きりこについて

by Kanako Nishi

210 pages, Tankobon Hardcover

First published April 1, 2009

About the author

Born in Tehran in 1977 and raised in Osaka Prefecture.

After graduating with a law degree from Kansai University, Nishi made her debut as a novelist with Aoi in 2004. Her sophomore novel Sakura became a best-seller next year. She is also known for her novels Tsutenkaku, Kofuku Midori no and Entaku.

Reviews

[Kei · Rating 5 out of 5]

人に見える部分も、人に見えない部分も、全てが自分である。
「本当の私はこうなんだが、外見はなぜか違う」のではなく、その外見も本当の自分である。
気に入らない自分を否定する意味がない。
でもこれは、この本の全てではない

ちょこっと大人の味がする、
読んで良かったと思う本。

[Beam Tennyson · Rating 3 out of 5]

หนังสือที่พูดถึง "รูปลักษณ์" (โดยเฉพาะ รูปลักษณ์ของ "ผู้หญิง") ซึ่งถูกสังคมตั้งคุณค่าเอาไว้ แล้วก็พูดถึง "แมว" (ดูไม่เกี่ยว แต่มันก็เกี่ยว)

คิริโกะเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาเข้าขั้นอุบาทว์ ไม่มีส่วนไหนในตัวที่ดูดีเลย แต่ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียว เลยถูกพ่อแม่สปอยล์หนัก หลงหน้ามืดตามัวชมว่าลูกตัวเอง "น่ารักๆๆ" ตลอดเวลา จนคิริโกะดันเข้าใจไปว่า ตัวเอง "น่ารัก"

ด้วยความที่ยังเป็นแค่เด็กประถม เพื่อนๆรอบตัวของคิริโกะเลยไม่ใส่ใจเรื่องรูปร่างหน้าตาเท่าไหร่ คิริโกะที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ใจดีก็เลยกลายเป็นเหมือนหัวหน้าของเพื่อนๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ทุกๆคนเริ่มโต วันที่เด็กผู้ชายที่คิริโกะสารภาพรักด้วยเผลอพูดออกมาว่า คิริโกะ "น่าเกลียด" คิริโกะจึงเริ่มเข้าใจว่าเธอ "น่าเกลียด" และเริ่มกลายเป็นคนพูดน้อย ยิ้มน้อย จนใจที่สุดก็เลิกไปโรงเรียน และเอาแต่ใช้เวลาอยู่กับ รามเซสที่2 แมวดำที่เธอเก็บมาเลี้ยง

ภายหลังคิริโกะได้พบกับ "จิเสะจัง" สาวน้อยรุ่นพี่หน้าตาสะสวย แต่มีพฤติกรรมชวนให้คนรอบข้างปวดหัว คือเป็นคนบ้าเซ็กส์ และทำตามใจตัวเองอย่างสุดโต่ง การพบกันของตัวละครชายขอบทั้งสองอย่างคิริโกะและจิเสะ (และแน่นอนว่าห้ามลืมเจ้าแมว รามเซสที่สอง) นำไปสู่การต่อสู้ การค้นหาความหมายของมาตรฐาน "ความงามของผู้หญิง" หรือกรอบทางสังคมต่างๆที่วางไว้ให้ "เพศหญิง" ต้องปฏิบัติตาม โดยผู้เขียนเล่าเรื่องผ่านสำนวนตลกโปกฮา เหตุการณ์เพี้ยนๆ รวมถึงการเอา "โลกของแมว" ผ่านเรื่องเล่าของรามเซสที่สองเข้ามาเปรียบเทียบกับโลกมนุษย์แบบเผ็ดๆคันๆ

เราชอบทุกอย่างของหนังสือเล่มนี้ สำนวนยียวน แนวคิด แมว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึ้งทึ่งกับแนวคิดดังกล่าวขนาดนั้น น่าจะเหมาะให้ผู้หญิงญี่ปุ่นที่อยู่ในสังคม "กดดัน" แบบนั้นอ่านมากกว่า ส่วนเรื่องสำนวนที่ชอบ ก็ยังมีจุดที่ไม่โอเคอยู่อย่างหนึ่ง คือการบรรยายวกกลับไปกลับมาของเหตุการณ์หนึ่งๆ (ฟีลประมาณหนังอินดี้กวนส้น) บางทีอ่านไปเรื่อยๆแล้วก็ชวนให้รู้สึกเบื่อว่าเมื่อไรมันจะเข้าเรื่องสักที(วะ)555