Άνεμοι

by Ilias Venezis, Ηλίας Βενέζης

Ο Μανόλης Λέκας - Στον Γιάννη Σκαζίκη
Ο Θάνατος - Στον Μ. Καραγάτση
Η νέα φωνή - Στον Θράσο Καστανάκη
Στα Κιμιντένια - Στον Γ. Παπαχρυσάνθου
Ακήφ
Όρος των Ελαιών - Στον Αντρέα Ιατρίδη
Αναστάσιμο - Στον Άγγελο Τερζάκη
Η Δάφνη - Στον Γιώργο Θεοτοκά
Στιγμή του Σαρωνικού - Στην κ. Νίκη Ροδοπούλου
Μυκήνες - Στον Roger Milliex
Ώρα του τέλους - Στον Άγγελο Σικελιανό
Το Βυζάντιο, το Τόκιο και η Άνδρος - Στη μνήμη Μαρίας Βροντίση
Άρνη
ΔΥΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ
Οδοιπορικό του μυθικού νησιού
Μυστράς

Genres: Short Stories

187 pages, Hardcover

First published January 1, 1944

About the author

Ilias (or Elias) Venezis (Greek: Ηλίας Βενέζης) was a Greek writer.

He was born in 1904 in Ayvalık (Κυδωνίες) in Asia Minor and died in Athens in 1973. He wrote many books throughout his career as an author. His most famous book is Number 31328. Elias Venezis is not his real name, but his pen name. He is categorised among the writers of "the generation of the 30s" (=η γενιά του '30).

During the Asia Minor Catastrophe he was 18 years old and was conscripted to a labour battalion of the Turkish State. In his book The Number 31328 - The Book of Slavery he describes the 14 months of his life that he had spent in a concentration camp, forced to hard labour.

Reviews

[Kyriakos Sorokkou]

χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 1 λεπτό
Χθες ολοκλήρωσα με την καλή μου φίλη @thegirl.withthebook τον
7o μας Βενέζη συνολικά από το 2020 και τον 2ο για φέτος.

Διαβάστηκε σχετικά γρήγορα σε λιγότερο από τρία 24ωρα.
Σε αυτή τη συλλογή ανθολογούνται διηγήματα της πρώτης σοδειάς του
από όταν ήταν 20άρης μέχρι και πιο ώριμα από όταν ήταν 40ρης.

Τα πρώτα του επειδή είναι πιο κοντά στη Μικρασιατική Καταστροφή
(που φέτος συμπληρώνει τα 100 χρόνια) ήταν πιο ωμά και βίαια,
γεμάτα γροθιές στο στομάχι.
Τα ωριμότερα είναι πιο μεστωμένα με αίσθημα μελαγχολικής νοσταλγίας.


Το πρώτο διήγημα, Ο Μανώλης Λέκας, υπήρξε μαζί με 2 αλλά διηγήματα
που ενσωματώθηκαν αργότερα ως κεφαλαία στο Νούμερο 31328,
το Στα Κιμιντένια (που επίσης βρίσκεται σε αυτή τη συλλογή)
και Το Λιος που αργότερα ενσωματώθηκε στη συλλογή «Αιγαίο»
αποτελούσαν και τα 5 μαζί την ποιητική συλλογή «Ο Μανώλης Λέκας»
η οποία πλέον είναι εκτός κυκλοφορίας.
Είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή που έκδωσε το 1928 όταν ήταν μόλις 24 χρόνων. 
Και όπως προανέφερα ο Μανώλης (που διαδραματίζεται μαζί
με το διήγημα Στα Κιμεντένια πριν την Καταστροφή)
είναι γεμάτο trigger warnings και αρκετά τραγικό θα έλεγα. 
Σου μαυρίζουν επίσης την ψυχή και τα διηγήματα που αφορούν κυρίως
μικρασιάτες πρόσφυγες στην Λέσβο. 
Το έβδομο διήγημα (Αναστάσιμο) μέχρι το 13ο (Άρνη) είναι γραμμένα
την δεκαετία του ‘40 όπου οι εικόνες βίας έχουν υποχωρήσει και πλέον
έχουμε να κάνουμε με νοσταλγικά - μελαγχολικά διηγήματα
που ενίοτε περιέχουν και ψήγματα ταξιδιωτικού - οδοιπορικού.
Η συλλογή κλείνει με 2 αμιγώς ταξιδιωτικά κείμενα στη Σαντορίνη και στο Μυστρά.

Κρίμα που από τα 22 περίπου έργα του Βενέζη είναι ευρέως γνωστά μόνο 2-3
όπως η Αιολική Γη και το Νούμερο 31328.
Κάντε διάλειμμα από αμερικανιές και ΥΑ και διαβάστε λίγο Βενέζη. Καλό θα σας κάνει.

[Alex V.]

Ειναι κριμα να βλεπεις την παρακμη του εργου του βενεζη σε αντιστροφη σειρα. Οι τελευταιες ιστοριες απο το 1927 ειναι παρα πολυ καλες ενω τα υπολοιπα γινοντουσαν ολο και πιο μελοδραματικα και σακαριν. Το στυλ γραφης μπορεις πολυ ανετα να εκτροχιασει καλες ιδεες και φαινεται πολυ εδω. Οροι των Ελαιων και μετα παντως ειναι τρομερες

Its a shame to see the decadence of Venezis' work in reverse order. The last stories dating from 1927 are very good, while the rest from the 30s and 40s became more and more melodramatic and saccharine. The writing style can very easily derail good ideas and this is very evident here. "Οροι των ελαιων" and after are incredible though

[Stefanos]

το πρώτο διήγημα θύμισε άσκηση κειμένου κατανόησης της πρώτης λυκείου, με το οποίο θα είχα αποτύχει παταγωδώς. Ευτυχώς, σε εκείνα που ακολούθησαν βρήκα περισσότερη απόλαυση.

Ξεχώρισαν τα παρακάτω: η Δάφνη, τα δυο οδοιπορικά, Μυκήνες, Ακήφ.

Θα επανερχόμουν.

[Evi Routoula]

Διηγήματα του Ηλία Βενέζη: κύρια θέματά του η μικρασιατική καταστροφή, η ανταλλαγή των πληθυσμών, η μοναξιά. Τα δύο τελευταία διηγήματα είναι δύο οδοιπορικά:: ένα στην Σαντορίνη και ένα στον Μυστρά.