เราหลงลืมอะไรบางอย่าง

by วัชระ สัจจะสารสิน

หนังสือรางวัลซีไรต์ ประจำปี 2551...
รวมเรื่องสั้นนักเขียนคลื่นลูกใหม่ งาน
เขียนที่ผูกติดกับความเป็นไปของสังคม
ตั้งคำถามกับประชาธิปไตย การปฏิวัติ
เมืองที่เต็มไปด้วยขยะ ความเชื่อใน
ชนบทที่กำลังสั่นคลอน ความแปลกหน้า
ต่อเมือง สังคมอุดมการณ์ที่กำลังสูญหาย
ความหวาดระแวงของคนในสังคมเดียว
กันและความเป็นปัจเจกบุคคลทั้งที่เกี่ยว
โยงและแยกส่วนเด็ดขาดกับสังคมพินิจ

Genres: Fiction, Short Stories

238 pages

Reviews

[Pairash Pleanmalai · Rating 4 out of 5]

ข้อดีของการอ่านเรื่องสั้นคือแทบไม่ต้องจำชื่อตัวละคร แป็บๆจบ
และเป็นเกือบทุกเรื่องและทุกครั้ง คือความรู้สึกว่า อ้าว...จบแล้วเหรอ ผู้แต่งพยายามบอกอะไรเราหว่า คิดๆๆๆๆ เนื้อหาสื่ออะไร
ทำไมเราไม่เข้าใจ
อารมณ์เหมือนเสพศิลปะ หลายครั้งก็ไม่เข้าใจศิลปินว่าจะสื่ออะไร เรามองไม่ออก ความรู้ไม่ถึง ศีลไม่เท่า เราก็ไม่เข้าใจ

แต่ที่ได้แน่ๆคือ ความลื่นไหลของสำนวน อ่านง่าย และการสร้างภาพบรรยากาศในแต่ละเรื่อง ที่ผู้แต่งสรรสร้างจูงเราเข้าไปในเนื้อหาแบบเราไม่ต้องฝืน ผู้เขียนใช้ภาษาที่ง่ายและเปลี่ยนสีมุมมองของเรื่องไปเรื่อย แม้จะอิงโทนการเมืองในหลายเรื่องก็ตาม

[Muggle Mat · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นที่บอกเล่าถึงสังคม คน ความเป็นไปที่ไม่เพอร์เฟกต์ และบริบทของการเมืองที่แทรกอยู่ แต่ละเรื่องมีกลิ่นอายของท้องถิ่น วิถีการใช้ชีวิต ความเชื่อ ความสัมพันธ์ของมนุษย์ ที่หวนให้เรากลับมาคิดว่า บางอย่างเราก็หลงลืมมันไปง่ายๆ หรือบางอย่างมันก็เป็นเรื่องง่ายๆ ที่เราหลงลืม

[Bow_jang · Rating 5 out of 5]

4.5 ดาว อ่านล้างตาจากสิงโตนอกคอกซึ่งเป็นซีไรต์ที่แย่มากๆ
คุ้นว่าตอนเล่มนี้ได้ซีไรต์ก็ไม่ดังมาก แต่เมื่อหนังสือรุ่นหลังยิ่งคุณภาพ
ด้อยทำให้เราหลงลืมอะไรบางอย่างโดดเด่นมากขึ้น อย่างน้อยก็
เป็นหนังสือที่เป็นตัวแทนซีไรต์ครั้งเคยดีว่าเป็นยังไง

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของคนในสังคมเมืองและภาพสะท้อนความเชื่อชาวบ้าน หนังสือเล่มนี้ปรากฏกลิ่นอายของลาว คำหอม จาง ๆ ... เป็นรวมเรื่องสั้นที่ดีเล่มหนึ่ง ...

[Petch Manopawitr · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ปี 2551 ของวัชระ สัจจะสารสิน นับเป็นรวมเรื่องสั้นที่ครบเครื่อง แต่ละเรื่องมีความหลากหลายแต่ก็มีความคล้ายคลึงในฐานะบทสะท้อนภาวะความเป็นไปของสังคมในแง่มุมและบริบทต่างๆทั้งในเมืองและชนบท

หลายเรื่องพูดถึงแนวคิด "ปฏิวัติ" อย่างเสียดสี ยั่วล้อ คล้ายกับอุดมการณ์อยพร่าเลือนไม่มีอยู่จริง ตั้งแต่เรื่อง "นักปฏิวัติ" "ฟ้าเดียวกัน" "เพลงชาติไทย" หรือ "วาวแสงแห่งศรัทธา" ที่ว่าด้วยการเลือกตั้งในชนบท

สิ่งที่โดดเด่นมากๆคือการเล่าเรื่องวิถีชนบทและความเชื่อในท้องถิ่น "เรื่องเล่าจากหนองเตย" เป็นหนึ่งในเรื่องที่ชอบที่สุดว่าด้วย เรื่องเล่าอาถรรพ์ของหนองน้ำใกล้หมู่บ้าน เป็นเรื่องสั้นขนาดยาวที่ทรงพลัง เห็นภาพและสามารถตีความได้หลากหลาย เช่นเดียวกับเรื่อง "ในวันที่วัวชนยังชนอยู่" ผู้เขียนเล่าประเพณีชนวัวในวันชักพระทางใต้ได้อย่างละเมียดละไมและน่าตื่นเต้น

มุมมองเสียดสีนักวิชาการกับโลกแห่งความเป็นจริงเช่น "นักปฏิวัติ" "วิทยานิพนธ์ดีเด่น" สอดแทรกอารมณ์ขันได้ลงตัว ลีลาคล้ายๆ กนกพงศ์ ยามที่เขียนเรื่องสั้นแทรกอารมณ์ขัน

อีกกลุ่มเรื่องสั้นที่สะท้อนความสัมพันธ์ในครอบครัวและมุมมองต่อเรื่องใกล้ๆตัวที่หลากหลายก็ทำได้ดีเช่น "วันหนึ่งของชีวิต" "แก้วสองใบ" "ราตรีมีชีวิต" "หาแว่นให้หน่อย" และ"บาดทะยัก"

อ่านหนังสือเล่มนี้จบแล้วยิ่งทำให้เชื่อว่ามุมมองการสังเกตและประสบการณ์ตรงจากการใช้ชีวิตเป็นสิ่งสำคัญยิ่งในการผลิตงานดีๆ

ไม่ได้อ่านรวมเรื่องสั้นมานาน "เราหลงลืมอะไรบางอย่าง" ทำหน้าที่ของเรื่องสั้นที่ดีได้อย่างลุ่มลึกหลากหลาย พาให้เราได้ฉุกขึ้นหลายๆเรื่องที่เราอาจหลงลืมไปแล้วจริงๆ แม้ว่าจะเป็นเรื่องราวรอบๆตัวในสังคมที่เราล้วนสัมผัสได้และคงผ่านเข้ามากระทบจิตใจอยู่ตลอดเวลา หากเราไม่ "หลงลืม"

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

นักเขียนศิษฐ์เก่า มธ บ้านอยุ่สงขลา
อืทธิพลจากการเมือง เต็มๆ เนื้อเรื่องเข้มข้นหักมุม

สามารถเขียนฉาก action ได้ดีมากในเรื่องวัวชน

แต่เรื่องสั้นหลายเรื่องก้เดาทางได้

เราหลงลืมอะไรบางอย่าง
รวมเรื่องสั้น

ข่าวว่าหลังแกสิ้นลม ทุกอย่างล้มครืน อาณาจักรว่าวของแกไม่มีใครสานต่อ พร้อมๆกับการเล่นว่าวลดน้อยถอยลง หน้าว่าวเด็กๆหนีไปเดินตากแอร์ตามบิ๊กซีโลตัสกันหมด

[Pae Ponsiri · Rating 5 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่มักเป็นแนวการเมือง มีหลากหลายอารมณ์ แต่อ่านแล้วข้าพเจ้าก็หน้าสั่นอยู่หลายบท เพราะคิดถึงชีวิตช่วงเรียนมหาลัยของตัวเอง ไอสิ่งที่เรียกว่าอุดมการณ์อะไรต่าง ๆ นั่น ตอนนี้เป็นยังไง ยึดแล้วได้อะไร เกิดอะไรขึ้นบ้าง หรือที่สุดแล้วยังยึดได้อยู่ไหม

[W. · Rating 2 out of 5]

I don't know why I boring.Sorry.

The story is in best of own way.No judge, but Serve something.

Eventhough it know what is the thing forgeten, but it's still blur what should be remeber.

[Kukoyka · Rating 5 out of 5]

อ่านไปสองรอบ

[Rreeya]

Nice