήθηκε περίπου το 1950 στη Σεβίλλη και αυτοκτόνησε (κατά τα φαινόμενα) το 1987 στη Μαδρίτη όταν έβαλε φωτιά στο μικρό διαμέρισμα που κατοικούσε. Ακολούθησε για δύο χρόνια σπουδές Ιατρικής οι οποίες του γνώρισαν την ανθρώπινη ανατομία και αποτέλεσαν κινητήριο μοχλό για την ροπή του προς τον εκφυλισμό και τον πόνο. Δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του αλλά οι γνώσεις που αποκόμισε ήταν αρκετές για να ικανοποιήσει τα πάθη του. Κατά την διάρκεια της ζωής του στην Ισπανία φυλακίστηκε για μεγάλα διαστήματα για μικροκλοπές και για εμπόριο ναρκωτικών, ιδιαίτερα κατά την εποχή του Φράνκο. Ταξίδεψε πολύ εκτός Ισπανίας σε μέρη της Λατινικής και της Κεντρικής Αμερικής αλλά και στις Φιλιππίνες. Κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι ακριβώς έκανε στα ταξίδια του και σύμφωνα με την εισαγωγή στην πρώτη έκδοση της συλλογής “Μάτια”, η αποκωδικοποίηση των ημερολογίων του ίσως να ρίξει φως στις περιπέτειές του. Υπάρχουν διάφορες ιστορίες για τις περιπέτειες του κατά την διάρκεια των ταξιδιών οι οποίες μάλλον είναι διανθισμένες με υπερβολές και παρανοήσεις».

Σαρλ-Μαρί-Ζωρζ-Υισμάν, Μαρκήσιος ντε Σαντ, Μπατάιγ, Μπάροουζ, Φίτσεκ, Ντίξον, ίσως και άλλοι που δεν θυμάμαι ή δεν έχω διαβάσει ακόμη τα έργα τους, δημιούργησαν άμεσα, έμμεσα, ευθέως, παράπλευρα, ανάλογα, σχετικά, παρόμοια πεζογραφήματα με τα εμετικά διηγήματα στο βιβλίο «Μάτια»του Αλδαπουέρτα.

Αν διαβαστεί χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, μπαίνοντας αναγνωστικά ως εικονολήπτης
μέσα στο κείμενο - ταινία που δημιουργεί
ο συγγραφέας-σκηνοθέτης,
με ελεύθερο μυαλό απο προκαταλήψεις για να προσεγγίσει εικόνες και γεγονότα,
ΟΧΙ για να προσυπογράψει με όσα γράφονται,
τότε σίγουρα θα διακρίνει ένα φρικιαστικά παραγωγικό και ακατέργαστο ταλέντο.
♥️👁✂️😈

Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Αν σε αυτό το βιβλίο βάλατε ένα αστέρι, συγχαρητήρια, είσαστε φυσιολογικότατοι άνθρωποι. Αν όχι... καλωσήρθατε στη σκοτεινή πλευρά.

Τι είναι τα μάτια; Μια συλλογή με ακραίες, σαδιστικές φαντασιώσεις ενός διαταραγμένου συγγραφέα. Σουρεαλιστικές ιστορίες που περιγράφουν φόνους, ακρωτηριασμούς, καννιβαλισμούς, νεκροφιλία και ένα σωρό άλλες παραφιλίες. Συνήθως με υπόβαθρο κάποιον (απροσδιόριστο) πόλεμο ή απολυταρχικό καθεστώς.
Με εξαίρεση το υπαινικτικό "Ξεσκαρτάρισμα".

Είναι ιστορίες καφρίλας για την καφρίλα, παρόλα αυτά στο υπόβαθρο υπάρχει μία σαρδόνια ειρωνεία, ίσως και κάποια (ακούσια ή εντελώς αντεστραμμένη) κριτικη για τη φρίκη του πολέμου.
Το μεγάλο πρόβλημα των κειμένων όμως (που είναι στρωτά γραμμένα και σε σημεία έχουν μία σκοτεινή λυρικότητα) είναι η έλλειψη κάποιου υποβάθρου, που κάνει τις φρικαλεότητες κενές περιεχομένου.

Για νοσηρά περίεργους με γερά στομάχια

ΥΓ: μετά από κάμποση έρευνα διαπίστωσα ότι ο συγγραφέας είναι ψευδώνυμο κάποιου Άγγλου. Και ξαφνικά όλη η υπόγεια ειρωνεία βγάζει πολύ παραπάνω νόημα και δίνει και "ψωμί" στο βιβλίο.

[Κωνσταντίνος Κέλλης · Rating 1 out of 5]

Όταν κάποτε στην αγορά υπήρχε μόνο το παγωτό βανίλια, σοκολάτα, φυστίκι και φράουλα, το οτι κάποιος κυκλοφόρησε παγωτό κοκορέτσι/σπληνάντερο δημιούργησε τεράστια κουβέντα. Η μικρή ποσότητα μάλιστα έκανε την εν λόγω γεύση διαβόητη.
Το παγωτό κοκορέτσι/σπληνάντερο πέρασε στην ιστορία και η αλήθεια είναι πως όποιος το δοκίμασε (ή άκουσε γι'αυτό) δεν ξέχασε την έκπληξη της ύπαρξής του. Θα έλεγε κανείς περισσότερο κι από την ίδια τη γεύση. Ήταν πολύ διαφορετικό, ήταν απαίσιο και δεν τρωγόταν, τουλάχιστον όμως σοκολάτα, βανίλια, φυστίκι ή φράουλα ΔΕΝ ήταν.
Όταν μετά από 20 χρόνια υπάρχουν πια 500 διαφορετικές γεύσεις παγωτού για όλα τα γούστα, και επιστρέφει το παγωτό κοκορέτσι/σπληνάντερο, φαντάζομαι πως είναι λόγος να γίνει και πάλι κουβέντα. Μέχρι να το δοκιμάσεις και να δεις πόσο χάλι μαύρο είναι σαν γεύση.

[Μάριος Δημητριάδης · Rating 3 out of 5]

Είχα μια ιδέα για το τι με περίμενε σ' αυτό το βιβλίο από τις διάφορες κριτικές, ωστόσο διαβάζοντάς το βρέθηκα αρκετές φορές προ εκπλήξεως. Οι ευρηματικές καφρίλες που αραδιάζονται αφιδώς από την διεστραμμένη πένα του aldapuerta, δε μένουν μονάχα σε σφαγές και βασανιστήρια αλλά διεισδύουν βαθιά σε σεξουαλικά διεστραμμένα μονοπάτια οι οποίες φροντίζουν να προκαλούν εύκολα την αηδία (τουλάχιστον...) σε οποιονδήποτε. Δεν ξέρω αν μου άρεσε μιας και δεν είναι απλά ένα ακραίο βιβλίο αλλά κάτι άλλο... κάτι που καταπιάνεται με πράγματα που αρκετοί δεν θα ήθελαν ούτε καν να φανταστούν, πόσο μάλλον να τα "δουν" σχεδόν μέσα από την καταπληκτική ομολογουμένως γραφή του. Αλλού ενθουσιάστηκα και αλλού ξενέρωσα. Το προτείνω ωστόσο στους λάτρεις της λογοτεχνίας τρόμου και της ακραίας λογοτεχνίας γενικότερα μιας και θα ζήσουν πράγματα που ίσως να μην φαντάστηκαν ποτέ....

[Lygeri · Rating 1 out of 5]

Μέχρι εχθές δεν ήξερα την ύπαρξη αυτού του βιβλίου. Σε κάποιο βιβλιοφιλικο site διάβασα ότι θα εκδοθεί στα ελληνικά και τα σχόλια από κάτω ηταν διθυραμβικά. Το έψαξα λοιπόν-και το βρήκα...
Διάβασα τα τρία πρώτα διηγήματα της συλλογής και νομίζω ότι αρκεί. Δεν φαντάζομαι ότι υπάρχει λόγος να συνεχίσω να διαβάζω αναλυτικές περιγραφές τεμαχισμων ζωντανών ανθρώπων, νεκροφιλία και άλλα- να μη τα πολυλογώ, καταλάβατε!
Ο κόσμος μας ειναι γεμάτος άσχημες εικόνες, γιατί πρέπει να μολυνουμε κι εκείνες τις αναγνωστικές στιγμές όταν υποτίθεται οτι προσπαθούμε να δούμε κατι διαφορετικό;
Δεν το προτείνω σε κανέναν. Ειναι αηδιαστικό και απορώ πως εχει τοσο κοινό ώστε μεταφράζεται κι εκδίδεται. Αυτά.

[George K. · Rating 1 out of 5]

Δεν είχα άλλο βιβλίο στα ελληνικά να διαβάσω, αγγλικά βαριόμουν λίγο, οπότε διάβασα αυτό το ανοσιούργημα. Κάποιες ελάχιστες ιστορίες ήταν εντάξει, σκληρές, αλλά τις άντεξα μια χαρά (καλό είναι αυτό τώρα;), αλλά κάποιες ήταν εντελώς εμετικές (π.χ. Αποδεικτικά στοιχεία), και με το ζόρι τις τελείωσα. Όπως και να το κάνουμε το βιβλίο είναι εμετικό, νοσηρό, άρρωστο, πείτε ό,τι άλλο θέλετε. Φυσικά η γραφή είναι πολύ καλή. Αν δεν ήταν τόσο άρρωστος ο συγγραφέας (από αυτά που διάβασα στον πρόλογο, δεν τον ήξερα και από πριν τον τυπά), σίγουρα θα μπορούσε να γράψει κάποια καλογραμμένα μυθιστορήματα τρόμου (έστω και σκληρά). Αλλά φευ...

[Dusk · Rating 3 out of 5]

Ξεκινήσαμε δυναμικά, με την πρώτη ιστορία περιγράφει νεκροφιλία. Η συνέχεια γνωστή και αναμενόμενη. Ακρωτηριασμοί, παιδοφιλία, κανιβαλική παιδοφαγία, βιασμοί πριν και μετά τον θάνατο κλπ κλπ.
Ο τρόπος γραφής είναι εξαιρετικός, πολύ λυρικός είναι σκοτεινή ποίηση. Η όλη ουσία του βιβλίου είναι εκεί, στο πόσο αριστουργηματικά μπορεί να αποδοθεί η ακρότητα. Από αυτήν την άποψη, είναι ο σκατολογικά καλλίτερος που έχω διαβάσει ποτέ.
Ο όλος ντόρος γύρω από την επανέκδοση του βιβλίου με είχε προετοιμάσει για το τι θα διαβάσω και έτσι δεν σοκαρίστηκα. Με απογοήτευσε κάπως που ήταν ακραίο μόνο και μόνο για να είναι ακραίο και τίποτα άλλο. Τα σενάρια ήταν εξαιρετικά απλά, σχεδόν παιδιάστικα και αδούλευτα γιατί όλη η προσπάθεια είχε διοχετευτεί στην - ομολογουμένως αρτιότατη - περιγραφή της βίας. Από τη μία έχουμε απέλπιδες προσπάθειες ρεαλισμού για να πειστεί ο αναγνώστης ότι αυτά είναι καταγραφές και αναμνήσεις πραγματικών εμπειριών, και από την άλλη είναι τόσο παρατραβηγμένα που δεν μπορείς να τα πάρεις στα σοβαρά. Σε μερικές ιστορίες υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα του απαθή μηδενισμού και έδινε μια κάποια γοητεία σ αυτήν την έλλειψη νοήματος και ουσίας. Αλλά είπαμε, το όλο ζουμί του βιβλίου είναι στην ποιητικότητα του και πουθενά αλλού.
Η ιστορία που σου εξηγεί τι ακριβώς παίζει με τον Aldapuerta και τα μυαλά του είναι το «Ευλογημένη Παρθέν��ς Μαρία» και το εισαγωγικό κείμενο του επιμελητή. Κάποιοι άνθρωποι απλά γουστάρουν την διαστροφή, για την ακρίβεια είναι αυτοί που δημιουργούν την διαστροφή και αυτό είναι όλο.
Λατρεύω τις γκρα��ούρες της εικονογράφησης, την γδαρμένη στην κυριολεξία μαύρη ράχη και την επιμέλεια της έκδοσης γενικά. Με ανανέωσε δεν μπορώ να πω, καθώς μου θύμισε τα εφηβικά μου χρόνια που δίψαγα για αίμα και «ότι χειρότερο μπορεί να γραφτεί» αλλά μου θύμισε κι όλας ότι μεγάλωσα. 3 στα 5 αστεράκια λοιπόν.

[Παύλος · Rating 4 out of 5]

Αν το πάρει κανείς κυριολεκτικά είναι πραγματικά... απαίσιο! Αυτό βέβαια είναι, κατά την γνώμη μου, η επιφανειακή κριτική.

Λογοτεχνικά, ο μυστηριώδης αυτός συγγραφέας είχε να δώσει πράγματα καθώς τόσο οι περιγραφές όσο και οι εικόνες που δημιουργεί είναι δείγμα λογοτεχνικής δεξιοτεχνίας. Φυσικά, κανείς δε προσπερνά το άρρωστο του νοήματος.

Αξίζει κάποιος να το διαβάσει (αν διαθέτει γερό στομάχι) και θα διαπιστώσετε πως λογοτεχνικά είναι καλύτερο από την "Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ" του μαρκήσιου και προσεγγίζει την "Ιστορία του Ματιού" του Ζ.Μπατάιγ. Αυστηρά για ενήλικο και ώρμο κοινό!

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 2 out of 5]

Μπορώ να πω πως θα κάνω καιρό να ξεχάσω τα όσα διάβασα σε αυτό το βιβλίο. Η αλήθεια ήταν πως νόμιζα ότι ήξερα τι να περιμένω, αλλά κάπου εκεί στις πρώτες σελίδες, ένιωσα ξαφνιασμένος (ίσως και αηδιασμένος). Και αυτό είναι κάτι που πολύ λίγα κείμενα μπορούν να το καταφέρουν. O Aldapuerta δε προκαλεί απλά. Θέλει να προκαλέσει και ξέρει πως να το κάνει. Τα σεξουαλικά - διαστροφικά - κείμενά του σε κάνουν να αναγουλιάσεις με την αμεσότητά τους. μα δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις, αυτό του το δίνω. Δεν θέλω να το ξαναδιαβάσω... μα χαίρομαι που το έκανα!!!

[Γιώργος Μεσολογγίτης · Rating 1 out of 5]

Εντάξει δεν είμαι ανώμαλος. Η ιστορία Αποδεικτικά στοιχεία είναι η πιο άρρωστη και θα με "έπιανε" αν δεν μου την είχαν σποιλαρει 100 φορές εδώ και χρόνια. Κατά τα άλλα θα παραμείνω στην πρώτη εντύπωση. Καφριλα για την καφριλα, χωρίς χαρακτήρες και ενδιαφέρουσες ιστορίες που να μετράνε και να σε νοιάζουν τα ανοσιουργήματα. Απλώς λες: το διάβασα κι αυτό και πάμε παρακάτω.

[Maria Thomarey · Rating 3 out of 5]

Περιεργο

[ΑΝΝΑ]

Πολλά είχαμε ακούσει για τα μάτια του Αλδαπουέρτα.
Εξαντλημένο, χαμός, επανακυκλοφόρησε και έχοντας εξάψει την φαντασία μου, είπα να το διαβάσω....
(με την ευγενική χορηγία ενός συγκάφρου φίλου να προσθέσω)
Οπισθόφυλλο :
"Εμετικές ιστορίες από τον Ανδαλουσιανό Ντε Σαντ."
Και αυτό είναι όλο.
Και κάπου είπα από μέσα μου *ωνασουγαμ....δεν ξεκινάμε καλά*.
Από ντε Σαντ είχα διαβάσει την φιλοσοφία του μπουντουαρ και εκεί έμεινα, χώρισαν οι δρόμοι μας και τον σιχάθηκα.
Πάμε τώρα σε δαυτον.
Ατυχής λοιπόν σύγκριση. Πολύ ατυχής. Γιατί πολύ απλά θα ήθελε ο ντε Σαντ να του μοιάζει έστω και στο κομμένο νύχι από το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του. (Το νύχι μόνο ε, νορμάλ πράματα, όχι όλο το δαχτυλάκι κομμένο με τα αίματα να πετάγονται δώθε κειθε και μόλις κάναμε φασινα και δεν λέει να γίνουν πάλι όλα σίχτιρα).
Πάμε στα θετικά. Ω ναι, έχει ένα και μόνο θετικό. Αν εξαιρέσουμε το περιεχόμενο, σαν γραφή αυτή καθεαυτή, είναι λυρική και οι παρομοιώσεις του - αν και σε πληθώρα - εκπληκτικές και ευφυέστατες.
Κατά τα άλλα είναι ένας μικρός βόθρος. Γιατί πώς να το κάνουμε? Όσο και να τα ραντίσεις με γιασεμί, νυχτολούλουδο και όλα τα βαριά ανατολίτικα αρώματα, τα σκατά παραμένουν σκατά. Και όσο και αν είναι λυρικός ο λόγος, ζεχνει όλη η σαπιλα από μακριά.....
Όλη η διαστροφή που μπορεί να σκεφτεί κάποιος είναι μέσα σε λίγες μόνο σελίδες.
Από τα βιβλία που διαβάζεις και λες "γιατί ρε φίλε το έκανα αυτό στον εαυτό μου; Τόσα και τόσα σκατά εισπράττω από γύρω μου που κοντεύουν να με πνίξουν, γιατί να το επιλέξω και αναγνωστικά;" Φυσικά και είναι ρητορική ερώτηση, εσύ θες να κλάψεις σε εμβρυακή στάση, όσο να στιφτει το μυαλό, σαν να στο έχει πάρει ένας κανίβαλος που θέλει να κάνει ένα δροσιστικό μοχίτο και να το πιει στο κρανίο σου με ομπρελιτσα, απάντηση δεν έχει.
Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα χειρότερο.
Η αλήθεια είναι ότι τα βλέμματα που τράβηξα στα Μ.Μ.Μ όταν η σελίδα έμενε στις γκραβούρες, μέχρι να γυρίσει, τα είπαν όλα.
Η αλήθεια είναι ότι σιχάθηκα την ζωή μου, γιατί όσο και να θες να το πάρεις σαν ανομολογητες φαντασιώσεις ενός σαδιστή και παράφρονα, μπορεί και να γίνονται κάπου εκείνη την στιγμή.
Και η αλήθεια είναι ότι διάβασα τρώγοντας και ένιωσα λίγο αναλγητη.
Αυτά και αντίο σας!

[Dimitra · Rating 3 out of 5]

OK... This book was interesting, in a very weird way...
To be honest, it was disgusting.
BUT the way Aldapuerta writes these damn horrific stories is magical, in a very freakish way...
I don't know how to explain this. But overall, some parts of the stories were totally gross and unbearable, bt the writing style was captivating and I, sorry not sorry, liked it.
I am a huge fan of Clive Barker and this was like the ultra extreme version of something similar, in my opinion.

[Theofilos · Rating 2 out of 5]

Αυτό το σκουπίδι που λέτε, είναι τόσο σκουπίδι που ο ίδιος ο συγγραφέας φοβήθηκε να βάλει το πραγματικό ονόματα του επάνω για να μην έχει θέματα με censorship ίσως η ίσως για να μην το κυνηγήσει κανείς για την βλακεία που έγραψε, ο μεταφραστής του έργου έχει πει ότι η ιστορία της ζωής του Aldapuerta η οποία εμφανίζεται στον πρόλογο είναι δικό του δημιούργημα, δλδ είναι fiction... Κατά τα άλλα ο συγγραφέας λέγετε Simon Whitechapel και είναι Άγγλος... Δεν ξέρω εάν όλα αυτό είναι φουμαρα εις διπλούν αλλά με ένα γρήγορο Google search αυτές τις πληροφορίες μάζεψα... Μπράβο πάντως στο οξύ που έχει καταφέρει να κάνει αυτό το βιβλίο να έχει cult status στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό... Over and out!

P.s. διαβάζοντας το βιβλίο δεν μπορούσε να μην πάει το μυαλό μου στο επεισόδιο του south park "the poop that took a pee"

[Zorro · Rating 1 out of 5]

Τέρμα ηλιθιότητα. Απορώ με τον εαυτό μου γιατί το τελείωσα.
Όπως ακριβώς γράφει και ο τίτλος του βιβλίου "εμετικό".
Εντάξει αν είναι έτσι η λογοτεχνία ξέρω τι θα κάνω. Θα πάρω συνέντευξη έναν που εκκενώνει βόθρους και θα δημοσιεύσω τις λεπτομέρειες του επαγγέλματός τους.
Ευτυχώς που αυτός ο μαλάκας (που μάλλον δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο αλλά το άρρωστο alter ego κάποιου γνωστού συγγραφέα) δεν έγραψε τίποτα άλλο.
Νομιζω ξέρω μια καλή χρήση για τα φύλλα αυτού του βιβλίου. 100% ταιριαστή με την θεματολογία του. Εικάζω πως και ο συγγραφέας του θα συμφωνούσε.

[Uninvited · Rating 5 out of 5]

Imagine that you saw a photograph taken by an eye witness, portraying a man eating a child alive. How would you react? What would you feel? Now take a look at Goya's famous painting: https://upload.wikimedia.org/wikipedi...
What are your reactions? What do you feel? If your answer is "The same", then this book is not for you - or, there's a slight chance that this book is ABOUT you, but I really don't want to go there. If, however, your answers differ, then you belong to that part of the population that can distinguish art from real life. In which case, you need to read this book, because "The Eyes" is art, art in its blackest form. The author doesn't write in a sensationalist manner, and all the atrocities described within are clearly not a pathetic need for attention, but rather a twisted mind's visions perfectly put into words - perfectly, cause DAMN, he can write! Of course, don't go in expecting to read something unimaginable. Most reviews are exaggerating, and most stories are dark and disturbing, sure, but I wouldn't call them "emetic" - at least they are not to a real horror fan, in fact one of the stories played out like a Saw movie. A couple of stories are not even disturbing actually, but are really clever in a sick kind of way, e.g. "The Winnowing" ("Το ξεσκαρτάρισμα"). Of course, there are a couple that stand out and can certainly be called "emetic", especially "Armful" ("Αποδεκτικά στοιχεία") (Oh God, I won't ever again eat piggy blankets without this coming to mind) and "A la Japonaise", but those extremes are not the rule.
In a nutshell, if you are not into horror, or are into light horror, you may have a hard time stomaching this book. But if you really love true, morbid horror, and are able to tell life from art apart, you must read "The Eyes". It's not for everyone, and the reason I'm giving it five stars is because the average has been unfairly lowered by people who clearly (from comments I read) shouldn't have read it - much less rate it.

Note: The version I read is an incredible Greek release by the publisher Oxy: https://brainfood.gr/proion/matia/ If you are Greek or can read Greek (good comprehension required due to a lot of medical terminology) then read (and own) this version.

[Natalie · Rating 3 out of 5]

this is a difficult book to award stars. it’s brutal, excessive, sadistic, deviant — which is why I picked it up, but oof. it reminded me a lot of Bataille’s Story of the Eye, maybe some early Clive Barker, a little Dennis Cooper in places, and it doesn’t cut away from the violence and filth it displays. you get what you come for, I guess.

[Άννα Τσιαπούρη · Rating 3 out of 5]

Ένα ακραίο βιβλίο, που δεν απευθύνεται στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Αν νομίζετε ότι είστε εξοικειωμένοι με τη διαστροφή και τον τρόμο, διαβάστε το και θα σας τερματίσει.

[PacoPacorius]

Δεν μου πηγε η καρδια να το τελειωσω.... Ηταν πολυ για μενα..... Τα παρατησα λιγο πριν το τελος.... Οπως ειπε κ ενας τυπας σε ενα ριβιου του βιβλιου που διαβασα, εχει γευση παγωτο σπληναντερο......

[Odisseas Panagopoulos · Rating 2 out of 5]

Για γερά στομάχια και νεύρα!Στα διηγήματα αυτά υπάρχουν σχεδόν όλα τα είδη διαστροφής και η λεπτομέρεια της περιγραφής των σκηνών αυτών είναι πραγματικά ανατριχιαστική.Πέρα απ'αυτό όμως, διέκρινα ένα ταλέντο στον Αλνταπουέρτα που δεν το περίμενα.Στήνει ατμοσφαιρικά σκηνικά,σε μερικές περιπτώσεις ονειρικά,και δημιουργεί το αίσθημα της αγωνίας της επόμενης στιγμής.Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε πολύ καλό συγγραφέα, έστω με "σκληρή" θεματολογία, αν φυσικά δεν αυτοπυρπολούταν στο διαμέρισμα του...

[Barbpap23 · Rating 3 out of 5]

Περίεργη εμπειρία η ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου. Σίγουρα για γερά στομάχια. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι ένα ευφυές μυθιστόρημα ή η αιματηρή αλήθεια. Παρόλα αυτά 3 αστέρια γιατί αναμφίβολα με κράτησε προσηλωμένη και για το συγγραφικό ταλέντο αυτού του ψυχοπαθούς καλλιτέχνη. Είναι για λίγους και αν δεν έχετε αντοχές και ψυχρή ματιά μην το διαβάσετε.

[Yuxi Liu · Rating 5 out of 5]

I have found classic horror stories like Stephen King, or Edgar Poe, to be anachronistic nowadays. We have the WW-2, the U-235, and the B-52. Who would still worry about a few gothic castles or willows in the woods? Aldapuerta's fables have finally brought horror fit for the 1950s.

The book has the feeling of a universe fated for maximizing artistic pain, and if logic or causality needs to be broken, so be it. The elements and the terrestrial orb and the generations of mankind and Germany and America and Russia and Japan were extracted from nothingness in order to clash together. Perhaps supernovae burned for the uranium, and diatoms evolved to produce dynamite [which uses diatomaceous earth], and sodium and chlorine for the neurons. This baroque idea glimmers behind Aldapuerta. The idea of a universe animated by a necessary logic of suffering.

This is especially so for Ikarus and Orphea, which I think are the best. The philosophy of the book is described in "B.V.M." as

> A rose is sweet, but the nose becomes habituated to its scent. And what of the most intense pleasures, the personality-annihilating ecstasies of sex? ... if youth were restored to me fully, and I engaged again in what was once my greatest delight – to be fellated at stool by nymphet with mouth still blood-heavy from the necessary precautions – what then? Give me a cubic centimeter of your flesh and I could give you pain that would swallow you as the ocean swallows a grain of salt. And you would always be ripe for it, from before the time of your birth to the moment of your death, we are always in season for the embrace of pain. To experience pain requires no intelligence, no maturity, no wisdom, no slow working of the hormones in the moist midnight of our innards. We are always ripe for it. All life is ripe for it.

## The stories

- Indochine
- During the Vietnam war, an American lieutenant fucks a dead girl every Tuesday in a highly symbolic way: First, an agent from the South Vietnamese army would go to a refugee camp and lure one with the promise of normal prostitution. Then she would be told to go into an oil tank truck on the pretense of smuggling into the army camp. Then the tank is closed and the agent waits until suffocation, then drives in to hand the corpse to the lieutenant. The lieutenant has a highly symbolic fetish. He has sewn toy model B-52 bomb-bay doors to his pants, so that his penis would emerge like bombs from B-52.
- > Turning his head to one side so that he could watch the map, he enter and begin to thrust – sometimes, almost mantra- like, and most often as he approached orgasm, gasping out the names of Vietnamese or Laotian or Cambodian cities or districts. At orgasm, he was fucking not the undernourished body of a teenaged refugee whore, but an entire nation.

- Ikarus
- During the dying days of Nazi Germany, a man from who-knows-where got into a Bachem Ba 349 Natter. Back then, the Allied powers had air supremacy, and Germany was being bombed to oblivion. The Ba 349 was designed to be a rocket-powered manned missile, which takes off on a steep ramp, so it had with no need for airports. The pilot would guide it towards Allied bomber formations, fire a volley of rockets or MK 108 cannons, then press some buttons to separate the manned nose cone section from the rocket motor, and descend via parachute. The rocket motor would also be salvaged via parachute.
- His rocket slammed right into a B-17 bomber, then he saw a surreal torture scene: a woman crucified on a weird machine, bleeding while also being fed blood from an annular tank of blood. Inside the tank, fish swam.
- > From one white hand, thin and flat as a leaf and pierced by a beak of copper, a slender twisting pillar of blood fell, so perfect and unchanging that it seemed to be carved of transparent red crystal. ... A single slack reiterated vowel, fattened rhythmically with nasalization. He realized that this was perhaps as close as she could get to ma-ma-ma-ma-ma. The sculpture was set with many long blades and serrated edges that were not touching her skin, and with coiled springs and little hearts of clockwork.
- He pressed a button and the machine came to life, twirling her meat into shreds. The story ends on a beautiful surreal scene that lives rent-free in my brain forever.
- > Cradling her in two hands, he walked over the flak-hole in the fuselage wall. The moon rode beneath him, a negative pupil in a giant eye of water. He sat down on the edge of the hole, legs dangling over kilometers of emptiness, and waited , dangling the head in his lap like a child, for the impulse to come to push himself and her out and down to the black, unending sea.

- The Sand
- A bomber crew of 4 crashes in the desert. One was crippled and left behind. One rushes to the bomber, settles into the gun turret, and waits. When the other two arrived, he fired on them, killing one and incapacitating the other.
-
> A cliché from a detective novel he’d been reading on his bunk in base the day before occurred to him. Something about not avoiding death, only postponing it. The thought that he’d never finish the book now maddened him. He thought of it sitting beneath his pillow in the cool of the barracks.
- He burns the man as a signal to guide the search-and-rescue aircrafts.
- > He fetched the can of fuel and poured a little into a cupped hand. “Asperges me,” he said, sprinkling the aviation fuel. He poured the rest of the fuel into the stomach wound. It flowed into the wound clear and out to the ground dark. The Zippo caught light first time. He stepped back, hearing the screams of the burning man ascend to the Lord of Night. After a time, there was only a crackle of burning fat and hiss of overamplified static from the plane, looming temple-tall against the dunes. He waited, kneeling, for wings to sweep out black wounds in the star-cankered flesh of the heavens above him.

- Yin & Yang
- A passenger plane crashes in a field of ice in the north. A man living there uses a large knife to hack off their frozen organs "like enormous jewels, very cold and hard and beautiful in his hands". He then makes decorations in the field of ice.
- > metre-wide whorls and zigzags on the ice, trying to find the most pleasing combination of colours and shapes, the hard red fists of hearts beside the fat white tubes of intestine section, the fat glossy shells of kidneys beside the intricate glittering venation of single small lungs.

- Armful
- A sex tourist is caught buying the service of a child prostitute. Because of plot-necessary stupidity, the child was put into the same holding cell as him. So he eats her then shits her out. I like when he ate her brains, he referenced the James V. McConnell's debunked experiments on planaria memory transfer.
- > I thought of this as her brains spilled down my chin, as I chewed and swallowed and reached my hand within the small vessel of her skull for more. If it were true, what should I see, what feeling rising, as if from mist, into memory? The wretchedness of her life, the hunger, the privations, the glitter of oily scum upon the waters of the harbour, the buzz of disturbed flies from some victim of the death squads near her childish place of play, if time for play she had ever had?
- > The flies shrouded her in buzzing black, swirling up where my hands moved on her to reveal their eggs dry white pearls against her moist red meat. I was stripping her to the bone now, scraping muscle from the thin struts of the framework on which she had hung herself and moved... the hollows of her face were sprinkled with the eggs, like a dust of sleep.

- A la Japonaise
- A group of people went to Matsue during a fictional WWII, which had just been atomic-bombed. Note that Matsue had never been bombed at all during WWII, let alone atomic-bombed. Anyway, they drove towards ground zero, when a half-roasted woman waved for them to stop. So of course, they carried her off to fuck then eat.
- > I scalded myself in doing it: even internally, she was boilingly hot. The congealed fat in my pubes I wouldn’t be entirely free of for more then a day. A second before orgasm, I jerked myself free and had salted her from belly to face before one of the waiting gourmands, shouting, could push me off aim. I thought she was dead by then, but as my semen hit her face her tongue emerged and tasted it. I think she though it was perhaps rain, finally falling to quench her from the smoke-shrouded heavens. ... Toward the end her heart had been visible, throbbing irregularly through the stripped cage of her ribs. Gimel had thrust a chopstick into it and blood had fountained thickly and surprisingly, washing her upper body and face clean of what Quoph and I had seasoned her with.

- Orphea
- A man, driven by unknown fate, knew how he would die, and so he went forth to meet his death. He drove through a desert, carrying photographs of a movie star. He would masturbate with those photos as he approached his death. When he finally reached his destination in the evening, he checked into a hotel and waited until 3 in the morning watching through the window, when his fate was fulfilled. In the road beneath the window, two cars crashed, killing the movie star. He went down and grabbed the detached head that he knew was inside, and gave himself a posthumous blowjob, and then set himself on fire.
- > Two cars flowed together beneath him, on opposite sides of the road until the last few seconds. Sound crashed out beneath him, and the glass vibrated violently in its frame. ... Beneath a wide star-strewn sky, enormous, like two beasts brought together in a semi-cannibalistic mating, the two cars waited for him, perfectly silent now, lying in an irregular circle of scattered debris... He put a finger between the half-open lips and ran the tip over the teeth that had smiled for him over the days of his coming to this moment. He put more fingers into the mouth and levered it gently open. Blood form the stump was soaking into his trousers. He unzipped and eased his penis out. It had been erect from the moment he smelt the gasoline... He brought his arm in towards his chest and touched the flame to the gasoline-soaked cloth above his heart. Presently semen began to drip from the oval tracheal opening visible in the raw muscle of the underside of the stump.

- Upright: A teacher flogs a boy.

- The Winnowing: A man fills an extremely boring form.

- Pornoglossa: A constructed synthetic language designed for writing "ultra-violent sadistic pornography". Here's one example sentence:
> *Yellaógwomng*: a dying female was bleeding spasmodically from a sexual orifice (after rape)

[Βαλάντης Δοξάκιερ · Rating 4 out of 5]

Even as a Massive Horror/Sci-Fi/Fantasy and Disturbing/Macabre/Twisted+Bizarre+Blood+Gore+Insane Graphic Gruesome/Occuilt Fan/Lover That I always am this book did not horrify, disturbed or even traumatised me personally just like it has done to many others & yet I have enjoyed it a lot. Only 2 issues I have: the first issue is that the book should have more stories & the issue number 2 that I wanted the stories & the pacing/momentum to be quick & interesting & more entertaining & more gruesome/disturbing/bizarre/darker/twisted/insane/bloody + gory but it still dark, bloody & gory & disturbing but not so much & neither so much of a bizarre or twisted or demented as I wanted to though it is still entertaining & interesting book & stories to revisit & to read again & enjoy just like I have done. I will read it again in the distant future. The

[Vivian Karg · Rating 2 out of 5]

Σίγουρα πρόκειται για συγγραφέα με λυρικό ταλέντο που τοποθετεί τις ιστορίες σε ενδιαφέρον setting (πόλεμος, τριτοκοσμικές χώρες, φτώχεια κλπ) αλλά τι να το κάνεις αυτό. Είναι σαν να βλέπεις snuff film και να λες «Α, ωραία σκηνοθεσία!». Γενικά βία για την βία στις περισσότερες ιστορίες, χωρίς ιδιαίτερο στόρυ. Νομίζω αν ήμουν στην εφηβεία θα με ειχε εντυπωσιάσει περισσότερο.

Το ένα διήγημα που απλά την υπονόησε και ανέλυσε την ηδονή του πόνου μπορώ να πω οτι μου άρεσε πολύ.

Δυο αστέρια γιατί όπως λέω συχνά, όταν ένα βιβλίο μου προκαλεί σωματική αντίδραση, είμαι γενναιόδωρη. Συνήθως πρόκειται για γέλιο, κλάμα, ανατριχίλα, αγωνία. Εδώ για πρώτη φορά στη ζωή μου σαν αναγνώστρια, σε μια συγκεκριμένη περιγραφή αναγούλιασα.

[Kiriakos · Rating 2 out of 5]

Το διάβασα από περιέργεια. Δεν πρόκειται ξανά.

[me_secina]

η προετοιμασία μου για να πάω να δω το salò

[Nerdtron Five · Rating 1 out of 5]

Fittingly repulsive - if anything the title is accurate. The only saving grace this book does have is its prose. It is otherwise a masturbatory, self-important piece on violence for the sake of violence, an empty vessel for nothing other than authorial fantasies of brutality, and being the perpetrator thereof.

I am inclined to disagree with the review claiming the low rating is owed to people who should have never read the book in the first place due to their unprepared psyche; I am no stranger to and find myself fascinated by violence, especially if retaliatory. However, I therefore find all these stories boring, and unsubtle in their purpose. Other readers might think similarly.

Even after the metaphorically crude (and frankly tedious) Indochine, making sure to point out all passengers in Ying Yang were Japanese women was such a laughable, on-the-nose, come-on-now moment during my read, that it was unsurprising - expected, even - that the author also needed you to know the ethnicity of the victim in Armful. Finding a male perpetrator of sadism against a physically weaker victim (who is also many steps lower down the hegemonic ladder) courageous and transcendental purely because it is transgressive is a notion I find boring.

That, combined with the particular angle of fascination WWII the author (the /real/ author, not his imagined Spaniard pedophile) has with WWII is a total eyebrow-raiser...

Not only I am made to feel like a morbid voyeur more than I feel a reader, I am also BORED! What an unimaginative facet of the grotesque.

It was made for people to gawk at shock content on top of shock content (imperial violence towards racialized underage victims comes in the form of rape, pedophilia, cannibalism, all of the above at once, etc) with no deeper meaning other than exploiting your morbid curiosity - this much is apparent throughout the introduction.

This is the last time I take a recommendation from a Reddit disturbing media iceberg 🤞

[Alex:) · Rating 1 out of 5]

ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου πρέπει να είναι πολύ άρρωστος εγκεφαλικά. Δεν γράφω ποτέ κριτικές απλά βάζω αστεράκια και αν μπορούσα σε αυτό το βιβλίο πραγματικά θα έβαζα 0. δεν έχει λόγο ύπαρξης αυτό το βιβλίο, δεν προσφέρει τίποτα, ο τυπάς απλά βρήκε ευκαιρία να γράψει σε χαρτί τις πιο αρρωστημένες φαντασιώσεις του and call it a day. Δεν μου αρέσει να μην διαβάζω ολόκληρα τα βιβλία που ξεκινάω αλλά ειλικρινά δεν άντεξα… βιασμούς θέλεις, αχρείαστο gore, παιδοφιλία, κανιβαλισμό… τα έχει όλα 😍😍😍 α επίσης άνθρωπος αυτός παίζει να μισεί πολύ τις γυναίκες γιατί τρόπος που αναφέρεται σε αυτές δεν είναι φυσιολογικός. Σίγουρα κάποιος από τους δολοφόνους από το criminal minds σκέφτεται σαν αυτόν. Ευτυχώς που δεν πλήρωσα να διαβάσω αυτό το βιβλίο γιατί θα έπεφτα από το μπαλκόνι. Μπορούσα να ανεχτώ μέχρι ένα σημείο αυτό το βιβλίο, και πραγματικά προσπάθησα, γιατί ήμουν σε φάση ναι οκει θέλει να προκαλέσει, αλλά ρε φίλε κάπου έλεος πραγματικά πιστεύω ότι ένας υγιής κανονικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο.

[Christos Kaparakis · Rating 4 out of 5]

The word "emetic" is the one that truly describes this book. A small bookstore owner I really admire, after a long conversation about books and specifically the horror genre suggested me this so that I could read horror in it's "worst form". I don't regret it, but this book really messed me up. After a few stories I completely stopped reading for 3 weeks. So my suggestion is, if you have a weak stomach and a vivid imagination this book is not for you. But, if you're a fan of horror and want really good written stories with disgusting (or better yet "emetic") details I would say you should read this book once in your life.

[Petros Chatzisotiriou · Rating 1 out of 5]

Τα βιβλία έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια να κομίζουν κάτι, λογοτεχνία, επιστήμες, επικαιρότητα κλπ. Αυτό το βιβλίο δεν κομίζει τίποτα απολύτως. Γράφτηκε από έναν απόκληρο, ψυχικά διαταραγμένο ικανοποιώντας το κόμπλεξ του ν' αφήσει κάτι πίσω του με προφανή σκοπό να προκαλέσει τα κατώτερα αισθήματα του αναγνώστη, όπως φρίκη, απέχθεια, αηδία, αποστροφή και ο "συγγραφέας" να καγχάσει μέσα στα μούτρα του αναγνώστη με την έκπληξή του. Φυσικά δεν υπάρχει καμία πλοκή (είναι άλλωστε συλλογή διηγημάτων) καμία συνοχή και κανένα νόημα στο να καταγραφούν όλα αυτά που περιγράφονται. Αν το βρείτε δωρεάν διαβάστε από περιέργεια. Δεν αξίζει όμως να πληρώσετε ούτε ένα cent για ένα τέτοιο σκουπίδι.