Οι Αντίλαλοι νεκρών είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Σουηδού Γιούχαν Θίοριν, με το οποίο συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2008. Έχοντας περάσει τα παιδικά κι εφηβικά του καλοκαίρια στο Έλαντ, ένα νησί «ποτισμένο» με παραδόσεις και θρύλους, ο συγγραφέας αποφάσισε να γράψει μια τετραλογία – τέσσερις ιστορίες που διαδραματίζονται στο συγκεκριμένο νησί, μία για κάθε εποχή του χρόνου. Οι Αντίλαλοι είναι το πρώτο βιβλίο από αυτήν την τετραλογία κι αποτελούν ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.
Η ιστορία ξεκινάει το 1972, όταν ένα μικρό παιδί εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος, μια μέρα με ομίχλη. Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, η μητέρα του, η Γιούλια, παλεύει ακόμη με τα φαντάσματα του παρελθόντος της και το πικρό σαράκι τού να μην ξέρει τι ακριβώς συνέβη εκείνη την ημέρα στον γιο της. Μέχρι που ο γέρος πατέρας της, ο Γέρλοφ, της τηλεφωνεί και της ζητάει να επιστρέψει στο Έλαντ, μιας και ο ίδιος έλαβε κάτι πολύ παράξενο με το ταχυδρομείο: ένα από τα πέδιλα που φορούσε ο μικρός την ημέρα που χάθηκε. Οι δυο τους, πατέρας και κόρη, θα προσπαθήσουν να ξετυλίξουν το μπερδεμένο κουβάρι της υπόθεσης που τους βασανίζει για τόσα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν γαλήνη τόσο οι ίδιοι, όσο και το εξαφανισμένο παιδί. Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν βλέπουν με καλό μάτι της έρευνες αυτές και προτιμούν να μείνουν τα πράγματα ως έχουν…
Ο Θίοριν καταφέρνει να πλάσει μια ιδιαίτερη πλοκή, προσφέροντας στον αναγνώστη πολλά περισσότερα από ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Το βιβλίο αποτελεί ένα μείγμα αστυνομικής δράσης, υπερφυσικού στοιχείου και σκανδιναβικού φολκλόρ. Ένα ηθογραφικό πορτραίτο του νησιού, με τους λίγους κατοίκους που ζουν εκεί σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, τις προκαταλήψεις και τους φόβους που τους γεννά αυτή η απομόνωση, τους στενούς δεσμούς τους με το παρελθόν, άρρηκτα δεμένο με το παρόν τους, την πίστη σε δεισιδαιμονίες και παραδόσεις που σε άλλα μέρη της χώρ��ς έχουν από χρόνια εκλείψει. Αποτελεί επίσης ένα θαυμάσιο ψυχογράφημα μιας μητέρας κι ενός παππού που προσπαθούν, ο καθένας από την πλευρά του, να διαχειριστούν όχι μονάχα την απώλεια, αλλά και το γεγονός πως δεν έχουν καταφέρει να μάθουν ως τώρα τι απέγινε το χαμένο παιδί τους.
συγγραφέας έχει καταφέρει να προσδώσει στην ηρωίδα μια στωική αξιοπρέπεια μέσα στο πένθος της, και πιστεύω πως αρκετοί που έχουν περάσει από μια παρόμοια κατάσταση θα αναγνωρίσουν στο πρόσωπο της Γιούλια και δικές τους αντιδράσεις. Όμως, ούτε και οι υπόλοιποι χαρακτήρες υστερούν, μιας και ο καθένας τους είναι μοναδικά πλασμένος, ούτως ώστε ο αναγνώστης νιώθει σαν να τους ξέρει, σαν να τους έχει συναντήσει σε κάποια φάση της ζωής του. Ρεαλιστικοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που όλοι έχουν να προσφέρουν κάτι –μικρό ή μεγάλο, λίγη σημασία έχει πραγματικά– στην επίλυση της υπόθεσης.
Οι Αντίλαλοι νεκρών αποτελούν ένα από τα καλύτερα συγγραφικά ντεμπούτα που έχω διαβάσει προσωπικά και είμαι σίγουρη πως θα καταφέρουν να κερδίσουν -από την αρχή έως και το ανατρεπτικό τους τέλος- τον αναγνώστη, είτε μιλάμε για φανατικό του συγκεκριμένου είδους, είτε για κάποιον που απλά ψάχνει μια πολύ καλή ιστορία.