دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی

by Hafez

دیوان حافظ شیرازی از انتشارات انجمن خوشنویسان ایران با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

Genres: Poetry

454 pages, Hardcover

Published January 1, 1989

About the author

Hāfez (حافظ) (Khwāja Shams-ud-Dīn Muḥammad Ḥāfeẓ-e Shīrāzī) was a Persian poet whose collected works (The Divan) are regarded as a pinnacle of Persian literature and are to be found in the homes of most people in Iran, who learn his poems by heart and still use them as proverbs and sayings.

His life and poems have been the subject of much analysis, commentary and interpretation, influencing post-14th century Persian writing more than any other author

Themes of his ghazals are the beloved, faith, and exposing hypocrisy. His influence in the lives of Persian speakers can be found in "Hafez readings" (fāl-e hāfez, Persian: فال حافظ‎‎) and the frequent use of his poems in Persian traditional music, visual art, and Persian calligraphy. His tomb is visited often. Adaptations, imitations and translations of his poems exist in all major languages.

Though Hafez is well known for his poetry, he is less commonly recognized for his intellectual and political contributions. A defining feature of Hafez' poetry is its ironic tone and the theme of hypocrisy, widely believed to be a critique of the religious and ruling establishments of the time. Persian satire developed during the 14th century, within the courts of the Mongol Period. In this period, Hafez and other notable early satirists, such as Ubayd Zakani, produced a body of work that has since become a template for the use of satire as a political device. Many of his critiques are believed to be targeted at the rule of Amir Mobarez Al-Din Mohammad, specifically, towards the disintegration of important public and private institutions. He was a Sufi Muslim.

His work, particularly his imaginative references to monasteries, convents, Shahneh, and muhtasib, ignored the religious taboos of his period, and he found humor in some of his society's religious doctrines. Employing humor polemically has since become a common practice in Iranian public discourse and persian satire is now perhaps the de facto language of Iranian social commentary.


شمس الدین محمد، حافظ شیرازی، ملقب به حافظ و لسان الغیب
مشهورترین و محبوبترین شاعر تاریخ زبان فارسی و ادبیات ایران
حوالی سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس برترین استادان زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از برداشت. پژوهشگران احتمال می‌دهند همین دلیل باعث شده لقب او حافظ شود. حافظ مسلمان و شیعه مذهب بود و در وادی سلوک و طریقت، عرفان خاص خود را داشت. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. اما در شعر آنچه بیش از همه او را دست نیافتنی کرده است غزل‌های حافظ است. حافظ در سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است. او همواره و
همچنان برای ادبیات پس از خود الهام‌بخش و تاثیرگذار بوده است

شعرِ حافظ در زمان آدم اندر باغ خُلد
دفترِ نسرین و گُل را زینتِ اوراق بود

Reviews

[Sajede]

آثار ارزشمندی مثل اشعار حافظ باعث میشن که آرزو کنم ای کاش فقط یک زبان در دنیا وجود داشت تا همه ی انسانها فرصت درک کردن و لذت بردن از ادبیات همه ملل رو داشتن.
زیبا و زیبا و زیبا.

[Yasaman]

اگر سعدی طعم حقیقت مثل صاف و زلالی آب رو بده
اشعار حافظ برای من مثل عسل شیرین بود

[Parana Mohamadi]

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است *** آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

[Dena]

یعنی چی که آقای حافظ ۵ تمام نداره.
۱ اسفند ۱۴۰۳ شروعش کردم دقیقا چند دیقه قبل از اینکه امیرخسرو از بیمارستان زنگ بزنه برای تسلیت و آروم آروم خوندم تا کلش تموم شد و واقعا نمی‌دونم برای خودم خوندم یا عموم

[Ravi]

بعضی کتاب‌ها را نمی‌شود از اول تا آخر خواند؛ باید گاهی بازشان کرد، یک صفحه را اتفاقی خواند و دوباره بست. غزلیات حافظ از همین کتاب‌هاست. انگار هر بار که سراغش می‌روی، قرار نیست همان حافظ دفعه‌ی قبل را پیدا کنی.
گاهی یک غزلش را در شبی آرام می‌خوانم و فکر می‌کنم حافظ چطور توانسته این‌همه سال پیش، چیزی را که همین حالا در من می‌گذرد، به این دقت دیده باشد. بعد چند صفحه جلوتر می‌روم و می‌بینم همان شاعر، که لحظه‌ای پیش از دلتنگی و عشق حرف می‌زد، حالا با یک جرعه شراب، یک میخانه و یک بیت، تمام نظم جهان را به سخره گرفته.
شاید راز ماندن حافظ همین باشد؛ هرگز در یک کلمه خلاصه نمی‌شود. نه فقط شاعر عشق است، نه فقط شاعر عرفان و نه فقط رندی که به زاهد می‌خندد. هر بار از زاویه‌ای تازه به او نگاه می‌کنی و باز چیزی برایت باقی می‌ماند که قبلا ندیده بودی.
غزل‌هایش شبیه آینه‌اند؛ نه از آن آینه‌هایی که فقط صورت آدم را نشان می‌دهند، از آن‌هایی که گاهی آدم را به خودش هم غریبه می‌کنند.
و عجیب‌تر اینکه حافظ را هرقدر بیشتر می‌خوانی، کمتر احساس می‌کنی که او را شناخته‌ای.
شاید اصلا قرار نبوده او را بشناسیم؛ فقط باید ابیاتش را زیرلب زمزمه کنیم و لذت ببریم...

[شیدا شاهد]

فضای پرابهام داستان مرا وادار کرد با دقت بیشتری به رفتارها و جزئیات کوچک نگاه کنم. با توجه به عنوان «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی»، همین فضا به نظرم انتخاب درستی بود. نه شعار می‌دهد و نه زیادی احساسات می‌فروشد؛ برای همین اثرش طبیعی‌تر از آب درآمده. از بین نوشته‌های Hafez، «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» برای من بیشتر با فضای خودش جواب داد تا با نتیجه‌گیری‌های آماده.

[مرضیه حامدی]

«دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» حال خودش را دارد و نمی‌شود خیلی راحت با یک کتاب دیگر عوضش کرد. ابهام «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» کنجکاوی را زنده نگه می‌دارد و نمی‌گذارد به اولین حدس خودت مطمئن بمانی. فکر می‌کنم «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» را بیشتر به‌خاطر حسش یادم بماند تا خلاصهٔ داستانش.

[Shima Ltf]

کتاب دیوان اثری خوش‌ساخت و سنجیده است که با روایتی منسجم مخاطب را درگیر می‌کند. ریتم پیشروی داستان متعادل است و خواننده را بدون خستگی همراه می‌کند. می‌توان این کتاب را به‌عنوان گزینه‌ای جدی برای مطالعه پیشنهاد داد.

[سعید آرامش]

در کتاب دیوان با روایتی پخته و حساب‌شده مواجه هستیم که از نظر فرم و محتوا قابل‌اعتناست. زبان اثر در عین سادگی، دقت بالایی در انتقال مفاهیم و فضا دارد. خواندن این کتاب تجربه‌ای غنی و قابل‌تأمل به همراه دارد.

[Golsa Jamshidi]

کتاب از آن معماهایی است که لذت خواندنش فقط به یافتن پاسخ نهایی محدود نمی‌شود. در «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» بعضی بخش‌ها بیشتر از بقیه با من همراه شدند، اما کلیت اثر منسجم و قابل‌تأمل بود.

[Saeed Pakzed]

عنوان و فضای رازآلودِ «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» از همان اول حس کنجکاوی می‌سازد و نمی‌گذارد خیلی راحت به برداشت اولت اعتماد کنی. با «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» فاصله نگرفتم؛ حتی وقتی کند می‌شد، هنوز دلم می‌خواست ببینم کجا می‌رود.

[Shadan Sabouri]

ابهام «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» کنجکاوی را زنده نگه می‌دارد و نمی‌گذارد به اولین حدس خودت مطمئن بمانی. با همهٔ انتخاب‌های «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» موافق نبودم، اما همین مخالفت هم خواندنش را زنده‌تر کرد.

[Raha Pirnia]

فضای معمایی «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» کنجکاوی را نگه می‌دارد و نمی‌گذارد به اولین حدس خودت مطمئن بمانی. «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» حال خودش را دارد و بین کتاب‌های شبیهش گم نمی‌شود.

[سمیه اسدی]

فضای معمایی «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» کنجکاوی را نگه می‌دارد و نمی‌گذارد به اولین حدس خودت مطمئن بمانی. «دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی» حال خودش را دارد و بین کتاب‌های شبیهش گم نمی‌شود.

[Niyousha]

کتاب دید تازه‌ای به مخاطب می‌دهد، محتوای کتاب الهام‌بخش و تأثیرگذار است، کتاب حس خوبی بعد از خواندن منتقل می‌کند، این اثر ارزش چند بار خواندن را دارد، کتاب از نظر محتوایی غنی و قابل تأمل است.

[مرجان سعیدی]

محتوای کتاب ساده، مفید و الهام‌بخش است.

[شهرام صداقت]

در کتاب دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی فضاسازی دلنشین و متعادلی دیده می‌شود. پیشروی متن متعادل است و خواندن آن خسته‌کننده نمی‌شود. خواندن این اثر تجربه‌ای دلنشین و رضایت‌بخش است.

[Hamid Taha]

در کتاب دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی فضاسازی دلنشین و متعادلی دیده می‌شود. پیشروی متن متعادل است و خواندن آن خسته‌کننده نمی‌شود. خواندن این اثر تجربه‌ای دلنشین و رضایت‌بخش است.

[Shahin Azadi]

کتاب دیوان روایتی دقیق و قابل‌تأمل ارائه می‌دهد. ریتم روایت متعادل و بدون افت است. انتخابی مناسب برای علاقه‌مندان ادبیات است.

[Saba Behjat]

با خوندن دیوان حافظ شیرازی از نسخه محمد قزوینی و قاسم غنی اصلاً حوصله‌م سر نرفت. خوندنش اصلاً سخت نیست و راحت پیش میره. اگه اهل کتاب باشی احتمالاً ازش خوشت میاد.

[negar]

حافظ تو ختم کن که هنرخود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است؟

[Arash Ahsani]

دیوان حافظ پر از رموز و غموضیست که هر که از نص متن مقدس آگاه باشد و از تاریخ تصوف اندک اطلاعی داشته باشد به کمک نسیم صبا کلید فتح این رز نامه را به دست می‌گیرد و مفتی ملت اصحاب نظر خواهد شد.
یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب
کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است

[Setayesh]

من به حافظ نمره نمی‌دم…
من برای حافظ زانو می‌زنم🙇‍♀

این کتاب، فقط شعر نیست.
یه آینه‌ست،
که هر بار نگاش می‌کنی، یه چهره‌ی تازه از خودت رو توش می‌بینی.
گاهی عاشقی، می‌فهمدت.
گاهی داغونی، برات اشک می‌ریزه.
گاهی گناهکاری، اما اون با یه بیت، نجاتت می‌ده…🫠

دیوان حافظ برای من، مثل یه موجود زنده‌ست.
یه پیر دانا،
که وقتی صدام بغض داره،
وقتی دلم تنگه،
وقتی سرگردونم بین این دنیا و اون دنیا،
با همون لحن آروم و مغرورش می‌گه:
"دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند / واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند..."🕊

هیچ‌کس مثل حافظ نمی‌تونه هم‌زمان هم زمینی باشه، هم آسمونی.
هم عاشق باشه، هم عارف.
هم بی‌پروا، هم پر رمز.
و هر بیتش مثل اون نگاهی می‌مونه که تا عمق جانت می‌ره❤️


📌امتیاز من : ۵ از ۵
بی هیچ اما و اگری:).

[Shirzad Iranmehr]

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی