Die Reform des Salaì

Salaì #3

by Rita Monaldi

Susret iznimnoga povijesnog znanja, vještoga pripovijedanja i sočnoga humora u opusu talijanskoga spisateljsko-bračnog para Rite Monaldi i Francesca Sortija nikad nije bio sretniji nego u romanu Salajeva reforma.Salaj, posinak glasovitog Leonarda da Vincija, čovjek je kakve je voljela darovit slikar, neodoljiv zavodnik, pustolov i prznica, lukavac premazan svim mastima, koji zemaljski život živi punim plućima, ne brinući se previše ni o Nebu ni o Paklu. No ovaj put potraga za tajnom Leonardovom oporukom odvest će ga u Wittenberg, grad u kojemu se kroji nova vjerska karta svijeta i gdje će, u samome središtu reformacije, upoznati njezina pokretača Martina Luthera.U izvještaju što ga Salaj o Lutheru piše papi oživljavaju portreti čitave galerije povijesnih likova – od Leonarda da Vincija do Lucasa Cranacha, od Melanthona do Katharine von Bora – a pustolovine koje će s njima podijeliti Salaj i njegov sin fra Redento prate se bez daha te i najozbiljnijima među nama mame osmijeh na lice. Oživljen kičicom simpatičnoga talijanskoga obješenjaka, Martin Luther pokazat će svoju drugu, povijesti dosad skrivenu stranu, a briljantni dvojac Monaldi i Sorti u romanu Salajeva reforma još će nas jednom uvjeriti kako se iz prešućivanih krhotina prošlosti može roditi čitava jedna nova stvarnost.

Genres: Historical Fiction

Hardcover

First published April 3, 2014

About the author

Rita Monaldi majored in classical philology and specialized in the history of religions. She is an Italian journalist who, in collaboration with her husband, Francesco Sorti, wrote a series of literary-historical books called Imprimatur, Secretum and Veritas. They both live with their two young children in Vienna.

All the book titles of the series will create the sentence Imprimatur secretum, veritas mysterium. Unicum... The authors translate this as follows: “Even when a secret is printed, the truth is always a mystery. It remains only...” The authors are keeping secret the titles of the final two volumes.

Reviews

[iva°]

pikarski roman u kojem je autorski (i bračni) tandem pokušao martina luthera, reformatora i začetnika protestantizma, prikazati kao najveću budaletinu na svijetu. u formi je pisama koje salaj piše papi te ispresijecano liječničkim mišljenjima o duševnom stanju martina luthera.
ajmo redom.
salaj jest stvarna osoba. bio je posinak leonarda da vincija, tj. sin da vincijevog čuvara vinograda kojeg je umjetnik uzeo pod svoje u dječačkoj dobi. ponešto mu je služio kao model, ponešto ga je podučavao i salaj je s da vincijem proveo više od 20 godina. priroda njihovog odnosa nije posve jasna, izvještaji su kontradiktorni, ali postoje ostavštine: leonardo je, osim salajevih portreta, nacrtao i crtež kojeg je naslovio "utjelovljeni anđeo" za kojeg je, po svojoj prilici, uzeo lik salaja, što ne bi bilo neobično da utjelovljeni anđeo nema erekciju preko pola crteža. s druge strane, salaj je od da vincijeve mona lise napravio sliku "monna vanna", tj. golu verziju mona lise. postoje teorije da je ime "mona lisa" anagram od "mon salai" (="moj salaj") što bi upućivalo na mogući intiman odnos dvojice umjetnika.
kako god, dečki su se zabavljali.
uglavnom, tekst se bazira na salajevim pismima u kojima on na vrckav, duhovit, ali prije svega spontan i neposredan (čitaj: nepismen) način pokušava papi objasniti nedaće koje su ga snašle nakon da vincijeve smrti budući da je zadužen, a nadao se da će mu umjetnik oporučno ostaviti pozamašnu svotu te otkriva da je oporuka skrivena u vrčini koja je prodana u njemačku pa salai sa svojim predbračnim sinom svećenikom odlazi na put i tamo susreće martina luthera. upoznaje i velikane cranacha i melanchthona. svi odreda prikazani su kao totalni idioti.
koja kaša.
iako su najljuće strelice upućene lutheru, pero autora nije poštedjelo nikoga ni s lijeve (protestantske) ni s desne (katoličke) strane. svi su oni djeca svojega vremena, čudesnoga kasnog srednjeg vijeka, lopuže, lažljivci, megalomani, proždrljivci, i uz to neprestano napaljeni. psuju, podriguju i prde, drpaju žene ispod suknji i pričaju bedastoće.
sve u svemu, autori su uspjeli nekako skrpati tekst koji ima svojevrsnog šarma, relativno uspješno su prikazali duh ljudi tog vremena i okarakterizirali likove (doduše, karikaturalno). nešto su slabiji u teološkim raspravama, ali to ionako nije srž ovog djela. čita se brzo i lako, iako zahtjeva malo poznavanje povijesti crkve i drugog raskola te učenja protestantizma. moglo bi funkcionirati i kao satirična interaktivna kazališna predstava.

[Alessia]

Tutte le storie belle ad un certo punto devono finire. Nel caso di Giangiacomo Caprotti, soprannominato Salaì (come il Saladino) da Leonardo da Vinci, di cui fu allievo e figlio adottivo, è la Storia stessa, quella con la S maiuscola, a dirci quando. Il come è invece avvolto da una certa aura di mistero.
Nel primo libro, I Dubbi di Salaì, lo scapestrato e donnaiolo apprendista di Leonardo si era improvvisato agente segreto nella Roma del 1501. Nel secondo, L’Uovo di Salaì, impegnato nella ricerca di un importante libro di Cosmologia per conto del maestro, era stato arrestato a Firenze. Questa terza e ultima avventura, invece, ruota attorno all’intricata questione dell’eredità.
L’eredità è quella di Leonardo da Vinci, naturalmente, morto lasciando Salaì in un mare di guai. Infatti, la casa nella quale ha deciso di stabilirsi con la moglie, mettendo finalmente la testa a posto, sorge su un terreno andato in eredità, per metà, a un servo di Leonardo. Inoltre, il vaso da notte nel quale il geniale patrigno ha nascosto la lista dei beni lasciati a Salaì è stato acquistato da un ignaro mercante tedesco.
Il rocambolesco viaggio di Salaì alla ricerca del pitale lo poterà fino in Germania, all’alba di una grande rivoluzione. Qui conoscerà un certo Martin Lutero, presbitero agostiniano destinato a cambiare la storia d’Europa. Il resto è Storia.
Ottimo libro, a volte un po’ noioso, ma degno di chiudere la trilogia di Salai. Che per quanto mi riguarda è da leggere tutta.

[Nazzarena]

3,5* in realtà, perché alcune parti con Lutero erano noiosette, ma la struttura è molto originale e la lettura di Budroni rende tutto più bello.

[Zorka Zamfirova]

Svidela mi se.

[Theres Wohlfahrt]

Although the storyline itself could not truly capture me I really enjoyed the humour, the portrayal and the whole narrative style. A very entertaining book with some interesting views on the 16th century and Luther's character especially.

[Simona Moschini]

Spiace perché con questo romanzo si conclude la trilogia di Salaì, ma è il meno avvincente dei tre, e del resto costruire una narrazione vivace incaponendosi sulle pur numerose psicopatologie di Martin Lutero forse era troppo anche per Monaldi e Sorti.

[Alessandro Nicolai]

Sempre originale e interessante, il romanzo satirico/storico dove non sai mai dove finisce la storia e comincia la trovata, ma sempre condito con particolari storici inediti